บทที่ 17
"อำนาจของคุณชายช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน ทั้ง ๆ ฝ่าาสั่งห้ามใครก็ตามเข้ามาแท้ ๆ แต่ท่านก็ยังเข้ามาได้ในหลาย ๆ ครั้ง ฝ่าาช่างให้ความสำคัญกับคุณชายเสียจริง" ฉู่ไหวจินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะหยันมองไปที่เหยาอวิ้นหานที่ตอนนี้สีหน้าของเขาดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน สงสัยคำพูดของเขาคงจะไปกระตุ้นให้เหยาอวิ้นหานคิดได้ขึ้นมากระมัง
"ใต้เท้าฉู่ ข้าจะมาเตือนท่านเป็ครั้งสุดท้าย เขียนฎีกาขออภัยโทษต่อฝ่าาเถิด ท่านจะได้กลับไปทำงานดั่งเดิม ฝ่าารับสั่งกับข้าขอเพียงท่านสำนึกผิด ฝ่าาก็จะให้ท่านกลับไปรับตำแหน่งเดิม" เหยาอวิ้นหานบอก
"ข้าไม่ผิดทำไมข้าต้องเขียนฎีกายอมรับผิดต่อฝ่าาด้วย ต่อให้ข้าถูกขังคุกอยู่ที่นี่จนตายหรือสั่งปะาข้า ข้าจะไม่เอ่ยปากขอร้องแม้แต่คำเดียว" ฉู่ไหวจินตอบกลับไป
"ท่านจะดื้อด้านไปทำไมในเมื่อท่านยังมีโอกาสกลับไปเป็ดั่งเดิม ใต้เท้าฉู่ ขอเพียงแค่ท่านยอมเขียนฎีกายอมรับผิด แน่นอนว่าฝ่าาจะต้องยกโทษให้ท่าน
ท่านทำดีมาตั้งมากมาย ท่านจะยอมลงให้กับฝ่าาไม่ได้เชียวหรือ เพียงแค่ท่านยอมลงให้กับฝ่าาเท่านั้น ฝ่าายังเห็นถึงผลงานของท่านอยู่นะ" เหยาอวิ้นหานเกลี้ยกล่อม
"แน่นอนว่าย่อมเป็ผลงานของข้า แล้วเ้ารู้หรือไม่ว่าที่พวกเ้าพ่อลูกตระกูลเหยามาถึงในจุดนี้ได้ ไม่ใช่เพราะตัวเองแต่เพราะน้องสาวและลูกสาวของพวกเ้าที่ได้เป็ฮองเฮา
คิดหรือว่าความสามารถของพวกเ้าพ่อลูกจะมายืนในจุดนี้ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเหยาฮองเฮาไม่มีอำนาจหนุนหลัง คิดหรือว่าฝ่าาจะสนับสนุนพวกเ้า" ฉู่ไหวจินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะหยันและดูถูกออกมาอย่างชัดเจนโดยไม่ปิดบังความรู้สึก
"แล้วท่านเล่า ท่านคิดว่าตัวเองมีความสามารถมากนักหรือ ท่านลืมไปแล้วอย่างนั้นหรือ ที่ท่านมายืนอยู่ในตำแหน่งนี้ได้อย่างไร
ถ้าตอนนั้นอดีตฮ่องเต้มีตัวเลือกมากมาย พระองค์จะเลือกท่านอย่างนั้นหรือใต้เท้าฉู่ ตัวท่านเองก็ไม่ได้มาอยู่ในตำแหน่งนี้เพราะความสามารถของตัวเองเลยแม้แต่น้อย
ท่านต้องขอบคุณพวกขุนนางคนเก่า ๆ นะที่ชิงตายไปเสียก่อนไม่อย่างนั้นจะถึงมือท่านอย่างนั้นหรือ" เหยาอวิ้นหานพูดออกมาด้วยความโกรธเพราะสิ่งที่ฉู่ไหวจินพูดออกมาเป็เื่จริง ที่เขาและพ่อได้ตำแหน่งนี้มาเพราะมีน้องสาวเป็ฮองเฮา แต่ใช่ว่าพวกเขาพ่อลูกไม่มีความสามารถสักหน่อย แต่ถ้าไม่มีใครเห็นจะก้าวหน้าได้อย่างไร
