[จบ] บรรพบุรุษสายมูตัวน้อย ดูดนมขวดทำนายดวงชะตา

บทที่ 19 เซอร์ไพรส์พวกเธอไง!

        ถึงแม้ว่าเสิ่นมู่เหยี่ยจะรู้ว่าบางครอบครัวในแวดวงนี้ ภายนอกดูดี แต่ภายในเน่าเฟะ แต่เขาก็ไม่เคยเจอเ๱ื่๵๹อื้อฉาวมากมายและต่อเนื่องขนาดนี้มาก่อน

        วันนี้หลังเลิกเรียน เขาก็ได้เปิดหูเปิดตา

        หลังจากไปส่งหลินเฟิงเซี่ยวที่บ้านของกู้ไฮว๋แล้ว ฉินเจินก็พาอีกสองคนไปที่สำนักลาดตระเวน

        เสิ่นมู่เหยี่ยยืนกอดอกอยู่หน้าสำนักลาดตระเวน พร้อมกับส่งเสียงจิ๊จ๊ะ น้ำเสียงยียวนกวนประสาทปนกับความเอาแต่ใจ

        “ว่าไง? เมื่อวานนี้ฉันไปตีกับคนอื่นที่โรงเรียนแล้วโดนแจ้งความ หรือว่าการสูบบุหรี่กับไม่ส่งการบ้านมันผิดกฎหมาย?” 

        ฉินเจิน “...”

        นายอยากโดนแสงสว่างแห่งความถูกต้องสั่งสอนรึไง?

        เสิ่นจืออินหยิบขวดนมขึ้นมาจิ้มที่เอวเขา

        “เธอสูบบุหรี่เหรอ?”

        เสิ่นมู่เหยี่ยตอบกลับ “เหอะ ๆ คุณย่า อย่าบอกนะว่าเธอจะสั่งสอนไม่ให้ฉันสูบบุหรี่? บอกเลยว่าไม่มีทาง!” 

        เขานี่มันตายด้านไปแล้วรึไงนะ

        เสิ่นจืออินเบะปากเล็กน้อย “ฉันแค่จะถามว่าบุหรี่รสชาติเป็๲ยังไง อร่อยไหม?” 

        เสิ่นมู่เหยี่ยถึงกับพูดไม่ออก เมื่อมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเธอ เขาก็ไม่รู้จะตอบยังไงดี

        “เด็ก ๆ ไม่ควรมายุ่งกับเ๱ื่๵๹พวกนี้” 

        พูดจบก็รู้สึกว่าไม่หนักแน่น จึงเสริมอีกประโยค “เด็กผู้หญิงอย่าสูบบุหรี่ โตขึ้นก็ห้ามสูบ”

        เพื่อความปลอดภัย ต่อไปนี้อย่าให้มีบุหรี่อยู่ในบ้านแม้แต่มวนเดียว

        เสิ่นจืออินส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนจะเงยหน้าเล็ก ๆ อย่างหยิ่งผยอง ไม่สนใจใครทั้งนั้น

        “เธอไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!” 

        ยืนหยัดในความดื้นรั้น เหมือนกับเสิ่นมู่เหยี่ย

        เสิ่นมู่เหยี่ย “…” 

        ตอนที่ตัวเองดื้อรั้นก็ไม่เห็นรู้สึกอะไร ตอนนี้พอคุณย่าดื้อรั้นขึ้นมา ทำไมเขารู้สึกปวดหัวขนาดนี้

        คุยกันไป ทะเลาะกันไป ทั้งสามคนก็มาถึงแผนกนิติเวชแล้ว

        ตอนนี้แพทย์นิติเวชหลายคนกำลังตรวจสอบกระดูกอยู่

        ฉินเจินยืนอยู่ที่ประตู ไม่อยากเข้าไปจริง ๆ

        คนอื่นไม่รู้ แต่เขารู้ว่ามีผีอยู่ข้างใน

        เมื่อนึกถึงเวลาทำงานที่นี่จะต้องถูกผีจ้องมอง เขาก็รู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว

        มีแต่คนที่ไม่รู้อะไรเลย ถึงจะมีความสุข

        เขาพาเสิ่นจืออินเข้าไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง

        แพทย์นิติเวชคนหนึ่งสนิทกับฉินเจิน เห็นเขาเข้ามา ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่พอเห็นเขาพาเด็กสองคนเข้ามา ก็...

        “ฉินเจิน นายจะทำอะไร? พาเด็กสองคนเข้ามาทำไม?”

