บทที่ 07
อลันเผลอหลับไป่เช้ามืด หากไม่ถึงชั่วโมงชายหนุ่มก็ตื่นขึ้น จากนั้นเขาก็ออกไปข้างนอกแต่เช้า เพื่อหาซื้อของมาให้มารี
กลับมาถึงเขาก็อุ่นอาหาร หุงข้าวเตรียมรอให้อีกฝ่ายตื่น อลันทำทุกอย่างเป็ปกติ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ในใจเขาก็รู้ดีว่าหากมารีตื่นมาเธอจะต้องโวยวาย และครานี้ก็อาจจะทะเลาะกันหนักกว่าทุกครั้ง
อลันเหลือบมองดูนาฬิกา ใกล้จะเจ็ดโมงแล้ว เขารู้ว่าวันนี้มารีมีเรียนเช้า ถ้าเป็ปกติเธอจะต้องตื่นขึ้นมาอาบน้ำเตรียมตัวไปเรียน ซึ่งหากวันไหนเขาไม่ได้มานอนที่นี่ ถ้าตื่นไหว เขาก็จะมารับแล้วไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย
หลังเตรียมมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย อลันก็กลับเข้าไปในห้องนอน เสียงเปิดประตูห้องแม้จะเบาที่สุดแล้ว หากก็ดูจะไปรบกวนคนที่หลับอยู่ให้ตื่นขึ้นมา
มารีลืมตาตื่นขึ้นมา สายตาเธอสบเข้ากับคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องนอนของเธอพอดี ร่างบางผุดลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตามองหาเพื่อนรักที่อยู่ปลอบเธอทั้งคืน
“เพรียว!”
มารีะโเรียกหาเพื่อน ร่างเล็กลุกจากเตียงเดินไปเปิดประตูห้องน้ำ ร้องเรียกหาเพรียว
เธอเดินเมินผ่านหน้าอลันไป เรียกหาเพรียวด้านนอก หากก็ไร้เสียงตอบรับ
“เพรียวกลับไปั้แ่เมื่อคืนแล้ว”
อลันเดินตามออกมา สายตาของเขาเห็นมือเล็ก ๆ ของเธอกำหมัดแน่น
มารีหันกลับมามองหน้าอลัน สายตาของเธอฉายแววเกลียดชัง หากมันก็แฝงไปด้วยความปวดร้าว
“พี่อยากคุยมิลค์”
อลันบอกเสียงแ่ ก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้ามารี เขามองใบหน้าหวาน เห็นตาของเธอยังคงบวมเพราะการร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืน
มารีถอยหลังจากเขาไปก้าวหนึ่ง เธอเงยหน้ามองเขานิ่ง ๆ แม้ในใจจะเจ็บแค่ไหน ก็จะไม่ร้องไห้ต่อหน้าเขาเด็ดขาด
“อยากจะคุยก็ได้นะ...คุยแล้วจะได้จบสักที” มารีบอกอย่างเ็า
อลันกลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก ในทีแรกเขาอยากจะคุยเพื่อปรับความเข้าใจกัน แต่เมื่อมารีเอ่ยเช่นนี้เขาก็กลัวว่าระหว่างเขากับมารีมันจะจบจริง ๆ
“มิลค์จะอาบน้ำก่อนมั้ย อาบน้ำเสร็จจะได้กินข้าวไง” อลันบอกกับเธอ
มารีเหยียดยิ้ม เธอหันไปมองกับข้าวบนโต๊ะอาหาร ที่ดูเหมือนว่าอลันจะเตรียมมันเอาไว้
ร่างเล็กหมุนตัวเดินไปที่โต๊ะอาหาร เธอลากถังขยะมา แล้วจัดการเทกับข้าวทุกอย่างลงถังขยะ
“มิลค์! ทำอะไร!” อลันร้องถามอย่างใ
“ทีหลังไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้อีก!”
“พี่ก็ทำมาตลอด พี่ก็ทำให้มิลค์อย่างนี้มาตลอดนี่” เขามองเธออย่างตัดพ้อ
มารีแค่นยิ้ม “ใช่! พี่ทำมาตลอด พี่ทำมิลค์เสียใจตลอดเลย! มันเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า! และครั้งนี้มันเกินไป! เกินไปจริง ๆ”
มารีะโใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด ตัวของเธอสั่นเพราะความโกรธ
“มิลค์น่าจะเชื่อพ่อ! ว่าคนอย่างพี่มันเลว! มิลค์น่าจะเชื่อพ่อ!”
“มิลค์...”
“อย่ามาเรียกชื่อฉัน!”
