บทที่ 17 เป็ตัวร้ายสำเร็จไปอีกวัน
“ไม่มีใครทำแบบนี้กันหรอก!”
ลู่เฉิงเหวินแทบบ้า “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย และไม่ได้คิดจะทำเื่ชั่วร้ายด้วย พระเอกมาทำอะไร? เขียนนิยายไม่ต้องใช้สมองเลยรึไง? ตัวร้ายไม่ได้ทำเื่เสียหาย พระเอกมาหาเื่กันได้ยังไงฮะ?”
[โอ้ว ขออภัยอย่างสูง คุณไม่คิดจะทำอะไรเหลิ่งชิงชิวหน่อยเหรอ?]
“ผลิตภัณฑ์ที่ไม่ได้คุณภาพมูลค่าหกร้อยกว่าล้านในโรงงานยารอให้ฉันไปจัดการทำลาย ฉันจะทำอะไรเธอได้? ฉันมีเวลาที่ไหนกันเล่า!”
[อ๋อ ทางนั้น... กำลังตรวจดู กรุณารอสักครู่... สวีเสวี่ยเจินอยู่ทางนั้น... หมายความว่า คุณคิดจะจัดการกับนางเอกสองคนในเวลาเดียวกัน อืม เข้าใจแล้ว คุณ้าจะเพิ่มระดับความยากในการเข้ามาช่วยของพระเอกหลงอ้าวเทียน รับทราบ! ขอบอกว่าแผนนี้ยอดมาก!]
“รับทราบอะไรล่ะ! ฉันไม่ได้คิดจะจัดการใครทั้งนั้น ฉันตั้งใจแค่จะไปทำลายยาเท่านั้น! ทำลายยา! ทำลายยาที่ไม่ได้มาตรฐาน!”
[เป็แบบนั้นเองเหรอ? แต่แบบนี้เนื้อหาก็ไม่ค่อยสนุกเลยน่ะสิ พวกเราทางนี้หวังว่าคุณจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่กว่านี้ คุณต้องคิดไม่ดีต่อนางเอกให้มาก ๆ หน่อย แบบนี้บทของพระเอกถึงจะโดดเด่น]
“นายฟังฉันให้ดี ๆ นะ!” ลู่เฉิงเหวินพยายามควบคุมสติ พลางพูดกับระบบด้วยเหตุผล “หลงอ้าวเทียนจะโดดเด่นหรือไม่ก็เื่ของเขา แต่ฉันเป็ตายร้ายดียังไงก็ไม่ขอโดดเด่นอีกแล้ว! ฉันไม่สนใจนางเอก ไม่ว่านางเอกคนไหน ๆ ก็ไม่สนใจ วันพรุ่งนี้ฉันจะไปจัดการกับพวกเธอทั้งสอง จะไม่พูดให้มากความเด็ดขาด!”
[จัดการ? ในที่นี้คุณใช้คำว่า ‘จัดการ’ เข้าใจแล้ว! หมายความว่า คุณตั้งใจว่าวันพรุ่งนี้จะลงมือจัดการนางเอกสองคนอีกครั้ง อีกทั้งยังรับรองว่าจะไม่ให้เหลือชิ้นดี ไร้ปรานี ไร้คุณธรรม ไร้ซึ่งความเป็คน แบบนั้นเลยใช่ไหม?]
ลู่เฉิงเหวินอยากจะร้องไห้
“พี่สาวครับ ปล่อยฉันไปเถอะนะ! ฉันตายมาหกครั้งแล้ว แถมแต่ละครั้งล้วนตายอย่างอนาถ ให้ฉันได้มีชีวิตรอดสักครั้งได้ไหมครับ? ผู้หญิงสองคนนี้ฉันจะไม่แตะต้อง ว่าแต่... คุณอย่าให้พวกเธอวนเวียนรอบตัวฉันได้ไหม? ฉันไม่ใช่พระเอก! เวลายามว่างของพวกเธอควรจะอยู่กับพระเอกหลงอ้าวเทียน... แบบ... แบบกะหนุงกะหนิง... แบบ... น่ารัก ๆ ไม่ใช่เหรอ? จะว่าไป ตอนนี้บทละครในวันแรกหนักถึงขนาดนี้ เป็ความรับผิดชอบของพวกคุณโดยตรงเลยนะ!”
[คุณเข้าใจผิดแล้ว ในความเป็จริง ทุกคน ทุกเื่ ทุกสิ่งในนี้ล้วนเกิดขึ้นจริง ๆ พวกเราทางนี้เพียงแค่ทำหน้าที่ตรวจตราและจับตามองเท่านั้น สิ่งเดียวที่พวกเราสามารถทำได้คือผลักดันบท เพิ่มระดับความสามารถ และประสานงานกับภายนอกอย่างจำกัดกับคุณเท่านั้น ส่วนเื่ที่ว่าพระเอกกับนางเอกจะทำอะไร ไปที่ไหน ใกล้ชิดกับใคร พวกเราไม่อาจควบคุมได้ และไม่คิดจะไปควบคุมด้วย]
ลู่เฉิงเหวินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เขาเริ่มคิดวิเคราะห์
“เกิดขึ้นจริง? ล้วนเป็ความจริง? แบบนั้นก็หมายความว่า... ฉันทำอะไรบางอย่างลงไป... เลยทำให้พวกเธอเจตนาเข้ามาพัวพันกับฉัน... ไม่ใช่สิ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยสักหน่อย!”
