ร่างทรง
“ข้าคงต้องเสียมารยาทกับเด็กมนุษย์ผู้นี้ที่ใช้เธอเป็ร่างทรง” เชย์ตี้ในร่างเนย่าเอ่ยดวงตาสีทองอมฟ้าทอประกายยินดีอย่างปิดไม่มิดที่พวกพ้องของเขายังอยู่ดีมีสุข
“ที่ผ่านมาท่านไปหลบซ่อนอยู่หนใดทำไมไม่มีใครหาท่านพบท่านทอดทิ้งพวกเราไปแล้วมิใช่หรือ” ชาลอตเอ่ยเสียงเย็น
“ข้าไม่เคยทอดทิ้งพวกท่านไปไหนแต่ข้าอยู่ไกลแสนไกลเฝ้ามองดูพวกท่านจากห้วงนภาอันโพ้นไกลแต่เหตุใดพวกท่านจึงทะเลาะกันเพียงเพราะเด็กคนนี้เอ่ยวาจาที่จะสามารถกุมชะตาทุกหมู่มวลได้เล่า” เชย์ตี้เอ่ยถามอย่างใจเย็น
“โลกนี้กำลังจะถูกเปลี่ยนมือพวกข้าเกรงเหลือเกินว่าเด็กนี่จะใช้อำนาจไปในทางไม่เหมาะสม” โฟทอสเอ่ย
“พวกท่านหลงลมของโฮล์เบเลียส งั้นหรือในดินแดนนี้และอีกสี่ภพมีการแย่งชิงกันมิรู้จบสิ้นมากพอแล้ว แม้ตัวข้ายังไม่สามารถมาพบพวกท่านในร่างจริงได้อย่างสมบรูณ์แต่ก็ขอให้พวกท่านรู้ไว้ว่าส่วนหนึ่งของข้าอยู่กับเด็กคนนี้” เหล่าผู้ครองธาตุต่างมองหน้ากันไปมาไม่เข้าใจถึงเื่ที่เชย์ตี้เอ่ย แต่เชย์ตี้ก็คือเชย์ตี้ความลับของเขาคือสิ่งที่คาดไม่ถึงเสมอถ้าเขาไม่เป็คนพูดเองก็ไม่มีใครสามารถที่จะล่วงรู้ได้
“จากนี้ขอให้พวกท่านโปรดดูแลเด็กคนนี้ด้วยเธอจะไม่ทำให้พวกท่านเดือดร้อน” เมื่อสิ้นคำร่างของเด็กหญิงก็หลับตาลงอาการคล้ายละเมอ
“น้อมรับคำสั่ง” ทุกคนเอ่ยขึ้นเป็เสียงเดียวกันพร้อมคุกเข่าลงต่อหน้าเด็กหญิงและเมื่อได้สติก็ฟื้นคืนมาอีกครั้ง ภาพตรงหน้าก็ทำให้เนย่าลำบากใจ…อีกแล้ว
“พวกท่านคุกเข่าให้หนูทำไมคะ” เนย่ามิอาจรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างใน่ที่เธอไม่รู้สึกตัวเมื่อครู่นี้
“พวกข้าขอน้อมรับบัญชาจากท่านแต่เพียงผู้เดียวท่านเนย่า” ทรอรันเป็คนเอ่ยขึ้นก่อนในขณะที่ทุกคนกำลังยืนขึ้นและล้อมเธอไว้รอยยิ้มละไมส่งมาจากรีอาร์และวีดาน่า ส่วนคนอื่นแม้จะไม่แสดงท่าทางใด ๆแต่ก็ััได้ว่าให้ความเคารพกับเธอ
เื่ราวต่าง ๆถูกถ่ายทอดให้เด็กหญิงฟังโดยรีอาร์เนย่าพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่เธอก็ต้องหนักใจอีกเพราะมีคนที่มาอยู่ในความดูแลของเธอเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้แถมแต่ละคนก็พกพลังทำลายล้างขั้นสุดยอดกันไว้ทั้งนั้น หวังใจเป็อย่างยิ่งว่าเธอคงไม่ต้องพาพวกเขาเข้าไปอยู่ในหอคอยด้วยหรอกนะ
“เื่นั้นไม่ต้องเป็ห่วงพวกข้ามีตัวตนอยู่ทุกหนแห่งในโลกใบนี้มิได้อยู่ที่ใดที่หนึ่งเป็หลักแหล่งหรอกท่านเนย่าแต่ยามเรียกหาพวกข้าเพียงแค่นึกถึงก็พอ” วีดาน่าเหมือนจะล่วงรู้ความคิดเด็กหญิงจึงชิงพูดขึ้นก่อน
