15.กลับสกุลหง
“หากท่านจะกลับตอนนี้ยังไงก็ต้องเจอกับหนิงหรงที่ไปหาเ้ากระต่ายน้อยหน้าบ้านอยู่ดีท่านก็ถือโอกาสบอกกล่าวให้นางกลับบ้านเถอะ นางฟังจากปากท่านย่อมมีน้ำหนักกว่าส่วนข้าจะช่วยพูดอีกแรง”ถางอี้เหรินกล่าว
“ขอบคุณท่านถางที่ชี้แนะ”หงซือจงกล่าว“ถ้าเช่นนั้นข้าขอลา”ก่อนจะลุกออกจากห้องไป
“พวกเ้าไปเตรียมตัวข้าจะกลับแล้ว”หงซือจงบอกบ่าวไพร่
ก่อนจะเดินไปที่บริเวณหน้าประตูรั้วบ้านที่หงหนิงหรงนั่งคุยกับกระต่ายสีขาวน่ารักที่ดูไร้พิษสงตัวหนึ่ง โดยหนิงหรงอยู่ในเขตของรั้วบ้านเ้ากระต่ายอยู่นอกรั้ว หงซือจงเป็ผู้ใช้สัตว์อสูรฟังหนิงหรงและกระต่ายคุยกัน
“เอาสมุนไพรมาส่งจริงๆด้วยข้าก็เพิ่งรู้ว่าเ้าก็รู้จักรักษาคำพูดเหมือนกัน”หงหนิงหรงยอกล้อกระต่ายสีขาว
กระต่ายน้อยยืนสองขากอดอกทำหน้าเมินหนีเหมือนเคือง ‘ข้าไม่เคยผิดคำพูดเสียหน่อยเ้ามนุษย์หยาบคาย’
“โถๆข้าหยอกเ้าเล่นหรอกน่า”หนิงหรงว่า ก่อนจะหยิบขวดยาออกมาขวดหนึ่ง
“รับนี่ไป” แล้วโยนให้เ้ากระต่าย
เ้ากระต่ายรับอย่างว่องไวเปิดขวดยาออกดม
‘ของดียิ่งๆ’มันทำตาโตอย่างพอใจขณะที่ทำจมูกฟุดฟิด
“เป็ยาช่วยเสริมลมปราณสัตว์อสูรจะช่วยให้เ้าก้าวหน้าเร็วขึ้น ข้าปรุงมันให้เ้าโดยเฉพาะ”
เ้ากระต่ายฟังแล้วชะงักรีบปิดขวดยาทันที โยนขวดยาลงพื้น เหมือนกลัวว่าจะเป็ยาพิษมากกว่า
‘เ้าคงไม่ได้คิดจะวางยาข้าหรอกนะ!’หากยานี่เ้าหวงเหวินเป็คนปรุงมันจะยอมกิน
แต่หนิงหรงถึงนางจะเรียนปรุงยาแต่เขาเห็นนางชอบเรียนยาพิษมากกว่า บางวันยังนั่งบดยาพิษไปคุยกับเขาไป! แบบนี้จะให้กล้ากินได้ยังไง
หนิงหรงเสี่ยวเมิ่งและเหล่าองครักษ์หัวเราะกันลั่น
“ไม่มีพิษข้าไม่ได้จะวางยาเ้าหรอกน่า วางใจได้ ยานี่หวงเหวินสอนข้าทำเอง เป็ของดีจริงไหมหวงเหวิน”หนิงหรงหันไปหาพยาน
“จริง”หวงเหวินพยักหน้ายืนยันขณะยิ้มแย้ม “คุณหนูปรุงได้คุณภาพยอดเยี่ยมเทียบได้กับแพทย์โอสถระดับสี่เลยนะ”หวงเหวินนึกภูมิใจในตัวลูกศิษย์ผู้มีความสามารถแม้ว่าการหลอมยาครั้งนี้จะมีเขาคอยแนะนำทุกขั้นตอน แต่แพทย์ฝึกหัดทั้งหลายมีน้อยคนยิ่งที่ฟังแล้วจะทำได้มีคุณภาพเช่นนาง หากต่อไปนางเรียนแพทย์โอสถ อาจจะไปถึงระดับเทพโอสถเลยก็ได้
กระต่ายน้อยฟังแล้วตาลุกวาวถึงขั้นเป็แพทย์โอสถเลยรึ นางช่างมีความสามารถอย่างยิ่งเพิ่งจะเรียนรู้แค่เดือนกว่าๆกลับสามารถปรุงยาเช่นนี้ออกมากได้
“ถ้าเ้าไม่เอางั้นข้าจะเอาไปให้พวกหมาป่าเงินละ!”หนิงหรงกล่าว
บางวันหมาป่าเงินฝูงนั้นที่เคยแกล้งหนิงหรงก็จะแวะเวียนมาหา จับกลุ่มกับเ้ากระต่าย คุยกับเธอที่หน้าบ้านเ้ากระต่ายจึงพอจะรู้จักหมาป่าฝูงนี้อยู่บ้าง
กระต่ายน้อยรีบคว้าขวดยาขึ้นมาทันที
‘ของข้าๆ ห้ามเอาไปให้เ้าหมาฝูงนั้นนะ!’
