เซรอสมองเลโอที่นั่งร่ายมนต์อยู่พักใหญ่ด้วยอาการที่เริ่มจะกระวนกระวายใจขึ้นมาบ้าง อาจเพราะเสียงความโกลาหดจึงทำให้เขาเครียด แต่เชือกนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะคลายง่ายๆ มันหลวมลงแต่ไม่ยอมหลุด เสียงของยูซีทที่ะโเรียกชื่อรีเซ่มันทำเอาทุกคนสะดุ้ง ใจคอไม่ดี
'เด็กเอ๋ยข้าอยากช่วยเ้านักแต่ข้ายังมิอาจปลดพันธนาการนี้ของการาดอฟได้’
เสียงปริศนานั้นดังขึ้นในจิตของเซรอส
‘ผมเชื่อว่าเธอจะไม่เป็อะไร อัญมณีนั้นยังไม่เรียกร้องถึงผู้เป็เ้าของ’
เซรอสตอบ เเต่เเล้วในที่สุดเชือกมนต์ก็หลุดออกในจังหวะที่เฮียวและสาวกทั้งสี่กำลังสนทนากันอย่างเผลอไผล ก็ถูกคนทั้งห้าสับมือฟันเข้าที่หลังคอเต็มๆแล้วสติสุดท้ายก็ดับวูบลงยูนะใช้เชือกมนต์ที่พวกเธอเคยถูกมัดนำไปมันเหล่าผู้บุกรุกแล้วร่ายมนต์ผนึกไว้อีกชั้นในกล่องบาเรียสีทองหนาก่อนจะรีบพุ่งตรงกลับไปที่ฮอลล์กันทันที
ยูซีทร้องเรียกรีเซ่อย่างตื่นตระหนักเขาเองก็ไม่สามารถสลัดฝูงปีศาจตรงหน้านี้ให้หมดลงได้
ถ้าหากเพียงเขาเก่งกว่านี้…
“ถึงว่าระสุดท้ายของเธอแล้วผู้สติกมาตา” ครูสมองร่างบางตรงหน้าด้วยสายตาที่เหี้ยมโหดก่อนจะเงื้อมือฟันดาบสุดท้ายลงไป
เคร้ง!!
รีเซ่ใช้มือซ้ายหยิบดาบขึ้นมากันดาบของครูสไว้ได้ทัน
แรงปะทะเเรง
เกรงจนดาบและร่างนั้นสั่นไปทั้งตัว เธอรู้ดีว่าอีกไม่นานเธอก็จะหมดทางสู้แล้ว
“ใครจะยอมตายง่ายๆละไอ้งี่เงา”
เธอด่าพร้อมตวัดดาบใส่ สายพลังที่พุ่งมาในระยะประชิดนั้นครูสไม่สามารถที่จะหลบมันได้ทัน ครูสจึงถูกอัดกระเด็นไปไกล รีเซ่จับไหล่แน่นเพื่อระงับความเ็ป ฝูงปีศาจที่พุ่งเข้ามานั้นถูกรุ่นพี่อย่างเฟย์เนียเข้ามาป้องกันไว้
“อย่ามาตายตรงนี้นะ!” เฟย์เนียตวาดใส่คนเป็รุ่นน้อง
โครม!!!
แต่ไม่ทันจะพูดอะไรรุ่นพี่เฟย์เนียก็ถูกกำปั้นใหญ่ๆของกรังเรย์หวดอย่างแรง ที่เดียวกระเด็นไปไกลจนกระแทบกับกำแพงด้านข้าง เืกระอักออกมาจากปากก่อนสลบไป เธอมองกรังเรย์อย่างแค้นเคือง
รีเซ่คิดจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้าใส่ ร่างบางวาดดาบสุดแรงเท่าที่มีเหลืออยู่เเต่ครูสกลับโผล่ขึ้นมาคั่นกลางระหว่างเธอกับกรังเรย์ เขาใช้เพียงนิ้วชี้หยุดดาบของเธอ ก่อนที่หอกสีเขียวขุ่นพุ่งเข้าแทงที่ท้องของเธออย่างจัง รีเซ่ล้มลงแต่ก็ยังมีลมหายใจ เสียงหอบถี่ๆบ่งบอกถึงการมีชีวิต ทำให้ครูสรู้สึกว่าเขาคงกะระยะผิดไปหน่อย
รีเซ่ยังคงปรับลำดับความคิดไม่ได้แต่ครูสที่ไม่เข้าใจยิ่งกว่าคือพวกนี้หลุดออกมำได้ยังไง ทางฝั่งครูสเองก็ถูกเลโอเอาดาบจ่อคออยู่
เขาอาจจะประมาทบิชาม่อนมากเกินไป
เร็งกะพูดขึ้นและทุกคนก็เห็นด้วย เซรอสอุ้มร่างบางขึ้นแล้วเดินตามไป