"ฮ่า ฮ่า ใช่ เ้าพูดถูก เพราะตอนนั้นพวกขุนนางหลาย ๆ คนต่างก็ตายไปเพราะาครั้งนั้น ขุนนางที่เหลืออยู่ตอนนั้นก็เป็แค่ขุนนางธรรมดาไม่มีความสามารถอะไร" ฉู่ไหวจินที่ได้ยินในสิ่งที่เหยาอวิ้นหานพูดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
"ท่านบ้าไปแล้วหรือใต้เท้าฉู่ถึงได้หัวเราะเช่นนี้" เหยาอวิ้นหานถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ
"ข้าน่ะหรือบ้า ข้าก็แค่ยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น ถึงจะเป็อย่างที่เ้าบอกแต่ถ้าข้าไม่มีความสามารถจริง ๆ เ้าคิดว่าอดีตฮ่องเต้จะเลือกข้ามารับตำแหน่งนี้หรือ
เ้าลองแหกตาดูสิว่าคนที่อดีตฮ่องเต้เลือกมาแต่ละคน เป็ขุนนางที่มีความสามารถมากแค่ไหน หรือแม้แต่เ้าแก่เจียงที่ลาออกไปแล้ว นั่นก็เป็คนที่อดีตฮ่องเต้เลือกขึ้นมา
เขาก็เหมือนกับข้าเป็ขุนนางขั้นต่ำเหมือนกัน เ้ากลับไปดูได้เลยว่าขุนนางที่ทำงานอยู่ในราชสำนักตอนนี้ก็เคยเป็ขุนนางขั้นต่ำมาก่อนทั้งนั้น
แต่เ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุผลที่อดีตฮ่องเต้ถึงเลือกพวกข้ามา เพราะพระองค์รู้ว่าพวกข้าซื่อสัตย์และสามารถทำงานได้สมกับหน้าที่ที่พวกข้าได้รับ
แม้ข้ากับตาแก่เจียงจะไม่ถูกกันแต่สิ่งหนึ่งที่เราเหมือนกันก็คืออยากปกป้องแคว้นเฟิงหลงนี้เอาไว้ ช่างน่าเสียดายที่คนเก่ง ๆ ลาออกไปจากราชสำนัก
ที่เหลืออยู่ตอนนี้ก็มีพวกมักใหญ่ใฝ่สูงทั้งนั้น แต่ก็เข้าใจได้ คนพวกนั้นไม่เคยผ่านความเป็ความตายมาก่อน ไม่เคยผ่านการดิ้นรนในการมีชีวิต ไม่เคยผ่านที่แม้แต่ตัวเองจะไม่มีแรงเชือดไก่แต่ต้องจับดาบจับกระบี่ไปสู้รบ" ประโยคหลังฉู่ไหวจินเหมือนพูดกับตัวเอง พยักหน้าเบา ๆ
"ท่านนี่มัน" เหยาอวิ้นหานโกรธจนพูดอะไรไม่ออก
"ฝากคุณชายไปทูลกับฝ่าาด้วยเถอะว่า ข้าฉู่ไหวจิน ไม่กลัวกับความตาย ที่ผ่านมาข้าทำทุกอย่างเพื่อฝ่าา ถ้าฝ่าาจะสั่งปะาข้าเพราะเื่ที่ข้าคัดค้านคุณชายไม่ให้รับตำแหน่ง ข้าก็น้อมรับความตายนั้น และท่านก็เชิญกลับไปได้แล้ว" ฉู่ไหวจินพูดเสียงเข้ม ที่ผ่านมาเขาตั้งตัวเป็ปรปักษ์กับเจียงเหวินฮุ่ยออกมาชัดเจน นั่นแสดงว่าไม่ใช่คนของจางชิงหลิน