“ฉันอยากจะยกเลิกงานหมั้นกับเหลิ่งชิงชิว แต่เธอไม่ยอม ทว่าพอตอนเย็นเธอกลับเป็ฝ่ายมาหาฉันแทน”
“ส่วนทาง... สวีเสวี่ยเจิน หลงอ้าวเทียนคิดจะใช้วิธีสกปรกแต่โดนฉันขวางไว้ได้ หรือว่าเธอจะรู้? ไม่สิ เธอไม่น่าจะรู้ ที่โรงงานยา... ดูเหมือนว่าเธอจะมั่นใจมากว่าฉันจะต้องทำลายยาที่ไม่ได้มาตรฐาน...”
[ขอเตือนคุณหน่อย ผ่านวันแรกได้สำเร็จจะได้รับรางวัลใหญ่สำหรับวันแรก!]
[รางวัลใหญ่สำหรับวันแรกมีของดีมากมาย ราคาย่อมเยาว์! รางวัลใหญ่สำหรับวันแรกจะเป็ตัวช่วยบนหนทางรนหาที่ตายของคุณ ให้คุณเปิดบทต่อสู้และขัดขวางกับพระเอกได้อย่างเต็มที่ ก่อนที่จะโดนฆ่าตาย คุณจะได้ทดลองวิธีตายอย่างไม่ทรมาน ตายแบบไม่ค้างคาใจ เกิดใหม่พร้อมรอยยิ้ม!]
ลู่เฉิงเหวินส่ายหน้า “นายนี่มันสุนัขจริง ๆ”
...
หลังจัดให้เหลิ่งชิงชิวนอนพักในห้องนอนแขกจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลู่เฉิงเหวินก็สั่งให้จ้าวกังขับรถไปโรงงานยาโดยด่วน
จะตายก็ตายสิ!
ยมทูตให้ตายตอนตีสาม ระบบไม่มีทางปล่อยให้ฉันอยู่รอดจนถึงตีห้าหรอก
แต่หากทำตามที่ระบบแจ้งเตือน ถ้าอย่างนั้นที่นี่ก็เป็... โลกแห่งความจริง?
ระบบคือกลุ่มสิ่งมีชีวิตไอคิวสูงที่ควบคุมโลกแห่งนี้? พวกเขาจะไม่รบกวน หรือบังคับเปลี่ยนแปลงความเป็ไป และความสมเหตุสมผลของโลกแห่งนี้อย่างนั้นเหรอ?
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาก็ขอให้ผ่านพ้นวันนี้ไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน รางวัลใหญ่สำหรับวันแรกโฆษณาไว้ซะดิบดี คิดแล้วก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาเลยจริง ๆ ถึงแม้จะดูเหมือนอยากจะตายไว ๆ ทว่าพอได้มันมาแล้วเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์อยู่ต่อไปได้
หลงอ้าวเทียน ฉันจะสู้ตาย!
นายอยากจะฆ่าฉันเหรอ?
ฉันไม่เชื่อหรอก ถ้าฉันไม่ได้ทำเื่ชั่วร้ายแม้แต่นิดเดียว อีกทั้งเห็นนายแล้วรีบคุกเข่า นายยังจะฆ่าฉันให้ตายได้อีกอย่างงั้นเหรอ?
...
ทุกอย่างเป็ไปตามกระบวนขั้นตอน
ภายใต้การตรวจตราควบคุมของทุกฝ่าย ยาสำเร็จรูปถูกเทเข้าไปในเครื่องบดและกลายเป็เศษผง จากนั้นบริษัทฝ่ายที่สามก็เข้ามาจัดเก็บ
ลู่เฉิงเหวินควบคุมทุกกระบวนการและขั้นตอนทั้งหมดตลอดเวลา
อีกทั้งยังทำให้สวีเสวี่ยเจียวพลอยอดนอน เพื่อควบคุมทุกกระบวนการไปด้วยเช่นกัน
หญิงสาวทำงานด้วยความจริงจัง เก็บทุกรายละเอียด และแน่นอนว่าเ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องก็เช่นเดียวกัน
ทุกคนต่างก็ตื่นตัว เพราะต่างก็รู้ความหมายของเื่นี้ดี
ลู่เฉิงเหวินเห็นยาจำนวนสุดท้ายกลายเป็ขยะแล้วก็ระบายยิ้มที่ให้ความรู้สึกสงบเงียบออกมา
‘ฮู่... ทำเื่ดีงามไปอีกเื่’
ลู่เฉิงเหวินยิ้มฝืน ๆ พลางคิด
‘ต่อจากนี้ไม่ว่าจะยังไงก็เถอะ ยาล็อตนี้ถูกทำลายไปแล้ว ไม่มีใครได้รับความเสียหาย ถ้าวันพรุ่งนี้ฉันต้องตายไปจากโลกนี้ อย่างน้อยที่สุด วันนี้ฉันก็ได้ทำในสิ่งที่มีความหมาย’
‘คุ้มค่าแล้ว!’
สวีเสวี่ยเจียวที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก มองดูใบหน้าด้านข้างของลู่เฉิงเหวิน และเมื่อได้ยินเช่นนี้แล้วก็รู้สึกใมาก
อีตานี่ ใกล้ตายแล้วงั้นเหรอ?
เป็เพราะใกล้จะตาย จู่ ๆ นิสัยถึงเปลี่ยน กลายเป็คนดีอย่างนั้นเหรอ?
เป็ไปไม่ได้! เขาคือลู่เฉิงเหวิน มีทีมแพทย์ส่วนตัวคอยดูแลสุขภาพของคนทั้งครอบครัว ถ้าใครมีปัญหาสุขภาพ เป็ไปไม่ได้ที่ทีมแพทย์เ่าั้จะเงียบสงบเช่นนี้!
ที่แท้เื่ราวมันเป็ยังไงกันแน่?
แต่อีตานี่... เวลาที่เศร้าขึ้นมา คล้ายกับเ้าชายแสนเศร้าอยู่เหมือนกันนะ
1K