ทุกคนเห็นทาทางเ้ากระต่ายแล้วพากันหัวเราะ
“หนิงหรงเ้าเรียนวิชาปรุงโอสถด้วยรึ”เสียงทุ้มต่ำของหงซือจงดังขึ้น
หนิงหรงที่กำลังอารมณ์ดีใบหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ขึ้นมาทันที
“เ้าค่ะองค์รักษ์ที่ท่านอ๋องฮุ่ยส่งมา เป็คนสอน ท่านอ๋องดีกับข้ามาก ส่งคนมาสอนวิชายุทธฝึกฝนร่างกาย วิชาตัวเบา การแพทย์ ค่ายกล ยังมีจอมยุทธจอมพลังมาอีกคนนึง”
หนิงหรงจงใจพูดจากระทบกระเทียบที่หงซือจงที่เป็พ่อแท้ๆกลับไม่เคยใส่ใจนางแม้กระทั่งนางนอนป่วยยังไม่มีหมอมาดูแล แม้กระทั่งยาและอาหารสุดท้ายก็ถามไถ่ว่ามีใครส่งมาให้หรือเปล่า
หงซือจงฟังแล้วถอนหายใจ
่นี้งานในราชสำนักเขาถูกปัดแข้งปัดขาจากอ๋องฮุ่ยและฮ่องเต้ รวมทั้งขุนนางที่เป็ศัตรู จนละเลยเื่ของหนิงหรงรู้เื่อีกทีก็ถูกท่านอ๋องค่อนแคะกลางท้องพระโรงว่าคนเป็พ่อใจดำจนไม่ส่งอาหารและยา รวมทั้งหมอไปดูลูกสาวตัวเองที่กำลังป่วยเขาฟังแล้วก็ใไม่คิดว่าอนุจะกล้าทำถึงขนาดนี้ ยังดีที่ท่านอ๋องบอกว่าท่านอ๋องส่งคนมาจัดการทุกอย่างแล้ว ที่จงใจพูดเพราะอยากให้ขุนนางทั้งหลายรู้ว่าเขาเป็คนใจดำขนาดไหน! เขาถูกขุนนางทั้งหลาย อ่องฮุ่ยฮ่องเต้ ค่อนแคะอยู่หลายวันด้วยความอับอายแต่เพราะรู้ว่าอ๋องฮุ่ยดูแลหนิงหรงอยู่แล้วเลยไม่ได้ส่งอะไรมาให้นางผ่านไปหนึ่งเดือนเขาถึงส่งพ่อบ้านมาตามหนิงหรงกลับแต่ไม่คิดว่าพ่อบ้านจะถูกทุบตีกลับมา สุดท้ายเขาจึงมาที่นี่เองในวันนี้
“ถ้าเ้าอารมณ์ดีเมื่อไหร่ก็กลับบ้านเถอะข้าคุยกับท่านถางแล้ว จะให้เ้าไปเรียนที่สำนักฝึกยุทธหลวงถึงยังไงเ้าก็พักอยู่ที่นั่น เดือนนึงอดทนกลับมาเจอคนในสกุลหงแค่ไม่กี่วันเท่านั้น”หงซือจงกล่าว
หนิงหรงฟังแล้วก็นึกสนใจ
“ก็จริงข้าอยู่สำนักฝึกยุทธมากกว่าอยู่บ้านอีกอย่างจะอยู่ที่หุบเขาอสูรก็ไม่เหมาะท่านอาจารย์ยังคงเป็อาจารย์ใหญ่ของสำนักฝึกยุทธ ได้ข้าจะกลับส่วนจะกลับวันไหนข้ายังไม่แน่ใจ”หนิงหรงกล่าว
“อืม”หงซือจงรับรู้
