ตอนที่สาม ลูกพีชลองเปิดใจให้แด๊ดได้ไหมครับ
ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
เมื่อถึงโรงพยาบาล รถมาจอดยังทางหน้าห้องฉุกเฉินเ้าหน้าที่โรงพยาบาลทำงานอย่างรู้หน้าที่ดีนำตัวคุณยายลงจากรถเข้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลทันทีที่ประตูรถของ
อคินเปิดออกก่อนรถของอคินจะวนมาจอดยังที่จอดรถของโรงพยาบาลทางด้านข้างอาคารฉุกเฉินของโรงพยาบาล
“คอนแกลงไป ก็ไปจัดการเื่โรงพยาบาให้เรียบร้อยด้วยล่ะ” อคินบอกลูกชายของตนให้ลงไปจัดการเื่คุณยายของลูกพีชให้เรียบร้อยในขณะที่อคินกอดคนตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้มไว้บนตักแกร่งอย่างไม่ห่างมือ
“อ่าวแล้วแด๊ดล่ะ” คอนถามกลับผู้เป็พ่อ
“ฉันก็จะอยู่บนรถกับลูกพีชนี่แหละเผื่อลูกพีชตื่นมาเดี๋ยวเธอใ” อคินตอบคำถามที่ลูกชายของตนถามมา
“ผมเฝ้าลูกพีชก็ได้ ลูกพีชก็เพื่อนผม แด๊ดไปจัดการเื่โรงพยาบาลแทนผมดีกว่า” คอนยักยื้อจะสลับตำแหน่งจากผู้เป็พ่อ จริงๆ คอนก็แค่จะแกล้งพ่อและดูปฏิกิริยาของผู้เป็พ่อเพียงเท่านั้นแหละหลักๆ ก็แกล้งซะมากกว่า
“แกนี่นะ เห็นไหมว่าลูกพีชหลับอยู่บนตักฉัน เดี๋ยวลูกพีชตื่น … ฉันอยากให้ลูกพีชพักเธอร้องไห้เยอะแล้ววันนี้” เมื่อลูกชายอคินพูดมางั้น อคินก็ต้องหาข้ออ้างเอ่ยเหตุผลต่างๆ นาๆ มาสาธยาย อธิบายให้มีหลักและเหตุผลเพื่อเ้าคอนจะได้ไม่ถามมาก ส่วนในใจของอคินตอนนี้นั้นไม่มีแล้วเหตุหรือผลแต่เขาใช้ใจนำทางเสียจะมากกว่า
“ให้ลูกพีชนอนบนตักผมก็ได้แด๊ด” คอนรู้อยู่แล้วว่าพ่อของเขาอยากอยู่กับลูกพีชถึงได้ไล่เ้าตัวลงจากรถแบบนี้ แต่คอนก็อดที่จะกวน-ีนผู้เป็พ่อไม่ได้
“ไอ้นี่ แกรีบลงไปเลยนะ” เมื่อเห็นท่าทางกวนๆ ของ
ลูกชายอคินก็ผลักใสไล่ส่งลูกของตัวเองให้ออกจากรถไป ไม่มีแล้วเหตุผล ทำตามใจตนเองนี่แหละ
“นี่แด๊ดเอาจริงหรอ คิดเกินเลยกับลูกพีชจริงดิ” คอนถามผู้เป็พ่ออีกครั้ง
“อืม ก็บอกแล้วไงว่าคิด ถามเสร็จแล้วก็รีบลงไป!!”
หลังจากผลักใสไล่ส่งลูกชายตัวดีให้ลงจากรถได้ อคินก็ปิดประตูล็อครถ เพื่อไม่ให้ใครมากวนได้ ทำให้ตอนนี้คอนออกมายืนนอกรถแบบงงๆ งงชิปหาย กับคนขับรถที่ตอนนี้มีชะตากรรมไม่ต่างจากเ้าคอน โดนไล่ลงรถทั้งลูกน้องและลูกชาย
“นี่พ่อกูเอาจริงหรอวะ แม่เลี้ยงกูเป็เพื่อนกูเนียนะ
รุ่นเดียวกันไม่เท่าไหร่ แต่จะกินเพื่อนกูเนียนะ กูปวดหัวเลยสัสไม่น่าให้แด๊ดเจอลูกพีชเลยแม่ง”
.
ภายในรถ
.
