เยี่ยนชิงหยางพูดจบ ก็เหลือบมองท่าทางของจินหรง
มองดูท่าทางของลู่อวิ๋น การสูญเสียโอสถคงจะไม่ใช่เื่โกหก ทว่านางไม่ได้ขโมย ฉู่เจินเจินก็คงจะไม่ได้ขโมยเช่นกัน ผู้ต้องสงสัยเหลือเพียงหนึ่ง
“เ้าหมายถึงอะไร” จินหรงเห็นไฟกำลังลามมาถึงตัวก็รีบส่งเสียงโวยวาย
ลู่อวิ๋นก็โวยวายด้วย “ข้าเชื่อจินหรง นางจะไม่ขโมยของของข้า เยี่ยนชิงหยาง เป็เ้านั่นแหละ”
ผู้ดูแลหลิวสะบัดแขน “เยี่ยนชิงหยาง อย่าตะกายไปกัดคนอื่น ไหนเลยเ้าจะซื้อโอสถอวิ้นหลิงตานได้ ครั้งนี้เ้าต้องไปกับข้า! ข้าต้องได้เห็นเ้าในหอวินัย!”
เยี่ยนชิงหยางลังเลครู่หนึ่ง ทางหอวินัย จะต้องถามว่าได้โอสถอวิ้นหลิงตานมาจากที่ไหน แล้วนางจะตอบว่าอย่างไร
ขณะนั้นได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “ถูกต้อง เยี่ยนชิงหยาง ไหนเลยเ้าจะซื้อโอสถอวิ้นหลิงตานได้”
เยี่ยนชิงหยางเงยหน้าขึ้นมอง คนที่พูดขึ้นมาคือมู่หรงเหยี่ยน เขายืนพิงประตู ในมือถือพัดพับ โบกไปมา ด้วยท่าทางสง่างาม
เยี่ยนชิงหยางจ้องมู่หรงเหยี่ยนอย่างดุดัน นางพูดอย่างฉุนเฉียว “ศิษย์พี่มู่หรง โอสถอวิ้นหลิงตานนั่นไม่ใช่เ้าเหรอที่ให้ข้า”
“ไร้สาระเหรอ ข้าให้มันกับเ้าั้แ่เมื่อไร” มู่หรงเหยี่ยนปิดพัด ดวงตาเบิกกว้างพลางพูดขึ้น
“ไปซะ!” เยี่ยนชิงหยางนึกอยากสาปแช่ง!
รูปลักษณ์ของมู่หรงเหยี่ยนติดอยู่ในสายตาของลู่อวิ๋น
มู่หรงเหยี่ยนนั้นหล่อเหลาเป็อย่างมาก การยืนพิงประตูอย่างนี้ กับท่าทางสามส่วนี้เี สี่ส่วนตามสบาย อีกรอยยิ้มขี้เล่นบนริมฝีปาก และการแต่งกายที่ชัดเจนของศิษย์สายนอก เสื้อผ้าสีขาวดั่งดวงจันทร์ ชุดคลุมตัวนอกสีฟ้าอ่อน ่แขนเย็บปักลวดลายเมฆาอย่างประณีต น่าหลงใหลหาชายใดเทียบเทียม
ผู้ดูแลหลิวรู้จักมู่หรงเหยี่ยน นางเงยหน้าขึ้นมอง รู้สึกถึงสีหน้ากดดันของมู่หรงเหยี่ยน ด้วยนางเคยได้ยินผู้ดูแลโรงเตาหลอมพูดถึงความอารมณ์ร้อนของมู่หรงเหยี่ยน จึงไม่กล้าจ้องมองมาก ก้มหัวเล็กน้อยและพูดขึ้น “ศิษย์พี่มู่หรง”
ลู่อวิ๋นรีบก้าวไปข้างหน้า ส่งยิ้มเขินอายให้มู่หรงเหยี่ยน บีบเสียงเล็กเสียงน้อยก่อนเอ่ย “ยินดีที่ได้พบศิษย์พี่มู่หรง” เมื่อพูดจบ นางก้มศีรษะเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพมู่หรงเหยี่ยน