“อนาคตเ้าคิดจะเป็แพทย์โอสถหรือถึงสนใจปรุงโอสถด้วย”หงซือจงกล่าว ขณะที่แววตาเป็ประกายคาดหวังยิ่งได้ยินว่าหวงเหวินกล่าวว่าหนิงหรงมีความสามารถปรุงยาได้ถึงระดับแพทย์โอสถ เขายิ่งดีใจ
แพทย์โอสถในอาณาจักรฮุ่ยหาได้น้อยมากแต่เป็กลุ่มคนที่มีอิทธิพลและร่ำรวยมาก รวมทั้งรู้จักผู้คนจากอาณาจักรอื่นๆและคนที่มีอำนาจ แม้กระทั่งพวกฮ่องเต้จากเเคว้นต่างๆเหล่าแพทย์โอสถแทบทุกคนมีโอกาสได้พบมาก่อน เวลาที่มีงานชุมนุมแพทย์โอสถแคว้นต่างๆแพทย์โอสถเป็ชนชั้นพิเศษที่แม้แต่ ฮ่องเต้ทั้งหลายก็ต้องให้ความเคารพ
“ข้า้าเป็แพทย์โอสถ”หนิงหรงกล่าว
“ข้า้าอำนาจ ชื่อเสียงเงินทอง ทุกอย่างที่เป็ของตัวเอง โดยไม่ต้องพึ่งสกุลหง หรือสกุลฮุ่ย!”หนิงหรงประกาศความตั้งใจด้วยท่าทางหยิ่งผยอง
“ดี! พูดได้ดี!”หงซือจงกล่าวอย่างถูกใจ“ข้าชอบที่เ้าเป็คนเช่นนี้ มั่นใจในตัวเอง หยิ่งผยอง!”
หนิงหรงฟังแล้วสีหน้าพลันมืดครึ้มลงคนผู้นี้ช่างหน้าไม่อาย หมายความว่าก่อนหน้าเขารังเกียจเ้าของร่างคนเก่าหรือ! “แต่ข้าเกลียดท่านที่เป็คนเช่นนี้!”
“เ้าพูดอะไร...จะ...เ้าถึงกับประกาศว่าเกลียดข้าผู้เป็บิดาเชียวรึ!”หงซือจงตกตะลึง
“เหตุใดข้าจะไม่เกลียดท่านคนเป็บิดามารดา ไม่ใช่สมควรรักลูกตนเอง ไม่ว่าลูกจะเป็เช่นไรหรือแม้แต่พิกลพิกาลหรือ! ในเมื่อท่านไม่เคยให้ความรัก ให้การดูแลเอาใจใส่ข้า เช่นนั้นแล้วข้าสมควรรักบิดา แม้ว่าบิดาจะไม่เคยเห็นข้าในสายตาหรือ!
ข้าบอกตามตรง คำว่าเกลียดยังน้อยไปกับการที่ท่านปล่อยให้ลูกชายตัวเองรังแกข้าบ่อยๆโดยไม่ลงโทษให้หลาบจำครั้งแล้วครั้งเล่าจนเขากำเริบกล้าให้สัตว์อสูรโยนข้าลงน้ำ จนหัวฟาดขอบสระกือบไปพบแทพเ้าแห่งความตายท่านยังเป็บิดาข้าอยู่หรือไม่! ท่านลงโทษเขาแค่คุกเข่าในศาลบรรพชน!และรู้หรือไม่ว่าข้าฝึกเดินลมปราณพบอะไร!”หนิงหรงะโเสียงดังลั่นหุบเขาะเิอารมณ์ใส่คนตรงหน้า
“ข้าถูกวางยาพิษั้แ่อยู่ในครรภ์มารดาพิษราตรีเงียบ! หลังจากนี้ไปท่านไปหาคำตอบไว้ให้ท่านอ๋องฮุ่ยกับฮ่องเต้เถอะว่าทำไมถึงเกิดเื่แบบนี้ในสกุลหง!”หนิงหรงกล่าวด้วยน้ำเสียงอาฆาต“ฆ่าเชื้อพระวงศ์มีโทษปะาชีวิตยกตระกูล!”
