กู้ซุนหนี่มีเงินออมอยู่ทั้งหมด 5,322หยวน 7 เหมา หักค่าซื้อที่ดิน 121 หยวน คงเหลือ 5,201 หยวน 7เหมาในตอนนี้ ก็ยังถือว่ามีจำนวนมากมายเลยทีเดียว
กู้ซุนหนี่ได้รับจดหมายจากหยางตงในวันนี้
“กู้ซุนหนี่รับจดหมายด้วยครับ”
เ้าหน้าที่ไปรษณีย์ปั่นจักรยานมาจอดหน้าบ้านของกู้ซุนหนี่แล้วเธอก็รับจดหมายและขอบคุณเ้าหน้าที่ไปรษณีย์คนนั้น
“ขอบคุณค่ะ”
กู้ซุนหนี่เดินกลับเข้าบ้านไปและเปิดจดหมายจากหยางตงอ่านทันที
“ไหนดูสิ สามีเขียนอะไรถึงภรรยาบ้างนะ”
เมื่ออ่านจบแล้วก็เธอคิดว่าสามีของเธอไม่ได้เพิกเฉยต่อเธอและลูกสาวของเรา นอกจากนี้เขาก็ยังส่งเงิน 150หยวน มาให้ล่วงหน้าอีก 3 เดือน สำหรับให้เธอมีเงินไว้ใช้จ่ายภายในครอบครัวของเราก่อนที่เขาจะกลับบ้าน่สิ้นปีเก่า 7 วันถึงหลังวันปีใหม่อีก 7 วัน
“สามีของฉัน ก็ถือว่าเขาใช้ได้นะเนี่ยเพราะเขาก็รู้จักเป็ห่วงเป็ใยภรรยาและลูกของเขาด้วย”
กู้ซุนหนี่คิดว่าเธอจะยังคงไม่ไปไหนและเธอจะอยู่รอหยางตงที่บ้านหลังนี้เมื่อเขากลับบ้านมา แล้วเราค่อยพูดคุยในรายละเอียดอื่นๆ
“ฉันจะรอคุณกลับบ้านมาก่อนก็แล้วกันนะคะ ฉันจะไม่ไปไหนหรอกค่ะ เพราะฉันก็ยังไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนดีเหมือนกัน”
กู้ซุนหนี่คิดและสรุปได้ว่า หยางตงไม่ได้ละเลยเธอและลูกสาวเพราะเขาไปรับภารกิจพิเศษนอกค่ายทหารประจำการเป็เวลาถึง 2 ปี
“สามีรับภารกิจพิเศษเป็เวลานานมากถึง 2 ปี”
เขาเพิ่งกลับมาและตอบจดหมายของเธอทันที
“สามีของเราก็น่ารักนะเนี่ย”
กู้ซุนหนี่บอกหยางลี่ว่า
“ลี่ลี่ พ่อของลี่ลี่ตอบจดหมายของเรามาแล้วนะ”
หยางลี่ยิ้มดีใจแล้วพยักหน้าก่อน ตอบกลับกู้ซุนหนี่
“ค่ะ แม่”
กู้ซุนหนี่หยิบจดหมายขึ้นมาอ่านให้หยางลี่ฟังว่า
“อีก 3 เดือนพ่อถึงจะได้กลับบ้านก่อนสิ้นปีเก่าถึง่ต้นปีใหม่ พ่อฝากคิดถึงลี่ลี่ลูกสาวของพ่อด้วย เดี๋ยวพ่อจะกลับบ้านพร้อมขนมของฝากลี่ลี่ด้วยนะ รักและคิดถึงหยางตง พ่อของลี่ลี่”
หยางลี่พยักหน้าและยิ้มว่า “เย้ เย้”
เมื่อกู้ซุนหนี่อ่านจดหมายหยางตงให้หยางลี่ฟังจบลง
กู้ซุนหนี่ก็เดินนำจดหมายของหยางตงและใบขึ้นเงิน 150 หยวน ที่หยางตงให้มาในซองจดหมายของเขา ใส่ลงในตะกร้าสะพายหลังของเธอก่อนแล้วเธอก็เก็บตะกร้าสะพายหลังนี้ไว้ในห้องนอนของเธอแต่แท้จริงแล้วเธอใส่มันไว้ในมิติของเธอต่างหาก
“เก็บจดหมายของหยางตงและใบขึ้นเงิน 150 หยวนที่หยางตงให้มาในซองจดหมายของเขา ไว้ในมิติของเธอเพื่อความปลอดภัยต่อตัวเราและทรัพย์สินของเรานั่นเอง”