และเพราะอย่างนั้นทำให้หลงอันจวิ้นเลือกใช้งานฉู่ไหวจิน เพื่ออำนาจที่เขา้า โดยที่หลงอันจวิ้นไม่รู้เลยว่ามันเป็คำสั่งจากจางชิงหลิน ให้ค่อย ๆ สอนหลงอันจวิ้นไป
แม้กระทั่งให้ฮูหยินของฉู่ไหวจินไปสอนเื่การดูแลจวนให้กับเหยาอิงหลัว ถึงแม้ว่าจะไม่เหมือนกันแต่อย่างน้อย เหยาอิงหลัวจะได้มีความรู้บ้าง
และจะได้ระวังตัวว่าจะต้องเจอกับอะไรเมื่อไปอยู่ในเมืองหลวง แต่ดูเหมือนว่าการพยายามของฉู่ฮูหยินจะเสียเปล่า เพราะเหยาอิงหลัวไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากร้องไห้
"นี่ข้าต้องมาตายเพราะเื่แค่นี้จริง ๆ น่ะหรือ" ฉู่ไหวจินพูดออกมาเขานั่งพิงผนังห้องขัง ในหัวของเขามีเื่ให้คิดมากมาย มันทำให้เขาอดนึกถึงเื่เมื่อไม่ได้
"ไม่จริงหรอก" เสียงที่ตอบกลับมาทำให้ฉู่ไหวจินสะดุ้ง มองไปรอบ ๆ อย่างหาเ้าของเสียง หัวใจของเขาเต้นแรงเพราะเสียงนั้นคุ้นหูเป็อย่างมาก
"เ้าเป็ใครออกมาเดี๋ยวนะ นี่มันคุกหลวงไม่มีใครสามารถเข้ามาได้ง่าย ๆ เ้าเป็ใคร หรือเป็นักฆ่าที่จะมาฆ่าข้าอย่างนั้นหรือ" ฉู่ไหวจินถามออกไปตาเขากวาดไปท่ามกลางความมืด แม้จะมีแสงจะตะเกียงอยู่น้อยนิดแต่ก็ไม่สามารถมองเห็นได้ทั้งหมด
"ฆ่าเ้าอย่างนั้นหรือ ไม่ใช่ว่าเ้าคิดจะฆ่าตัวตายอยู่แล้วไม่ใช่หรือ แล้วข้าจะลงมือให้เปลืองแรงทำไมเล่า" เสียงนั้นถามกลับมา
"เ้าเป็ใคร ทำไมถึงรู้ดีนัก" ฉู่ไหวจินถามกลับไป เขาลดความระแวงลง คนที่รู้จักเขาดีจนถึงรู้ว่าเขาคิดจะฆ่าตัวตาย เพราะการที่เขาคัดค้านการแต่งตั้งเหยาอวิ้นหานไม่ให้รับตำแหน่งเขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น และเสียงของชายคนนั้นก็ช่างคุ้นนัก
เขาตัดสินใจส่งครอบครัวไปอยู่ที่อื่น ส่วนลูกชายของเขาทั้งสองคนก็ไม่ได้รับราชการ แต่ทำการค้า ซึ่งการค้าที่ว่าก็เป็กิจการที่หลงเจิ้นอี้และจางชิงหลินสร้างขึ้นมาลูก ๆ ของเขารับ่ต่อมาดูแล โดยมีหลี่หานคอยควบคุมอีกที
"เ้าไม่คุ้นเสียงข้าหน่อยหรือ ตาแก่ซูยังรู้เลยว่าเป็ข้าตอนที่ได้ยินเสียง" เ้าของเสียงถามกลับมา
"นะ นายท่านหรือขอรับ นายท่านมารับิญญาของข้าน้อยอย่างนั้นหรือ" ฉู่ไหวจินถามออกมา เพราะถึงเขาจะคุ้นเสียงอีกฝ่ายมากแค่ไหน แต่มันก็เป็ไปไม่ได้ เพราะเ้าของเสียงได้ตายไปนานแล้ว หรือว่านายท่านจะมารับิญญาของเขาแล้ว
"เ้าจะให้ข้าตายอีกรอบหรือ ทั้ง ๆ ที่ข้ายังไม่ตาย" หลงเจิ้นอี้ถามเขาค่อย ๆ เดินออกมาจากที่มืดเดินมายืนอยู่หน้าฉู่ไหวจิน