“อือออออออ อืม หือละลูกพีชหลับไปหรอครับ” เป็เสียงของลูกพีชที่เผลอตัวตื่นลืมตาดวงน้อยกลมใสขึ้นมา
“อืม เธอหลับ แต่ไม่นานหรอกจะนอนต่อก็ได้นะ” อคินตอบกลับคนตัวเล็กที่ละเมอตื่นขึ้น
“อะอื้ออออแด๊ดครับปะปล่อยก่อนครับ…เดี๋ยวลูกพีชลุกไปนั่งเบาะข้างๆ แด๊ดก็ได้ครับ” ลูกพีชเมื่อเธอรู้สึกตัวก็เห็นว่าตนอยู่บนตักของอคินจึงรู้สึกเกรงใจจะลุกออกไปนั่งเบาะข้างๆ แทนแต่……
“ไม่ต้องหรอกนั่งอยู่นี่แหละ” อคินเมื่อเห็นคนตัวเล็กมีทีท่าจะลุกออกจากตักของตนจึงรีบห้ามปรามพร้อมกับมือหนากอดร่างของคนตัวเล็กเอาไว้
“อืออออ ปะปล่อยลูกพีชก่อนเถอะครับ เดี๋ยวแด๊ดหนัก ลูกพีชตัวหนักปล่อยลูกพีชก่อนครับ อื้ออออ” ลูกพีชพยายามทำให้ตนเองหลุดจากตัวของอคินแต่เมื่อเทียบแรงระหว่างเขากับเธอแล้วนั้นมันเทียบกันไม่ติดเลยทีเดียวเชียวและตอนนี้ไม่มีท่ท่าว่าลูกพีชจะหลุดออกจากตักแกร่งของอคินได้เลย
(กอดแบบเหนียวหนึบเลยอะแด๊ดของคอนหนะเป็ปลาหมึกหรือยังไงกันนะ)
“อยู่นิ่งๆ ก่อนครับเด็กดี ตัวแค่นี้จะเอาอะไรมาหนัก ตัวเบามากเลยรู้ตัวไหมครับหื้มมม…ทานข้าวบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้” อคินไม่ยอมปล่อยมือออกจากลูกพีชแต่ยังกอดเธอไว้อยู่อย่างนั้นพร้อมท้วงติงถึงรูปร่างบาวๆ ขอเธอว่าได้ทานข้าวไหมเพราะเธอตัวเบาซะเหลือเกินเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา
“อื้อออ ทานสิ…เอ๊ะคะคุณยายล่ะ…คุณยายไปไหนครับลูกพีชจะหาคุณยาย ลูกพีชจะหาคุณยาย อื้อออปล่อยลูกพีชเดี๋ยวนี้นะแด๊ดลูกพีชจะหาคุณยายอะ” ลูกพีชที่ยังคงสลึมสลืออยู่เธอก็คิดถึงคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอขึ้นมาว่าตอนนี้คุณยายของเธอนั้นไม่ได้อยู่บนรถแล้ว ลูกพีชอยากไปหาคุณยายอยากไปนั่งเฝ้าดูอาการของคุณยายอยากรู้ว่าคุณยายปลอดภัยดีไหม แต่ก็ติดตรงที่พ่อของเพื่อนเธอนี่แหละนั่งกอดเธอแน่นไม่ยอมปล่อยเธอให้ออกไปได้เลย
“อื้มมม…ไม่เอาครับลูกพีชนั่งนิ่งๆ นะครับ คุณยายของลูกพีชถึงมือหมอแล้ว ส่วนเ้าคอนก็จัดการเื่คุณยายให้แล้ว ลูกพีชรอที่นี่แหละอยู่ข้างในโรงพยาบาลเชื้อโรคมันเยอะ แด๊ดไม่ค่อยอยากให้ลูกพีชเข้าไปถ้าไม่จำเป็แล้วก็ถ้าคุณยายอาการอัปเดตแล้วเดี๋ยวเ้าคอนมันจะมาตามเอง ตอนนี้ลูกพีชอยู่กับแด๊ดที่นี่ก่อน เข้าใจไหมครับ” ลูกพีชเริ่มงอแงใส่อคินจึงทำให้อคินต้องหาเหตุผลต่างๆ มาบอกเธอให้เธอเข้าใจและไม่ดื้อดึงที่จะเข้าไปในโรงพยาบาล
“อือ ฮึก…กะก็ได้ครับ งะงั้นตอนนี้แด๊ดช่วยปล่อยลูกพีชก่อนได้ไหมครับ ลูกพีชอึดอัดหายใจไม่ออกครับ…อื้ออ” ลูกพีชหน้ายู่ใส่อคินทันทีเหตุผลมันก็เพียงพอนะแต่สิ่งที่ไม่มีเหตุผลและไม่เข้าใจเลยคือทำไมแด๊ดต้องกอดแน่นขนาดนี้หายใจแทบจะไม่ออกอยู่แล้วนะ