“ไม่...ไม่จริง”หงซือจงพึมพำ
“จริงหรือไม่ท่านแค่ไปตรวจสอบก็จะรู้เอง”หงหนิงหรงกล่าว“ส่วนเื่กลับสกุลหง หากท่านยังยืนยันให้ข้ากลับไปทั้งๆที่รู้แล้วว่าข้าเกลียดท่าน เกลียดสกุลหงขนาดไหน ข้าก็จะกลับแต่เตือนไว้ก่อนว่าหลังจากนี้สกุลท่านอาจจะไม่สงบสุขอีกต่อไป!”หนิงหรงขู่
“เื่ยาพิษข้าจะต้องตรวจสอบแน่หากเป็เื่จริงข้าจะจัดการอย่างเด็ดขาด”หงซือจงกล่าว
“ต่อให้คนผู้นั้นเป็ภรรยาข้างหมอนที่มีลูกชายลูกสาวให้ท่านถึงสามคนนะหรือ”
“ใช่..ต่อให้เป็ภรรยาข้างหมอนหากมีหลักฐานข้าต้องจัดการนางแน่ ระหว่างสกุลหงกับผู้หญิงข้าต้องเลือกสกุลหง!”หงซือจงกล่าวขณะปิดเปลือกตาลงด้วยความปวดร้าวเพียงแค่คิดว่าอนุของตนทำอะไรลงไปบ้าง
“ฮึ! หากมีหลักฐาน”ถ้าหาหลักฐานไม่ได้หรือไม่ตั้งใจหาชั่วชีวิตคงไม่ลงมือกับนังผู็หญิงอสรพิษนั่น
“ถ้าหากเ้าสบายใจขึ้นเมื่อไหร่ก็กลับสกุลหงไม่ว่ายังไงเ้าก็เป็คนสกุลหง ส่วนเ้ากลับไปแล้วจะสร้างเื่วุ่นวายอะไรขอแค่ไม่มีใคราเ็ หรือล้มตาย ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยว” หงซือจงกล่าวก่อนจะสะบัดเสื้อคลุมะโขึ้นรถม้าจากไป!
หนิงหรงยืนมองรถม้าของสกุลหงจนหายลับไปด้วยแววตาเกลียดชัง
“ข้าจะให้พวกมันอยู่ไม่สู้ตาย!”
“ตึง!”หนิงหรงกระทืบพื้นด้วยพลังยุทธจนพื้นะเิออกเป็หลุม
“เพี้ย!”
“เพี้ย!”
“เพี้ย!”
“เพี้ย!”
“เพี้ย!”
“เพี้ย!”
หนิงหรงฟาดแส้ใส่พื้นระบายความโกรธครั้งแล้วครั้งเล่านึกโกรธแค้นแทนเ้าของร่างที่ต้องมามีชะตาเช่นนี้เหตุใดชะตานางถึงอาภัพถึงเพียงนี้! แค่คิดว่าหนิงหรงเ้าของร่างคนเก่าต้องเจออะไรมาบ้างยิ่งท่าทางปกป้องของหงซือจงต่อภรรยาน้อยและลูกนั้นยิ่งทำให้หนิงหรงโมโหจนมือสั่นอยากฆ่าคนขึ้นมา!
หนิงหรงฟาดแส้ใส่พื้นครั้งแล้วครั้งเล่าจนพื้นเกิดลอยแส้ลึกลงไปในดินหลายสิบเิเ นับร้อยแส้หนิงหรงระบายความโกรธจนเหนื่อย ก็โยนแส้ในมือทิ้ง
ยืนปรับอารมณ์และลมหายใจอยู่หลายนาที ก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ สงบใจลงได้ในที่สุดในเวลานี้คงมีแค่ผู้เดียวที่กล้ากล่าววาจา
‘เ้าจะกลับไปอยู่บ้านรึ’เ้ากระต่ายถามสีหน้าเศร้าโศก
‘แล้วเนื้อย่างของข้าเล่าจะทำยังไง’
หนิงหรงเหลือบมองเ้ากระต่ายที่ทำท่าน้ำลายไหลย้อยแล้วนึกขบขันช่วยดับความโกรธลงไปไม่น้อย
“อืมข้าจะกลับ”หนิงหรงตอบแน่นอนว่ากลับไปกระทืบเ้าเด็กที่ใช้สัตว์อสูรโยนร่างนี้ลงน้ำและจัดการนังแม่เลี้ยงใจร้ายนั่นอีกคน
“ส่วนเื่เนื้อย่างของเ้า”หนิงหรงกระตุกยิ้มเ้าเล่ห์“ถ้าเ้าอยากกินของอร่อย อื่นๆ ข้ายังมีเมนูอีกมากมาย ทั้งผัด ทั้งต้ม ทั้งตุ๋นทั้งนึ่ง ให้เ้าลองชิม”
‘ข้าอยากกินๆ’เ้ากระต่ายฟังแล้วน้ำลายไหลมันเคยกินเนื้อตุ๋นที่หนิงหรงให้ด้วย แต่ว่านานๆนางจะยอมสั่งให้เสี่ยวเมิ่งทำให้ส่วนมากจะย่างมากกว่า เพราะจุ๋นเสียเวลานานเกินไป ส่วนเมนูแบบอื่นๆมันได้แต่นั่งดูหนืงหรงกินโดยที่ได้แต่มอง อ้อนวอนยังไงก็ไม่ได้กิน
“มีวิธีเดียวที่จะได้กินตลอดไปเ้าทำพันธะสัญญา ยอมรับใช้ข้า!”หนิงหรงยอมหงายไพ่ตาย ที่ซุกซ่อนไว้มาตลอดใช่เเล้วนางใช้อาหารล่อมันเพื่อให้มันมาเป็อสูรรับใช้!