อลันมองมารีอย่างเสียใจ เขาเดินไปรวบร่างบางเข้ามากอดเอาไว้ หากมารีก็ดิ้นสุดชีวิต แต่อลันก็ไม่ยอมปล่อยร่างบางให้เป็อิสระง่าย ๆ
“พี่รักมิลค์ ต่อให้พี่จะมีคนอื่น! พี่ก็รักมิลค์คนเดียวนะ!”
เขาพร่ำคำว่ารักบอกกับเธอ แต่สำหรับมารีตอนนี้ คำว่ารักของเขามันไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น
เธอให้โอกาสเขามาตลอด และเขาก็ทำลายโอกาสทุกครั้ง และครั้งนี้เธอเจ็บมาก เหมือนจะเจ็บที่สุดในชีวิต เหมือนใจทั้งดวงตอนนี้มันแตกสลายไปแล้ว
“ไม่อายปากบ้างรึไง! เลิกพูดคำว่ารักกับฉันสักที! ปล่อย!”
มารีดิ้นพล่านจนพวกเขาล้มลงไปกับพื้น จังหวะนั้นอลันรีบเอามือไปลองศีรษะให้กับมารีก่อนที่มันจะกระแทกลงไปกับพื้น
ร่างของอลันอยู่เหนือร่างของมารี ทั้งสองสบตากัน อลันมองเห็นความปวดร้าวที่มันฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอ
“ปล่อย!” มารีบอกอย่างเ็า
“ถ้าพี่ปล่อย เราคุยกันดี ๆ ได้มั้ย”
มารีมองหน้าเขาอีกครั้ง ก่อนจะยอมพยักหน้ารับ จากนั้นเขาก็พยุงร่างเล็กขึ้นมา ยอมปล่อยมือจากเธอ
“เลิกเหอะ...”
มารีเอ่ยกับเขา พลางจ้องหน้าอีกฝ่าย
“มิลค์...”
“นะ...”
มารีเหมือนคนหมดหนทาง เธอจึงอ้อนวอนเขา น้ำตาไหลออกมาจนได้ พอได้ลองร้องไห้ออกมาเมื่อคืน ครานี้เธอก็กล้าที่จะร้องไห้มากขึ้น
“มิลค์” อลันนิ่งอึ้ง เขาใที่เห็นน้ำตาของเธอ จะก้าวเข้าไป หากร่างเล็กก็ถอยหนี
“ขอร้อง...” น้ำตาของเธอไหลพราก “ขอร้อง...ได้โปรดออกไปจากชีวิตของฉันเถอะนะ”
มารีบอกอย่างปวดร้าว หากกราบกรานเขาได้เธอก็จะทำ เธอไม่ไหวแล้ว ยิ่งเห็นเขา เธอก็อ่อนแอลงไปทุกที
“พี่ขอโทษ...”
“พอแล้ว!” มารีส่ายหน้าทั้งน้ำตา “ฉันพอแล้ว! ฮรึก! มันเจ็บ! ฮรึก! มันเจ็บ! กรี๊ดดดดดดดดด!!!”
มารีกรีดร้องลั่นเหมือนคนเสียสติ เธอทรุดลงไปกับพื้นดึงทึ้งศีรษะของตัวเอง อลันทรุดตัวไปลงมาไปหา เขากอดเธอไว้ รวมมือเล็ก ๆ ไม่ให้เธอทำร้ายตัวเอง
“มิลค์! คนดีของพี่ พี่ขอโทษ!”
มารีเงยหน้ามองคนที่กอดเธอเอาไว้ ก่อนจะดึงมือออกจากข้างแล้วฟาดไปที่แก้มของเขาอย่างแรง
เพียะ!
หน้าของอลันหันไปตามแรงตบ แม้จะเจ็บ เขาก็ไม่ได้นึกโกรธมารีแม้แต่น้อย
เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ!
มารีใช้ฝ่ามือฟาดหน้าของเขาไปอีกนับครั้งไม่ถ้วน กระทั่งเธอหมดแรงจึงหยุด
อลันรู้สึกได้กลิ่นเืที่คละคลุ้งอยู่ในปาก กระทั่งมันไหลซึมออกมา หากเขาก็รู้ดีว่าที่เขารู้สึก คงไม่ถึงเสี้ยวที่มารีเ็ปจนร้องไห้ออกมาเช่นนี้
“ขอโทษ...พี่ขอโทษนะมิลค์!”
มารีหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า เธอเหนื่อยจนแทบหมดแรง ปล่อยให้เขาอุ้มพาเธอกลับเข้ามาในห้องนอน
อลันว่างร่างเล็กลงบนเตียง มารีพลิกตัวหันหลังให้เขาทันที
อลันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วโทรหาเพรียว
“เพรียว...วันนี้ไปเรียนหรือเปล่า?”