กู้ซุนหนี่วางแผนไว้ว่าพรุ่งนี้เธอจะไปรับเงินที่หยางตงส่งมา 150หยวนแล้วเธอจะไปติดต่อช่างทำรั้วบ้านและสร้างบ้านในตัวตำบลชิงไห่ในครั้งนี้
เลย พร้อมกับแวะขายส่งสินค้าที่ตลาดมืดครั้งที่สี่ให้กับเ้าของตลาดมืด
กู้ซุนหนี่และหยางลี่กินข้าวกับเป็ดย่างที่เป็ที่นิยมมากในภพก่อนของเธออย่างเอร็ดอร่อยเป็มื้อเที่ยง
"ลี่ลี่ พวกเรากินอาหารเที่ยง:ข้าวกับเป็ดย่างด้วยกันนะคะ"
“เป็ดย่าง อร่อยมากค่ะ”
กู้ซุนหนี่ให้ลูกสาวของเธอนั่งเล่นตุ๊กตาผ้า 2 ตัว ที่เธอทำขึ้นเองจากผ้าฝ้ายในมิติในขณะที่เธอกำลังนั่งออกแบบบ้านที่เธอจะสร้างใหม่และออกแบบรั้ว
บ้านใหม่ลงบนกระดาษที่เธอซื้อมาจากตำบลชิงไห่ในครั้งนั้นเพื่อเขียนจดหมายถึงสามี ที่ยังเหลืออยู่ 2 แผ่นพอดีด้วยเช่นกัน
“ดีนะที่เราซื้อกระดาษเผื่อไว้ 2 แผ่น รวมทั้งปากกาก็จำเป็เช่นกันดี”
เธอออกแบบบ้านใหม่และรั้วบ้านใหม่เสร็จแล้วเธอก็นำนมมาให้หยางลี่ดื่มตอนบ่ายสามโมง ก่อนให้หยางลี่นอนกลางวันในห้องนอน
กู้ซุนหนี่จึงมีเวลามานั่งเตรียมสินค้าที่จะขายส่งสินค้าในตลาดมืดครั้งที่สี่ให้กับเ้าของตลาดมืดซึ่งเธอวางแผนไว้ว่า
“สัปดาห์ที่ 4 ขายน้ำตาลทราย 100 จินๆ ละ 20 เหมา น้ำมันพืช 100 ชั่งๆ ละ 40 เหมา เป็เงิน 600 หยวน”
แผนการเดิมเธอวางแผนขายของ 3 ชั่วโมงเพื่อขายน้ำตาลทราย และน้ำมันพืช อย่างละ 100 จิน แต่แผนการใหม่เธอวางแผนขายทั้งวัน ั้แ่เช้าหลังจากติดต่อที่ทำการไปรษณีย์เพื่อรับเงินจากหยางตงก่อนแล้วเธอจะไปติดต่อนายช่างเพื่อสร้างบ้านใหม่และทำรั้วใหม่เธอจะขายของจนถึงสี่โมงเย็นค่อยกลับบ้าน
หลังจากนั้น กู้ซุนหนี่ก็เข้ามิติของเธอ เพื่อจัดเตรียมสินค้า:น้ำตาลทราย 100 จิน น้ำมันพืช 100 ชั่งแล้วจัดสินค้านี้เป็กอง และแยกกอง
ไว้ในโกดังสินค้าให้พร้อมขายในตลาดมืดเมื่อสินค้ากองนี้หมดไปทำให้เธอรู้ว่าสินค้าที่จัดเตรียมไว้สำหรับขายในตลาดมืดครั้งนี้เป็ไปตามเป้าหมาย
ที่เธอวางไว้
“จัดเตรียมสินค้าไว้ขายในตลาดมืดครบ แล้วก็สบายใจไปอีกขั้นหนึ่ง”
กู้ซุนหนี่เตรียมแบบบ้านใหม่และแบบรั้วใหม่ของเธอใส่ลงในตะกร้าสะพายหลังของเธอซึ่งอยู่ในห้องนอนของเธอไว้ก่อนเพราะเธอกลัวจะลืม แต่แท้จริงแล้ว เธอเก็บมันไว้ในมิติของเธอต่างหากล่ะ
นอกจากนี้ในเวลา่เช้าเธอจะยุ่งในการเตรียมอาหารมื้อเที่ยงและอาหารว่าง่บ่ายสามโมงให้ลูกสาวของเธอเช่นกัน