‘เ้ามนุษย์ร้ายกาจ คิดเอาอาหารมาล่อข้าเ้าวางแผนหลอกล่อข้าด้วยของอร่อย จนข้าหนีไม่พ้นใช่หรือไม่!’กระต่ายน้อยประนามการกระทำที่ชั่วร้ายของอีกฝ่าย
“ถูกต้อง!”หนิงหรงยิ้มรับด้วยท่าทางภูมิใจยิ่ง“แล้วเ้ายินยอมหรือไม่เล่า!”
‘ตัวร้ายกาจๆ’เ้ากระต่ายว่า
“ได้ๆ เ้าไม่ยอมต่อไปก็ไปกินเนื้อสดๆเหมือนเดิม ไม่ก็ไปย่างกินเองนะ!”หนิงหรงว่าขณะทำท่าหันหลังเดินจะเข้าบ้าน
เ้ากระต่ายเห็นแล้วทำตาโต ‘กลับมานะๆ เ้ามนุษย์บ้าข้ายังไม่ได้ปฏิเสธเลย!’กระต่ายน้อยกระทืบพื้นชี้ด่าด้วยความโมโห
“งั้นมาทำพันธะสัญญา”หนิงหรงว่า
เสี่ยวเมิ่งวิ่งกลับไปหยิบชามในครัวมาสองใบให้หนิงหรงนางยื่นให้กระต่ายชามนึง ก่อนจะกรีดเืตัวเองลงในชามใบนึงในมือ
หนิงหรงและเ้ากระต่ายเงยหน้ามองฟ้ากล่าวคำสัตย์สาบาน
“ข้าหงหนิงหรงรับเ้ากระต่ายเป็ข้ารับใช้ข้อสาบานต่อฟ้าว่าจะไม่ทำร้ายทารุณมันตลอดเวลาที่ทั้งสองฝ่ายยินดีผูกพันธะสัญญาต่อกัน”
“ครืน”เสียงฟ้าตอบรับคำสาบาน
‘ข้าเสี่ยวไป๋ ยินดีรับหนิงหรงผู้นี้เป็เ้านายข้าสาบานต่อราชันอสูร และฟ้า ว่าจะรับใช้นางไม่ทำร้ายนางตลอดเวลาที่ทั่งสองฝ่ายยินดีทำพันธะสัญญาต่อกัน’เ้ากระต่ายว่า
“ครืน”ฟ้าคำรามตอบรับคำสาบาน
หนิงหรงและเ้ากระต่ายยื่นชามเืตนเองให้ฝ่ายตรงข้ามก่อนจะรับมาแล้วยกขึ้นดื่มจนหมด ต่างรู้สึกอุ่นวาบไปทั่วร่างเืของอีกฝ่ายที่ไหลเวียนในร่างของทั้งคู่ คือหลักฐานแห่งคำสาบาน
“เพล้ง/เพล้ง”ทั้งคู่ปาชามลงพื้นจนแตกเป็การจบพิธี
“ต่อไปนี้ข้าอนุญาตให้เ้าเข้าบ้านหลังนี้ได้หากอยากพักที่นี่ก็เชิญ อยากกินอะไรก็บอกเสี่ยวเมิ่งนางจะทำให้”หนิงหรงกล่าวััได้ถึงการสั่นไหวของเขตแดนหมือนตอบรับคำอนุญาตของเธอ
“ยอดเยี่ยมที่สุด!”เ้ากระต่ายะโเป็ภาษามนุษย์ทุกคนทำตาโตด้วยความประหลาดใจ
“เ้าพูดภาษามนุษย์ได้!”หนิงหรงถาม
