จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 95: ไข่มุกมรกตท่ามกลางอัสนีคลั่ง

เสี้ยววินาทีนั้นยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์... เฉิน ฮ่าวหราน ยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่หลังเสาหินโบราณ เสียงครืนครั่นและเสียงเปรี้ยงปร้างจากค่ายกลที่กำลังจะพังทลายดังกระหึ่มรุนแรงขึ้นทุกขณะ แรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้ารุนแรง เศษหินร่วงหล่นจากเพดานถ้ำไม่ขาดสาย หายนะครั้งใหญ่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่ลมหายใจข้างหน้า!

สัญชาตญาณทุกส่วนกรีดร้องบอกให้หนี! แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปยังแผ่นหยกสีเขียวมรกตอันงดงามเพียงชิ้นเดียวที่วางอยู่บนแท่นหินข้างเสาโลหะต้นที่กำลังจะถึงกาลอวสาน พลังงานธาตุไม้อันบริสุทธิ์และเปี่ยมด้วยพลังชีวิตที่แผ่ออกมานั้น ช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน!

'โอกาส... มักซ่อนอยู่ในภยันตรายเสมอ!' ความคิดนี้ตอกย้ำในใจเขา 'หากมัวแต่กลัว ก็คงไม่อาจก้าวไปข้างหน้าได้!'

เขาตัดสินใจแล้ว! เขาจะเสี่ยง!

ดวงตาของฮ่าวหรานพลันฉายประกายเด็ดเดี่ยว! ความลังเลและความหวาดกลัวถูกปัดเป่าหายไป! เขารวบรวมแก่นแท้พลังงานทั้งหมดที่ยังพอหลงเหลือ โคจรเคล็ด "ลมหายใจหวนคืนสู่ความมืด" กดกลิ่นอายไว้ชั่วขณะ แต่เตรียมพร้อมระเบิดพลัง "ก้าวย่างประกายสายฟ้า" ออกมาเต็มกำลังในเสี้ยววินาที!

เขาใช้จิตวิญญาณจับจ้องจังหวะการปะทุของพลังงาน รอคอยเสี้ยววินาทีที่พลังงานดูเหมือนจะสงบลงเพียงชั่วพริบตาก่อนระลอกต่อไปจะถาโถม...

จังหวะนั้นมาถึงแล้ว!

ฟุ่บบบบบบบบบบบ!!!

ราวกับสายฟ้าฟาด! ร่างฮ่าวหรานกลายเป็นเงาสีครามพร่าเลือน! พุ่งทะยานออกจากที่ซ่อนด้วยความเร็วสูงสุด! แหวกว่ายฝ่าม่านพลังงานอันปั่นป่วน! เสียงลมหวีดหวิวข้างหู!

ขณะที่ร่างเขากำลังเคลื่อนที่! คลื่นพลังงานระลอกใหม่ก็ปะทุออกมาจากลูกแก้วยักษ์อย่างรุนแรง! อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว! แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ราวค้อนยักษ์! เพดานถ้ำส่วนหนึ่งเริ่มมีรอยร้าวขนาดใหญ่! เศษหินก้อนใหญ่ร่วงหล่นลงมาเสียงดัง "ครืน!"

"อึก!" เขากัดฟันแน่น! ฝืนต้านแรงกดดัน! กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่น! แต่ก็ยังคงรักษาเส้นทางมุ่งตรงไปยังแท่นหยกเขียว!

เปรี้ยง! เปรี้ยง! ประกายสายฟ้าสีฟ้าขาวจากเสาโลหะที่แตกร้าว แลบแปลบปลาบเฉียดผ่านร่างเขาไปอย่างน่าหวาดเสียว! เขารู้สึกถึงความร้อนและความเจ็บแปลบที่ผิวหนัง! กลิ่นโอโซนไหม้ฉุนกึก!

แต่เขาไม่สนใจ! เป้าหมายอยู่แค่เอื้อม!

มือขวาเอื้อมเหยียดออกไป! คว้าจับแผ่นหยกสีเขียวมรกตเย็นเฉียบรูปทรงหยดน้ำตานั้นได้อย่างรวดเร็ว! สัมผัสแรกคือความเย็นสบายและพลังชีวิตอันอ่อนโยนที่ไหลซึมเข้าสู่ฝ่ามือ ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดและทำให้จิตใจสงบลงได้อย่างน่าประหลาด!

แต่ยังไม่ทันได้สำรวจหรือดีใจ!

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวยิ่งกว่าครั้งใด! ราวกับเสียงกรีดร้องครั้งสุดท้าย! เสาโลหะต้นที่แตกร้าว หักสะบั้นลง อย่างสมบูรณ์!

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!

เมื่อเสาควบคุมพังลง! ค่ายกลมหาอำนาจก็เสียสมดุล! ลูกแก้วพลังงานสีฟ้าใสเปล่ง แสงสว่างจ้า จนบดบังทุกสิ่ง! ก่อนจะ ระเบิดพลังงาน ระลอกใหญ่ที่สุดออกมาอย่างบ้าคลั่ง!

พลังงานสีฟ้าอันบริสุทธิ์แต่แฝงอำนาจทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว! พุ่งทะลักออกมาจากใจกลาง! กวาดทำลายทุกสิ่ง! คลื่นพลังงานมรณะพุ่งตรงเข้าใส่ตำแหน่งที่ฮ่าวหรานเพิ่งยืนอยู่!

"แย่แล้ว!" หัวใจฮ่าวหรานแทบหยุดเต้น! เขาสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานแห่งความตายที่ไล่ตามหลังมาติดๆ!

เขาใช้แรงเฮือกสุดท้าย! ดีดตัวทะยานกลับไปยังทิศทางที่เข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต!

"ก้าวย่างประกายสายฟ้า!" เขาเค้นแก่นแท้พลังงานทั้งหมดจนหยดสุดท้าย! ร่างกายแทบจะฉีกขาดด้วยความเร็วที่เกินขีดจำกัด!

ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!

เสียงระเบิดครั้งใหญ่ที่สุดดังสนั่น! สะท้อนก้องไปทั่วซากโบราณสถาน! คลื่นพลังงานสีฟ้ากวาดทำลายทุกสิ่งในห้องโถงจนพินาศ! แรงระเบิดอัดกระแทกเข้าที่แผ่นหลังฮ่าวหรานอย่างเต็มแรง!

"อ๊อก!!!" เขากระอักเลือดคำใหญ่! รู้สึกเหมือนอวัยวะภายในจะแตกสลาย! ร่างปลิวไปตามแรงระเบิดกระแทกเข้ากับผนังทางเดินด้านนอกอย่างแรง!

ความเจ็บปวดมหาศาลแล่นพล่าน! ก่อนที่สติสุดท้ายจะดับวูบลงในความมืดมิด...

แต่ถึงกระนั้น... ในมือขวาของเขา... ก็ยังคงกำ แผ่นหยกสีเขียวมรกต ชิ้นนั้นไว้แน่น...

ครืน... ครืน... ซ่า... เสียงหินถล่มยังคงดังตามมา! ทางเข้าห้องโถงถูกปิดทับลงอย่างรวดเร็ว! ปิดตายความลับและหายนะไว้ภายใน... ทิ้งไว้เพียงเด็กหนุ่มที่บาดเจ็บสาหัสและหมดสติ... กับวัตถุลึกลับสีเขียวในมือ... ท่ามกลางความเงียบงันและความมืดมิดของซากโบราณสถาน...

(จบตอนที่ 95 )