“ถ้าอย่างนั้นก็ขอขอบคุณพวกท่านมากนะคะที่ไม่ทำให้หนูลำบากใจเพิ่ม” เนย่านึกถึงหน้าของบาร์รามแล้วก็อดสงสารเขาไม่ได้นี่พวกวูฟวิงค์ที่อยู่รอบนอกยังทำป่วนให้เขาปวดหัวอยู่บ่อย ๆ ไหนจะเฟย์ริน เฮริสเรเนลอสและไทโซล์อีก
“เอาเป็ว่า ภารกิจนี้สิ้นสุดลงด้วยดี” เสียงของอีรอสดังขึ้นทำลายบรรยากาศก่อนสภาพทุกอย่างจะคืนเป็ห้องที่...เละตุ้มเปะเช่นเคย
บรรดาเด็กปีหนึ่งต่างทำท่าง่วงงุนเหมือนเพิ่งตื่นนอนส่วนเซน ดรินและฮาร์มก็เพิ่งจะลุกขึ้นจากพื้นที่มีกองเศษไม้จากโต๊ะเรียนทับตัวพวกเขาอยู่สงสัยโดนเหวี่ยงจนหลุดออกมานอกเขตภารกิจเป็แน่ เนย่าคิดส่วนพวกผู้ครองธาตุทั้งหลายต่างส่งยิ้มให้เด็กหญิงแล้วล่องหนหายไปในทันที
“ฉันล่ะทึ่งเธอจริง ๆ เด็กมนุษย์เธอนี่สุดยอดของสุดยอดเลยนะ เธอทำอะไร ๆ ได้มากมายเกินความคาดหมายของฉันไปซะทุกอย่างเลย” อีรอสปรบมือแล้วยิ้มให้เธออย่างใจดีสุด ๆแต่เนย่ารู้สึกว่า รอยยิ้มนั้นมันอาบยาพิษแน่ ๆ ภารกิจนี้เกือบทำเธอตายเชียวนะ!!
“อาจารย์เห็นเหรอคะ” เนย่าเอ่ยถาม
“แน่นอนฉันคือคนสร้างเขตภารกิจนี่ก็ต้องเห็นทุกอย่างเป็ธรรมดา” อีรอสเอ่ยอย่างอารมณ์ดี
แต่เนย่าไม่อยากจะดีด้วยเลยทุกครั้งที่มีการสร้างเขตภารกิจขึ้นเธอมักไม่ได้ทันตั้งตัวและมีเื่ที่เกินความคาดหมายของผู้สร้างเขตภารกิจจนเธอเฉียดตายอยู่บ่อยๆ นี่พวกเขาลืมไปหรือไงนะ ว่าเธอคืุ์แม้จะทำอะไรได้มากกว่าคนอื่นโดยไม่รู้ตัวก็เถอะแต่เธอก็ตายได้นะ!
“ถ้าอย่างนั้นพวกผู้ครองธาตุอาจารย์ก็คงสร้างขึ้นมาเหมือนกันสินะคะ” เนย่าอยากจะให้อีรอสตอบว่าใช่ แต่...
“เปล่าเลย การที่พวกเธอดึงธาตุต่าง ๆมาใช้นั่นก็คือพลังของพวกเธอที่มีต่อธาตุเ่าั้แต่การที่ผู้ครองธาตุปรากฏตัวรุมเล่นงานเธอขนาดนั้น ฉันไม่ได้สร้างขึ้นมา” อีรอสปรับสีหน้าเครียดขึ้นเล็กน้อย
“เช่นนั้นหมายความว่า....” เนย่าหยั่งเชิงถาม
“พวกผู้ครองธาตุเข้าแทรกแซงเขตภารกิจเข้ามาเองอาจจะเพราะคำลวงของโฮล์เบเรียสรึไม่ก็พวกเขาคิดกันเอาเองว่าเธอเป็ภัยต่อความสมดุลน่ะ” อีรอสถอนหายใจหนัก ๆ คล้ายกับรู้สึกผิด เขาก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าผู้ครองธาตุจะเข้ามาถึงในเขตภารกิจของเขาแฝงเข้าไปทำการทดสอบอย่างง่ายดายโชคดีตรงที่มุ่งเป้ามาที่เนย่าเพียงคนเดียวไม่ได้ทำใคราเ็
“ไม่สนุกสักนิดเลยค่ะอาจารย์” เนย่าทำหน้าบูด
“อ้ะ! ฉันขอโทษทีมันเกินความคาดหมายไปหน่อยที่เธอรอดน่ะนะ” อีรอสไหวไหล่ แล้วหันไปทางเด็ก ๆเปลี่ยนเื่ทันที
เขาไม่อยากอธิบายเพิ่มเติมที่ทำได้คือต้องกลับไปทบทวนความสามารถตัวเองและหาทางไม่ให้มีการแทรกแซงจะดีที่สุดเด็กมนุษย์คือเป้าหมายของทั้งโลกเซนเทียเลยก็ว่าได้ไม่ว่าจะเป็การช่วยเหลือหรือการถูกกำจัดล้วนเป็เธอเสมอ เด็กมนุษย์คนนี้