“ไปค่ะ...แต่นี่ว่าจะเข้าไปหามิลค์ก่อน เป็ยังไงบ้างคะ?” เพรียวถามด้วยความเป็ห่วงเพื่อน
อลันเงียบไป ทำให้เพรียวเดาออกว่าสถานการณ์คงออกมาไม่ดีนัก
“เพรียวจะรีบไปนะคะ”
“ขอบคุณมากนะเพรียว พี่รอจนกว่าเพรียวจะมานะ”
“ค่ะ”
อลันวางสายเพรียว จากนั้นเขาก็ออกไปรอด้านนอก เพราะรู้ว่ามารีคงไม่อยากเห็นหน้า เขารอจนเพรียวมาถึงจึงกลับไป
อลันขับรถกลับมาที่บ้านของเขา เมื่ออรัญญาผู้เป็แม่ได้เห็นลูกชายเดินเข้ามาในบ้านเธอก็อดที่จะค่อนแขวะไม่ได้
“กลับบ้านมาได้แล้วเหรอเ้าแอล ไง! ไม่พายัยมิลค์มาไหว้แม่บ้างหรือไง่นี้ หายไปเลยนะ มีแต่เค้กมะพร้าวมาฝาก เ้าตัวไม่อยากมาแล้วรึไงกัน!”
อลันรู้แสร้งทำเป็ไม่ได้ยิน เขาเดินผ่านหน้าแม่ไปเฉย ๆ อรัญญาตาไว เธอเห็นว่าใบหน้าของลูกชายนั้นแดงช้ำ รอยนิ้วมือเด่นชัดที่แก้ เธอจึงถลาไปดึงแขนลูกชายที่กำลังขึ้นไปบันไดไป
“อะไรครับ?” อลันถาม
“หน้าแกไปโดนใครตบมา?” อรัญญาจ้องหน้าลูกชาย
อลันนิ่งเงียบไม่ตอบ
“อย่าบอกนะว่าแฟนแกตบแก!”
“มิลค์ไม่ได้ทำอะไรผม!” อลันปฏิเสธ เขาไม่อยากให้แม่ยิ่งมองมารีไม่ดีเข้าไปอีก ปกติแม่ก็ไม่ชอบเธออยู่แล้ว
“อย่ามาโกหก! ถ้าไม่ใช่มันแล้วใครจะกล้าตบแก นอกจากแม่น่ะห๊ะ! ตาแอล!”
อรัญญาคาดคั้น เธอไม่ยอมแน่ ๆ ที่คนอื่นจะมาทำร้ายลูกชายเธอขนาดนี้
“แม่จะเกลียดอะไรมิลค์นักหนา!” อลันหันมาถามเสียงดัง
“อะไรของแก!” อรัญญาใไม่น้อยที่ลูกชายขึ้นเสียงใส่
“มิลค์บอกเลิกผมแล้ว! แม่พอใจรึยัง!”
อรัญญาเลิกคิ้ว ั์ตาของเธอฉายแววดีใจอย่างปิดบังไม่มิด
“ดี ๆ เลิกกันได้ก็ดี! ขืนอยู่แต่งงานกัน มันได้ตบตีแกแน่!” อรัญญาส่ายหน้ารัว ๆ เธอยิ่งไม่ชอบใจมารีเข้าไปอีก
“ต่อให้มิลค์ฆ่าผมให้ตาย! ผมก็ยอม!”
“แกบ้าไปแล้วรึไง! หลงเด็กนั่นเกินไปแล้ว! มีอะไรดีนักหนา!” อรัญญาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าอะไรทำให้ลูกชายของเธอชอบมารีขนาดนั้น
“แม่รู้เอาไว้ด้วยนะ! ว่ามิลค์ไม่ชอบทำอาหาร แต่มิลค์ก็หันทำเพื่อเอาใจแม่ แม่รู้หรือเปล่าว่ามิลค์ไม่ชอบให้ใครมาจิกหัวใช้! แต่เวลามิลค์มาที่นี่ มิลค์ก็ยอมแม่ทุกอย่าง! ทำไมแม่ต้องไม่ชอบมิลค์ด้วย!”
อรัญญาเหวอ เธอไม่เคยเห็นลูกชายของเธอเป็แบบนี้มาก่อน หากเธอก็คิดว่าอาจจะเสียใจเพราะการเลิกรา แต่เธอก็เชื่ออีกว่า ไม่นานลูกชายของเธอก็สามารถหาคนรักใหม่ได้ และจะหาได้ดีกว่ามารีด้วย
“แล้วแม่ได้ขอให้ยัยมิลค์ทำหรือเปล่าล่ะ!” อรัญญาว่า
อลันพ่นลมหายใจออกมา หลังจากได้ระบายเขาก็เดินหนีขึ้นไป ทิ้งให้อรัญญามองตาม แล้วคิดตามสิ่งที่ลูกชายพูดก่อนหน้านี้...
530