มู่หรงเหยี่ยนขมวดคิ้วแน่นด้วยความขยะแขยง ฟึ่บ! ตบพัดพับให้เปิดออกเพื่อปกปิดใบหน้าตน
เยี่ยนชิงหยางจ้องมองมู่หรงเหยี่ยนเขม็ง พูดพลางกัดฟันว่า “ศิษย์พี่มู่หรงขี้ลืมเสียจริง เ้าให้ข้าเมื่อวานซืน ลืมมันได้รวดเร็วเช่นนี้เลยหรือ”
มู่หรงเหยี่ยนใช้พัดปกปิดใบหน้า มีเพียงคู่ดวงตาโผล่ออกมาให้เห็น ั์ตาแฝงรอยยิ้มกลอกไปมาเล็กน้อย
“หือ จริงหรือ” เขากลั้นหัวเราะแล้วพูดขึ้น “อืม งั้นข้าจะลองคิดดูดีดี เมื่อวานซืนข้ารู้สึกเหมือน...อ้อ ถูกต้อง ข้าให้เ้าหนึ่งขวด”
เยี่ยนชิงหยางสูดลมหายใจ จ้องมู่หรงเหยี่ยนอีกครั้ง แล้วมองไปที่ผู้ดูแลหลิว “ศิษย์พี่หลิว ท่านได้ยินหรือยัง”
ผู้ดูแลหลิวสีหน้าไม่สู้ดี “ศิษย์พี่มู่หรง นี่ก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่าเยี่ยนชิงหยางไม่ได้เป็ผู้ต้องสงสัยหรอก ไม่ใช่หรือ”
ภายในใจนางไม่มีความมั่นใจหลงเหลือ คิดว่าครั้งนี้จะได้ลงโทษเยี่ยนชิงหยางอย่างไม่เกรงกลัว ผลักเยี่ยนชิงหยางเข้าไปในโรงเตาหลอมเพื่อให้ลำบาก ไม่คาดคิดว่ามันก็ไม่สำเร็จเช่นกัน
นางอยู่ที่สำนักอวิ๋นหวามานาน หลายปีมานี้การเป็ผู้ดูแลก็จัดการศิษย์รับใช้มามากมาย เมื่อใดกันที่ต้องมารู้สึกพ่ายแพ้ให้เยี่ยนชิงหยาง ต้องโค่นนางลงให้ได้ ต้องให้เยี่ยนชิงหยางก้มหัว คุกเข่าต่อหน้าตนให้ได้!
ด้วยวิธีนี้ ถึงจะสามารถขจัดความชั่วร้ายออกไปจากหัวใจนาง!
“โอ๊ะ นี่ยังอธิบายไม่ได้อีกเหรอ หรือว่า...ศิษย์น้องหลิวสงสัยคำพูดของข้า” รอยยิ้มบนใบหน้าของมู่หรงเหยี่ยนจางหายไป กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
ผู้ดูแลหลิวรู้สึกถึงความหนาวเย็น อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นขึ้นมา
ทว่า นางยังรู้สึกไม่พอใจ มู่หรงเหยี่ยนนั้นเป็แค่ศิษย์สายนอก เป็ผู้มีอำนาจแล้วอย่างไร วันนี้เยี่ยนชิงหยาง ยังไงนางก็ต้องถูกลงโทษ!
คิดมาถึงตรงนี้ ผู้ดูแลหลิวเงยหน้าขึ้น เอ่ยยืนยันคำพูด “ข้าไม่ได้สงสัยคำพูดศิษย์พี่มู่หรง แค่อยากพาเยี่ยนชิงหยางไปสอบสวน!”
“หึหึ” มู่หรงเหยี่ยนหัวเราะเสียงเย็น ดวงตาเฉียบคมหรี่มอง พูดอย่างรวดเร็วและชัดเจน “ได้!”
พูดจบ ดึงยันต์ส่งสัญญาณออกมา กล่าวอีกประโยคอย่างรวดเร็ว “ผู้ดูแลจาง ข้าคิดว่าท่านควรมาที่นี่นะ พื้นที่ศิษย์รับใช้เขตที่ห้า!”