“ว้า! แย่จังการสร้างเขตภารกิจนี่กว่ามันจะลุล่วงในแต่ละครั้งกินเวลาเป็วันๆ เหมือนกันนะ เอาล่ะกลับห้องไปพักผ่อนตามอัธยาศัยดีไหมกลับไปนอนตีพุงกินข้าวกันให้สบายใจ เพราะพวกเธอจะมีเขตภารกิจเกิดขึ้นเรื่อย ๆแบบไม่ตั้งตัวแบบนี้แถบทุกวันล่ะนะ” นี่ยังจะมีอีกเหรอเนี่ย…เนย่าค่อนขอดในใจ
รีสมายืนอยู่ข้างเธอนานแล้วเขาเดินวนไปวนมารอบเนย่าหลายครั้งเมื่อเห็นว่าเนย่าไม่าเ็เขาก็นั่งฟังเฉยๆ โดยไม่สบตาอีรอสสักนิด
“รีสเรากลับกันดีกว่า ฉันเหนื่อยจังเลย” เนย่าบอกกับรีสซึ่งเขาหมอบลงให้เนย่าขึ้นไปนั่งบนหลังเขาทันที
“เนย่าจะไปแล้วเหรอ” เสียงรินรินวิ่งมาหาแล้วเอ่ยถาม
“อืม..! ฉันไม่ไหวแล้วล่ะเหนื่อยมากเลยพรุ่งนี้จะเล่าให้ฟังนะ” เนย่าโบกมือห้ามไว้
“ได้สิ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน” รินรินโบกมือให้เนย่าที่ฟุบลงบนหลังของรีสอย่างไร้เรี่ยวแรงเนย่ามองหาฮาร์มกับเซนดรินซึ่งทั้งสองคนก็ยืนอยู่ที่ประตูกอดอกอยู่กันคนล่ะฝากและกำลังมองมาทางเธอที่กำลังจะผ่านไป
“พวกนายไม่ต้องพูดหรือถามอะไรฉันขอพัก...จบนะ” เนย่ายกมือห้ามก่อนจะกอดคอรีสแน่นขึ้นและหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า
เธอคือร่างทรงของผู้ครองธาตุนภาฟังแล้วน่าขนลุกแปลก ๆ ที่จะมีใครแฝงร่างเข้ามาควบคุมร่างให้เธอพูดและทำอะไรแบบนั้นนึกถึงตอนเฟย์รินกลืนบาร์รามกับเทมิสเข้าไปก็พอจะเดาได้เพราะไม่สามารถควบคุมสติให้ทำตามใจ้าได้เลยหรือเป็เพราะที่ผ่านมามีเขาแฝงร่างเธออยู่พลังต่างๆ จึงถูกใช้ได้ง่ายดาย
“คิดอะไรอยู่เหรอ” รีสเอ่ยถามคนที่ฟุบอยู่บนหลัง
“ฉันคือร่างทรงของเชย์ตี้” เนย่าเล่าให้รีสฟังเพราะบางทีเขาอาจจะมีความคิดดีๆ ช่วยเธอให้หายกังวล
“อืม” รีสตอบสั้น ๆ เขาพาเธอเดินไปเรื่อย ๆหวังให้เนย่าได้ผ่อนคลายบ้าง ตอนเขาเห็นเธอตกอยู่ในอันตรายโดยเข้าช่วยไม่ได้เขาแถบอยากจะฉีกร่างอีรอสเป็ชิ้น ๆ แต่ก็พอเข้าใจถึงกฎของเขตภารกิจจึงได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่แถวนั้น
“นายไม่แปลกใจเลยเหรอ” เนย่าเงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจตอนนี้ทั้งสองเดินมาถึงประตูหอคอยแล้ว
“ไม่” รีสเอ่ยนิ่ง ๆ
“ทำไม”
“ฉันเห็นเหมือนที่เธอเห็นนั่นแหละเธอสื่อถึงฉันได้แต่ฉันช่วยเธอไม่ได้เพราะเขตภารกิจไม่อนุญาตให้ฉันเข้า” รีสชะลอฝีเท้าลงเมื่อพ้นประตูเข้ามา เมื่อมันปิดลงแสงสว่างเรืองรองจากมวลน้ำส่องประกายพร้อมกับคบไฟรูปกรงเล็บั
“แม้ฉันจะอยู่ในอันตราย?”