ทางเข้าบ้านของรีเซ่นั้นมีกลไกค่อนข้างมาก เพราะใช้เพื่อซ่อนตัวยามฉุกเฉิน มีการเข้ารหัส และแน่นอนว่าพวกมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้ตอนแรกพวกเดเรสก็คิดแค่เป็บ้านที่ทำไว้เพื่อเอาไว้เล่นขำๆเสียอีก แต่ั้แ่รู้ว่าเธอเป็ผู้มีตราสติกมาตาความคิดนั้นก็เปลี่ยนไป บริเวณบ้านค่อนข้างกว้างขวาง มีบ้านสไตล์โบราณอยู่ท่ามกลางแมกไม้ที่ถูกปลูกโดยรอบ ริมซ้ายมือใกล้บ้านนั้นมีบ่อปลาคราฟขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ใกล้กับต้นไม้ใหญ่ที่มีดอกสีเหลืองเป็พวงลู่ลงมาและพริ้วตามแรงลม ลักษณะบ้านของรีเซ่เป็บ้านไม้กึ่งปูนสองชั้น มีประตูบานเลื่อนไม้และด้านหน้าจะเป็ชานเดินที่สามารถเดินวนรอบบ้านได้ กลางบ้านมีโต๊ะไม้กับฝูกวางไว้อยู่สี่มุมโต๊ะ อุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน มีครัวขนาดย่อมอยู่มุมซ้ายของบ้าน ้าถูกสร้างเป็ห้องประมาณสามถึงสี่ห้อง ถัดมาด้านขวาของตัวบ้านจะมีโรงฝึกอาวุธซึ่งเดเรสพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่าครบครันและถ้าอยากฝึกอาวุธก็ต้องมาที่นี้
เสียงดุของเดเรสก็ยังคงทำเธอขำ พวกมันนะขี้ห่วงทุกคนแต่แค่ชอบปากแข็ง
เซรอสเสริมพร้อมจับหน้าผากเธอเผื่อวัดไข้
แรงปะทะทำเอาะเืไปทั้งร่างจนรูสึกปวดร้าว
เ้าหล่อนเริ่มประท้วงแต่ใบหน้าคมนั้นกลับยื้นเข้ามาใกล้เธอจนเธอรู้สึกอาย
ั์สีม่วงที่เคยดูกวนโมโหบัดนี้กลับฉายแววเป็ห่วงและอ่อนโยนอย่างชัดเจนจนต้องหลบตา
เธอไม่ชอบความรู้แบบนี้เลยจริงๆ
คนตัวโตกว่าใช้มือเชยคางของคนตัวเล็กขึ้นเบาๆ แต่ก็ไม่วายที่ั์ตาสีทัมทิมนั้นจะพยามหลบเลี่ยงการสบตาเขา
รีเซ่เอียงหน้ำหนีแต่เขาก็เอียงหน้าตามมาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า
คนตัวเล็กพยามหาทางออกจากวงแขนใหญ่
ไอ้เพื่อนเลว ไอ้เพื่อนทรยศ ไอ้พื่อทรพี ไอ้เพื่อนฏ
เซรอสยิ้มอย่างผู้ชนะ ส่วนผู้แพ้ก็มีอาการใบ้ไปชั่วขณะ หน้าแดงจนถึงหูแต่คนปากแข็งก็คือคนปากแข็ง
รีเซ่หน้ำแดงแปร๊ดแถมหอบแฮ่กมือบางกกำเสื้อเขาแน่นเหมือนเป็หลักยึด แถมไม่ยอมเงยหน้ามองเขาอีก
เธอพูดพร้อมกับหันหลังให้แล้วเดินขึ้นเตียงนอนเอาผ้าห่มคลุมโปง เซรอสเห็นก็อดขำไม่ได้กับอาการเขินของเธอ
เซรอสก้มลงไปเปิดผ้าห่มก็เผยให้เห็นคนตัวเล็กนอนหน้าแดงแจ๋อยู่ ร่างสูงก้มลงฝังจมูกลงบนแก้มนิ่มอย่างแ่เบาเป็การยืนยัน
“หุบปากน่าเซรอส”
เลโอดุแต่เซรอสกลับขำ เสียงหัวเราะรวนของเซรอสทำให้ยูนะในชุดผ้ากันเปื้อนเอียงตัวมามอง
“คุยอะไรกันหนุ่มๆหัวเราะดังเชียว”
“เปล่าหรอกเอาเป็ว่าฉันไปหาที่งีบบ้างสักพักดีกว่า ไม่ได้นอนตั้งหลายคืนแล้ว เดี๋ยวอีกชั่วโมงฉันกลับมาปลุกยัยนั้นให้ลงมากินข้าวนะ”
เซรอสพูดเพียงนั้นแล้วเดินจากไป ยูนะยิ้มออกมาน้อยๆเพราะเซรอสคงสบายใจเื่รีเซ่แล้วถึงพักได้แบบนี้ แต่เลโอกลับตกอยู่ในห้วยของความคิด..
แมวขโมยหรอ…ฝันไปเหอะ!!
218