ผู้ดูแลจางเป็ผู้ดูแลโรงเตาหลอม
ผู้ดูแลหลิวเห็นมู่หรงเหยี่ยนส่งข้อความไปยังผู้ดูแลจาง ใบหน้าพลันซีดเซียวลงเล็กน้อย เพียงไม่นานก็สงบนิ่งอีกครั้ง
ผู้ดูแลจางเอ็นดูนางมาโดยตลอด อีกทั้งผู้ดูแลจางฝึกปราณได้ถึงขั้นที่เจ็ด สูงกว่ามู่หรงเหยี่ยนสองขั้น
ไม่นานนัก ผู้ดูแลจางก็มาถึง เขาแตกต่างจากพวกเยี่ยนชิงหยาง สามารถใช้กระบี่เหาะเหิน ดังนั้น จึงมาถึงได้อย่างรวดเร็ว
มู่หรงเหยี่ยนเห็นผู้ดูแลจาง ใบหน้านิ่งเรียบ กล่าวสรุปสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ศิษย์พี่จาง ทำยังไงดี ผู้ดูแลหลิวไม่เชื่อคำพูดของข้า”
ผู้ดูแลหลิวกำลังจะพูดขึ้น ทว่าถูกผู้ดูแลจางพุ่งเข้ามาก่อน ‘เพียะ!’ ฝ่ามือของผู้ดูแลจางฟาดลงบนใบหน้าของผู้ดูแลหลิว แล้วตวาดเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง “ต่ำช้า เ้ากล้าสงสัยในคำพูดของศิษย์น้องมู่หรงงั้นเหรอ!”
ผู้ดูแลหลิวกระเด็นไป ล้มลงกับพื้น ใบหน้าบวมขึ้นทันที
“ข้า...” น้ำตาคลอหน่วย ใบหน้าแดงก่ำ นางอับอายอย่างมาก
หลายปีแล้วที่นางไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ ทั้งยังต่อหน้าศิษย์รับใช้ที่นางปกครองอยู่
ในทันที น้ำเสียงสับสนปนกับความโกรธ พูดออกมาเสียงดัง “ก็เขาปกป้องเยี่ยนชิงหยาง!”
“หึหึ ใครให้เ้ากล้า กล้าต่อต้านข้ารึ” ผู้ดูแลจางสีหน้าคล้ำลง ก้าวไปข้างหน้าอย่างมาดร้าย หยุดตรงหน้าผู้ดูแลหลิว ยกฝ่ามือขึ้น บนฝ่ามือมีแสงสีแดงกะพริบ ทว่าเพียงชั่วพริบตา เขาก็คลายมันออก
ผู้ดูแลหลิวพลันได้สติ ที่นางเข้ามาที่สำนักอวิ๋นหวาได้ก็เพราะผู้ดูแลจางพาเข้ามา หลายปีมานี้ เป็เพราะผู้ดูแลจางที่ทำให้ทุกอย่างง่ายดาย อยู่ในตำแหน่งผู้ดูแลได้อย่างราบรื่น
นางได้รับทุกอย่างจากผู้ดูแลจาง แล้วนางกล้าดีอย่างไรถึงได้มาขัดคำสั่งของเขา
นางถูกกระตุ้นิญญาอย่างช่วยไม่ได้ ผู้ดูแลหลิวได้สติมากขึ้น รีบหมอบลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ศิษย์พี่มู่หรงพูดถูก เมื่อครู่ข้าแค่สับสน เยี่ยนชิงหยางกับโอสถอวิ้นหลิงตานไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่ขโมย”
“อืม ถ้าเป็อย่างนั้น ข้าก็จะพาเยี่ยนชิงหยางกลับไปที่โรงเตาหลอมแล้วล่ะนะ” มู่หรงเหยี่ยนพูดขึ้นด้วยเสียงเกียจคร้าน
มู่หรงเหยี่ยนพูดจบ สะบัดพัดหนึ่งครั้ง ก็ขยายใหญ่ขึ้นทันที หลังจากนั้นเขาดึงเยี่ยนชิงหยาง พานางขึ้นพัดไปด้วยกัน
พัดทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทั้งสองคนไปแล้ว
ผู้ดูแลจางจ้องผู้ดูแลหลิวอย่างเกลียดชัง หันหลังแล้วควบกระบี่ออกไป
คนอื่นๆ อย่างลู่อวิ๋น จินหรงหวาดกลัวกับบรรยากาศเมื่อครู่อยู่เป็เวลานาน มีเพียงฉู่เจินเจินที่ยังคงกัดผลไม้ิญญาดังกึก
ผู้ดูแลหลิวทรุดลงกับพื้น ดวงตาซึมเซา มวยผมกระจัดกระจาย ััใบหน้าแดงก่ำบวมเป่งของตนครู่หนึ่ง
ทันใดนั้น นางเงยหน้าขึ้น จ้องมองลู่อวิ๋นอย่างเดือดดาล พยายามลุกขึ้น พุ่งเข้าไปหาลู่อวิ๋น พูดเสียงดังแหลม “พูดมา เ้าสร้างปัญหาอีกแล้วใช่ไหม!”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c054af1f144fd2b59ae896f52d0f6c37
3K