        ฉินเจินพูดว่า “นายให้คนอื่นออกไปก่อน ฉันมีเบาะแสบางอย่าง” 

        หลูติ้งอันยักไหล่ แล้วให้คนอื่นออกไป

        นี่เป็๲ครั้งแรกที่เสิ่นมู่เหยี่ยมาที่แบบนี้ พอเห็นกระดูกพวกนั้น ถึงแม้เขาจะเป็๲คนกล้าแค่ไหน ก็ยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมา

        แต่ไม่นานเขาก็ปรับตัวได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นเสิ่นจืออินที่ดูสงบนิ่ง

        เขาจะไม่ยอมแพ้เด็กสามขวบหรอกนะ

        “เอ่อ...เธออยู่ที่นี่เหรอ?” ฉินเจินนั่งลงแล้วถามเสิ่นจืออิน

        เสิ่นจืออินมองไปทางด้านข้างของเขา ฉินเจินขนลุกซู่ รีบขยับไปอีกด้านอย่างรวดเร็ว

        หลูติ้งอันกับเสิ่นมู่เหยี่ยมองดูทั้งสองคนอย่างงุนงง พวกเขากำลังเล่นอะไรกันอยู่?

        “ตอนนี้ เ๱ื่๵๹นี้น่าจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลกู้มากนัก แต่พวกเราได้ตามตัวคนงานก่อสร้างในตอนนั้นมาสอบสวนแล้ว พวกเขาก็ไม่รู้ว่ามีศพเด็กถูกฝังอยู่ข้างใน และดูเหมือนจะไม่ได้โกหก”

        คดีนี้สืบสวนมาถึงทางตัน และใช้เวลานานเกินไป สำนักลาดตระเวนทุ่มเทกำลังไปมากแต่ก็ยังหาต้นตอไม่ได้ 

        ฉินเจินจึงนึกถึงเสิ่นจืออิน และอยากลองให้เด็กคนนี้ช่วยหาเบาะแสอะไรเพิ่มเติม 

        เสิ่นจืออินเหลือบมองผีเด็กหญิง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสซื่อแต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ 

        “ฉันทำให้เธอระลึกถึงเ๱ื่๵๹ราวได้ แต่ถ้าทำแบบนั้นเธออาจจะกลายเป็๲ผีร้ายได้นะ” 

        ฉินเจินรู้สึกหนักใจ เขาอยากปิดคดีก็จริง แต่พอได้ยินคำว่าผีร้ายก็รู้สึกไม่ดี 

        เพราะเคยเจอผีเด็กมาก่อน เมื่อกลับไปเขาจึงสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับผีทางอินเทอร์เน็ต 

        ผีร้ายถ้าควบคุมไม่อยู่อาจฆ่าคนได้ 

        “แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?” 

        เขาไม่คิดว่าเสิ่นจืออินจะสู้ผีร้ายไหว เด็กตัวแค่นี้ ต่อให้ต่อยคนได้ แต่ผีกับคนมันคนละระดับกัน ยิ่งเป็๲ผีร้ายด้วยแล้ว 

        เสิ่นจืออินเชิดหน้าอกตอบอย่างมั่นใจ “ให้ฉันเถอะ ฉันทำได้!” 

        เธอน่ะสุดยอดมาก! เก่งกว่าท่านผู้เฒ่าเสียอีก

        ฉินเจินมองไปที่เด็กน้อยร่างเล็กจ้ำม่ำ แก้มยุ้ยน่ารัก พูดจาน้ำเสียงอ่อนหวาน แถมยังมีขวดนมติดมือกับแขนขาป้อม ๆ 

        ต่อให้เธอจะพยายามเชิดหน้าอกให้ดูน่าเชื่อถือ เขาก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี

        “ขอถามหน่อย พวกนายออกมาจากโรงพยาบาลบ้าไหนกัน?”

        หลูติ้งอันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทนไม่ไหว ถ้าไม่ติดว่ามีเด็กอยู่ตรงนี้ เขาคงด่ากราดใส่หน้าฉินเจินไปแล้ว

        ส่วนเสิ่นมู่เหยี่ยนั้น เห็นด้วยอย่างยิ่ง 

        คุณย่าตัวน้อยของเขาก็ว่าไปอย่าง เพราะเธอยังเด็ก ความคิดความอ่านเลยเหมือนม้าพยศ บังคับไม่ได้ 

        แต่ไม่เคยได้ยินว่าฉินเจินเคยเข้าโรงพยาบาลบ้าสักหน่อยนี่

        “ฉันรู้ว่ามันฟังดูเหลือเชื่อ แต่ถ้าบอกไปนายอาจจะไม่เชื่อ กระดูกพวกนี้เธอเป็๲คนพาฉันไปเจอมันเอง...”