“ใช่ ภารกิจนี้ไม่ใช่เขตของอาวุธแต่คือเขตของเวทย์เท่านั้นเพราะฉะนั้นเธอต้องดึงพลังเวทย์ออกมาใช้ให้ได้ด้วยตัวเอง” เนย่าลงจากหลังรีสและยืนอยู่ด้านหน้าเขาเพื่อคุยกันอย่างสะดวกเธอไม่อยากให้พวกบาร์รามได้ยินเท่าไรว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอในวันนี้
“พลังเวทย์ที่ว่าน่ะมาในรูปแบบไหนกันล่ะถ้าจะพูดถึงธาตุถ้านายเห็นจริงก็น่าจะรู้ว่าฉันใช้ได้ทุกธาตุเลยแถมตอนนี้ก็กุมพลังของผู้ครองธาตุทั้งหมดไว้เลยด้วยจะเรียกมาใช้เมื่อไรก็ได้เชียวนะ” เนย่าทำเสียงเหมือนมันเป็เื่น่ายินดีทั้งที่ในใจเธอไม่อยากยินดีเลย
“ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะแต่เท่าที่รู้เมื่อเธอควบคุมได้เข้าที่เมื่อไรมันจะออกมาในอีกรูปแบบหนึ่งและตามใจเธอปรารถนาเองฉันเชื่อว่าเธอทำได้” รีสปลอบใจ วันนี้ดูเนย่าจะเหนื่อยล้ามากจริง ๆอาจเพราะถูกใช้ร่างจึงสูญเสียพลัง
“แต่ฉันไม่ดีใจเลยที่เป็แบบนี้ถ้าเลือกได้ฉันอยากเป็ตัวของตัวเอง จะได้รู้ถึงความสามารถจริง ๆ ที่ตัวเองมี” เนย่าทรุดนั่งลงพร้อมกับแช่เท้าลงไปในน้ำแล้วเตะมันเล่นไปมา
“ทุกอย่างมันถูกกำหนดมาแล้วเธอเลี่ยงไม่ได้หรอกเนย่า แต่ฉันจะอยู่ข้าง ๆ เธอเองอย่าได้กังวลไปทำหน้าที่ของเธอ เดินตามชะตาของมันและฉันจะเป็แรงผลักดันให้ไปถึงจุดสิ้นสุดของมันให้ได้” รีสบอกอย่างมั่นใจ แต่ก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียบ ๆ ของผู้ดูแลที่นี่
“พูดเอาหน้าอยู่คนเดียวเองนะ เ้าขนปุย” บาร์รามกอดอกทำหน้านิ่งด้านหลังมีอีกสองคนยืนอยู่ด้วย
“คุณบาร์ราม คุณเฟย์ริน คุณเฮริส” เนย่ารีบผุดลุกขึ้นด้วยความละอายที่หลายคนต้องมารับรู้ความอ่อนแอของเธอเช่นนี้
“ยังมีพวกเราอยู่นะ อย่าลืมสิ” เฮริสม้วนผมเล่นแล้วเบะปากอย่างนึกหมั่นไส้ยายเด็กนี่ที่แอบมาอ่อนแอจนบาร์รามของเขาต้องเดินมารับ
“ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่จะยังคงอยู่ข้างหนู แม้หนูจะไม่คู่ควรกับสิ่งที่ได้รับมาอย่างมากมายเลยก็ตาม” เนย่าก้มหน้าหลบสายตาห่วงใยของทุกคนและนั่งลงเอาเท้าแช่น้ำเล่นเหมือนเดิม
“เชื่อเถอะ เธอคู่ควรที่สุดแล้วไม่ว่าใครจะแฝงร่างเธออยู่หรือรับพลังมาจากใครแต่คนที่ใช้ได้จริง ๆ ก็คือเธออยู่ดี” เฟย์รินเอ่ยเสียงแข็ง ๆโดยไม่ได้หันมาสบตาเด็กหญิง ทำให้เฮริสอมยิ้มอย่างถูกใจที่เฟย์รินเริ่มเปิดใจรับเนย่ามากขึ้น
“ได้กำลังใจเยอะอย่างนี้หนูจะพยายามแล้วกัน จะพยายามให้ถึงที่สุดเลยเอาล่ะอารมณ์หนูรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ไปเลี้ยงฉลองกันดีกว่า เรเนรอสกับไทโซล์คงรอหนูอยู่แน่ ๆ เลย คุณบาร์รามวันนี้หนูอยากกินของที่อร่อยที่สุดรบกวนด้วยนะคะ” เนย่ายิ้มร่าเริงก่อนจะออกวิ่งนำคนอื่น ๆเข้าไปในหอคอย
“น้อมรับคำสั่งขอรับ” บาร์รามโน้มตัวนิดหนึ่งก่อนจะส่งสายตาฟาดฟันไปให้เฟย์รินที่จะต้องเป็ไม้เบื่อไม้เมากับเขาเื่อาหารของเนย่าในค่ำวันนี้อีกเป็แน่
918