"นะ นายท่าน นายท่านยังไม่ตายหรือขอรับทำไมนายท่านมาอยู่ที่นี่ได้" ฉู่ไหวจินที่เห็นรูปร่างของหลงเจิ้นอี้ราง ๆ ถามออกมาด้วยความตื่นเต้น
"เพราะท่านพี่รู้ว่าท่านจะทำอย่างไรเลยเร่งมาห้ามท่านอย่างไรเล่า" จางชิงหลินเดินถือตะเกียงเข้ามาทำให้สว่างขึ้นจนเห็นใบหน้าชัดและรู้ว่าในที่แห่งนี้ไม่ดีมีแค่พวกเขา
"นายหญิง นี่มันเื่จริงหรือขอรับ นายท่านยังมีชีวิตอยู่คือเื่จริงใช่หรือไม่" ฉู่ไหวจินถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
"ข้าเสียใจนะตาแก่ที่เ้าเมื่อเชื่อข้า" หลงเจิ้นอี้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก
"โฮ นายท่านขอรับ นายท่าน" ฉู่ไหวจินร้องไห้โฮออกมาด้วยความดีใจ
"เป็อะไรกันนะพวกตาแก่พวกนี้เจอข้าต่างก็ร้องไห้ออกมา" หลงเจิ้นอี้พูดออกมาอย่างขำ ๆ ไม่ว่าเจอใครก็มีอาการเดียวกันหมดเลย
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นขอรับ ข้าน้อยงงไปหมดแล้ว" ฉู่ไหวจินปาดน้ำตาถามออกไปเพราะไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"เื่นั้นค่อยว่ากัน แต่สิ่งที่เ้าต้องรู้ก็คือ เขียนฎีกายอมรับผิดซะ ข้ามีงานให้เ้าทำ" หลงเจิ้นอี้บอก
"ขอรับ ข้าน้อยจะเขียนเดี๋ยวนี้" ฉู่ไหวจินพูดออกมาอย่างกระตือรือร้น ไม่ถามแม้แต่คำเดียวว่าเพราะอะไร ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เหยาอวิ้นหานพูดให้ตายเขาก็ไม่สนใจ
"ท่านจะไม่ถามหน่อยหรือว่าเพราะอะไร" จางชิงหลินถามขึ้น
"ไม่ขอรับขอเพียงเป็คำสั่งของนายท่านและนายหญิงข้าน้อยพร้อมที่จะทำตามทันที" ฉู่ไหวจินตอบ เพียงแค่ทั้งสองสั่งเขาก็พร้อมที่จะทำตามโดยไม่มีข้อแม้แม้แต่น้อย
"เว่ยฉู่เอาของให้กับตาแก่ฉู่สิเขาจะได้เขียน และข้าเตือนเอาไว้ก่อนนะตาแก่ฉู่ ถ้าตาแก่เจียงมาแล้วห้ามทะเลาะกันต่อหน้าข้าเด็ดขาด" หลงเจิ้นอี้เตือน เพราะถ้าฉู่ไหวจินและเจียงเหวินฮุ่ยเจอกันเป็ต้องทะเลาะกันตลอด และแน่นอนว่าเื่ที่ทั้งสองคนไม่ถูกกันเป็เื่จริง แต่เพราะมีนายคนเดียวกันพวกเขาถึงสามารถทำงานด้วยกันได้
"ขอรับ ข้าน้อยจะไม่ทะเลาะกับตาแก่เจียงแน่นอน นายท่านมีเื่อะไรจะให้ข้าน้อยทำก็บอกมาได้เลย" ฉู่ไหวจินพูดด้วยความฮึกเหิม
![[จบ] ปลุกตำนานเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734091024_52065864.webp)
64K