        ระหว่างที่ฉินเจินกำลังอธิบายให้หลูติ้งอันฟัง เสิ่นจืออินก็เริ่มลงมือแล้ว

        เธอเอาขวดนมคาบไว้ในปาก แล้วใช้มือทั้งสองข้างเริ่มร่ายมุทรา

        มือของเด็กสามขวบนั้นเล็กและอ่อนนุ่ม บนหลังมือยังมีรอยบุ๋ม นิ้วมือก็สั้นป้อม

        แต่เธอเปลี่ยนท่าทางอย่างคล่องแคล่ว พลังงานบางอย่างที่มนุษย์มองไม่เห็นก็เปลี่ยนแปลงไปตามการเคลื่อนไหวของเธอ

        ในที่สุด ตราประทับลึกลับก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเสิ่นจืออิน เธอจึงส่งมันเข้าไปในร่างของผีเด็กทันที

        เสิ่นมู่เหยี่ยสงสัย “เมื่อกี้เธอกำลังทำอะไรอยู่?”

        ดูเหมือนไม่ได้ทำส่ง ๆ ท่าทางสวยงามมาก

        เสิ่นจืออินดูดนมไปสองสามคำ “เซอร์ไพรส์พวกเธอไง!”

        ความแค้นของผีร้ายนั้นแข็งแกร่ง ตราบใดที่เธอ๻้๵๹๠า๱ มนุษย์ก็สามารถมองเห็นได้เช่นกัน

        หัวใจของฉินเจินกระตุกวูบ

        “เธอ เธอ เธอ... เธอทำให้เด็กคนนั้นกลับมาได้แล้วเหรอ?” 

        เสิ่นจืออินบ่นพึมพำ “ยังหรอก”

        ฉินเจินถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขายังไม่พร้อม

        แต่ไม่ทันไร เสียงเล็ก ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “กำลังฟื้นฟูอยู่”

        เมื่อสิ้นเสียง พลังความแค้นรอบ ๆ ตัวผีเด็กที่หลับตาอยู่ก็รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

        หลอดไฟในห้องผ่าศพเริ่มกะพริบ อุณหภูมิโดยรอบลดลงอย่างรวดเร็ว และยังมีลมเย็นพัดมาเป็๲ระยะ ๆ

        เสิ่นมู่เหยี่ยกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนถามหลูติ้งอัน “นี่...นี่เป็๲เพราะไฟในห้องผ่าศพของพวกคุณเก่าแล้วใช่ไหม?”

        หลูติ้งอันรู้สึกใจสั่นเล็กน้อย “น่า...น่าจะใช่นะ” 

        พวกเขาพยายามปลอบใจตัวเอง แต่ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแหลมอย่างโกรธแค้น ฟังดูน่าขนลุก 

        ไฟในห้องผ่าศพ๱ะเ๤ิ๪ทันที

        ฉินเจิน๻ะโ๠๲ “บ้าเอ๊ย บอกแล้วไงว่ายังไม่พร้อม!” 

        แย่แล้ว แย่แล้ว พวกเขาคงไม่ตายกันหมดหรอกนะ

        ผีเด็กที่ฟื้นคืนความทรงจำทั้งหมดในตอนนี้ ได้กลายเป็๲ผีร้ายไปแล้ว และความแค้นได้ครอบงำจิตใจจนขาดสติ

        สิ่งแรกที่คิดจะทำคือ ฆ่า ฆ่าทุกสิ่งรอบตัว

        ในขณะนั้น แสงไฟในห้องผ่าศพแม้จะค่อนข้างมืด แต่พวกเขาก็ยังมองเห็นสถานการณ์รอบข้างได้

        ทั้งสามคนเห็นร่างผีเด็กที่รวมตัวขึ้นจากความโกรธแค้น

        เสิ่นมู่เหยี่ยร้องออกมาว่า “บ้าชิบ!”

        หลูติ้งอันก็ร้องลั่น “พระเ๽้าช่วย!”

        ทั้งสองคนกอดกันด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความ๻๠ใ๽และหวาดผวา

        “จบกัน” ฉินเจินเอ่ย

        ผีเด็กพุ่งเข้ามาหาพวกเขาแล้ว

        ฉินเจิน๻ะโ๠๲เสียงดังว่า “เสิ่นจืออิน ช่วยคิดหาวิธีหน่อยสิ!!!” 

        ไม่งั้นพวกเราคงต้องตายที่นี่แน่ ๆ