อคินปล่อยคลายอ้อมกอดจากลูกพีชลงแต่ยังคงกอดที่เอวบางของเธอ และลูบวนสะโพกของเธอไปมาเป็วงกลมจนทําให้ลูกพีชเกิดความรู้สึกเสียวแปล๊บๆ ที่บริเวณหน้าท้องขึ้น
“อื้ออออ แด๊ดครับมะไม่เอายะอย่าจับเอวลูกพีชแบบนั้นนะ” ลูกพีชเห็นว่ามือของอคินเริ่มไม่อยู่นิ่งอคินจับเอวเธอบ้างลูบสะโพกเธอบ้างจึงทักติงเ้าของมือหนานั้น
“ทำไมครับ เอวลูกพีชบางจัง เอวบางสะโพกใหญ่ดีนะ…แด๊ด…ชอบครับ” อคินได้ยินสิ่งที่ลูกพีชพูดแต่ก็ยังทำเป็หูทวนลม ทำเป็ไม่ได้ยิน ไม่สนใจและยังคงลูบสะโพกของเธอเบาๆ พร้อมทั้งกระซิบไปที่ข้างหูของลูกพีชเบาๆ
อคินชมเรือนร่างของลูกพีชอย่างไม่เขินอายแต่เป็เธอที่อายเธอหน้าแดงต่อการกระทำและคำพูดของอคิน
“ดะ…แด๊ดหมายความว่าไงครับ” ชอบที่หมายถึงสะโพกของเธอหรือตัวเธอเองกันนะ ลูกพีชใเบาๆ ที่อคินบอกเธอมาแบบนั้นแต่ก็ทำเป็ใจดีสู้เสือ ทําใจกล้า บังคับจิตใจไม่ให้หวาดหวั่นต่อหน้าของอคิน เธอหันหน้ากลับไปหา
อคินที่เธอนั่งตักอยู่พร้อมถามคำถามกลับกับอคินไป
“อืมมม…แด๊ดก็หมายความว่า……แด๊ดชอบลูกพีชไงครับเด็กดี” อคินตอบกลับลูกพีชไปไม่ว่าเปล่าเขายังได้ลูบหัวของเธอเบาๆ ซึ่งคำาตอบกับการกระทำนั้นยิ่งทำให้ยัยลูกพีชหน้าแดงเข้าไปกันใหญ่ แก้มแดงๆ เหมือนลูกพีชผลไม้
ไม่มีผิด
“ดะ……แด๊ด…” ลูกพีชเธอสตั้นไปสามถึงสี่วินาทีก่อนจะเอ่ยปากถึงอคินด้วยเสียงที่แหบพร่าา ไม่คิดว่าแด๊ดจะไวไฟอะไรขนาดนั้นพึ่งเจอกันยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยด้วยซํ้ามันไวไฟเกินไปแล่ว แต่จะมีหรือที่คนอย่างอคินจะสนใจ
ไม่แน่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงนี้แล้วเขาอาจจะขอคนตัวเล็กตรงหน้านี้แต่งงานก็เป็ไปได้ ก็ยังคงได้แค่คิดแหละ
ท้ายที่สุดแล้วอคินอยากค่อยเป็ค่อยไปกับเธออย่างไม่จู่โจมเธอมากจนเกินไป (มั้งนะ)
“ครับ แด๊ดชอบเรานะเด็กดี…ลูกพีชลองเปิดใจให้แด๊ดได้ไหมครับ” อคินที่เห็นเด็กน้อยของเขา
(ในอนาคตอันใกล้) อึ้งแดก ต้องใช้คำนี้จริงๆ อคินจึงให้คำตอบกับเธอซํ้าไปอีกครั้งก่อนจะลุกเธอหนักขึ้นถามถึง
เื่การเปิดใจให้ชายแก่คนนี้
ส่วนลูกพีชนั้นไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้ยินหรือไม่เข้าใจในสิ่งที่อคินบอกแต่เธอกำลังคิดถึงหลักจริยธรรม หลักความเป็จริงว่ามันสามารถเป็ไปได้จริงๆ ใช่ไหมในความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอนี้ ไม่ใช่ว่าลูกพีชไม่ชอบในตัวของอคิน
ชอบสิลุคแด๊ดดี๊ขนาดนี้แต่ด้วยบริบทของสังคมและหลักของครอบครัวจึงทำให้เธอสตั้นไปอีกครั้งกับคำพูด
ของอคิน
Alice คนชอบทะเล
691