เ้ากระต่ายกอดอก ท่าทางหยิ่งทะนง“ก็แน่ละ ข้านะ มีฐานะพิเศษในเผ่าสัตว์อสูรนะ เป็ชนชั้นสูง พูดภาษามนุษย์ได้หายากอย่างยิ่ง เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้ข้าไม่ใช่พวกเดียวกับพวกเ้าจึงไม่จำเป็ต้องพูด แต่ตอนนี้เป็พวกเดียวกันเพื่อให้คุยกับพวกองค์รักษ์ และเสี่ยวเมิ่งที่ไม่ใช้ผู้ใช้สัตว์อสูร ได้รู้เื่ข้าเลยยอมพูดภาษามนุษย์”เ้ากระต่ายว่าขณะเชิดหน้า
“นับว่าร้ายกาจยิ่ง”หนิงหรงจิ้มหน้าผากเ้ากระต่ายอย่างหมั่นไส้
“เ้ามนุษย์ทำร้ายข้า”เ้ากระต่ายกระทืบเม้าชี้หน้าหนิงหรง
“แล้วเ้าจะทำอะไรข้าทำร้ายข้าหรือ...ผิดคำสาบานระวังงจะไม่ตายดีนะ”
“ครืนครืน”เสียงฟ้าคำรามตอบรับคำพูดหนิงหรง
“เฮ้ยยยยยย นี่เข้าข้างนางรึ!”เ้ากระต่ายชี้ท้องฟ้าอย่างโมโห
“เปรี้ยง!”ฟ้าผ่าเสียงดังสนั่นลงที่ป่าด้านหลังเ้ากระต่าย
“อ๊ากกกกใจเย็นข้าล้อเล่น”เ้ากระต่ายรีบกลับคำพูด ‘เทพเ้าบัดซบเอ้ย!’กระต่ายน้อยก่นด่าในใจ
“เปรี้ยง!”สายฟ้าเล็กๆผ่าลงบนหัวเ้ากระต่ายจนตัวดำขนหยิกฝูไปทั้งตัว
“ตุบ!”เ้ากระต่ายล้มหงายท้อง เท้าชี้ฟ้า ร่างกระตุกสองสามครั้ง
ทุกคนเห็นแล้วหัวเราะลั่น กับกระต่ายที่กล้าลองดีกับเทพเ้า
“แล้วคุณหนูคิดจะกลับสกุลหงเมื่อไหร่เ้าคะคิดจะกลับจริงๆหรือเ้าคะ”เสี่ยวเมิ่งถามขณะขมวดคิ้วนึกกังวลกับการที่คุณหนูจะกลับสกุลหง ที่มีอนุใจร้ายอยู่ต่อหน้าแม่ทัพหงก็ทำเป็คนดี อ่อนหวาน น่ารักเป็คนดี ลับหลังกลับคอยพูดจาค่อนแคะทำร้ายจิตใจคุณหนู คุณหนูปกติก็ไม่มีมารดาคอยปกป้อง กลายเป็คนขี้กลัว สตรีผู้นี้จิตใจชั่วร้ายมากไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
“ข้ายังไม่แน่ใจว่าจะกลับไปเมื่อไหร่ แต่ข้าต้องกลับแน่ๆอย่างน้อยก็กลับไปจัดการกับคนที่วางยาพิษข้า!”หนิงหรงกล่าวขณะแววตามุ่งร้าย
“ยิ่งไอ้เด็กเวรนั่นที่ให้สัตว์อสูรโยนหงหนิงหรงคนเก่าจนหัวฟาดขอบสระตาย ข้ายิ่งต้องสั่งสอนมันให้กลัวจนขาสั่น!”หนิงหรงประกาศกร้าว!
“ดีข้าชอบ รังแกคนเดี๋ยวข้าจะทำให้มันกลัวจนฉี่ราด”เ้ากระต่ายว่า
หนิงหรงฟังแล้วดวงตาเป็ประกายนึกภาพออกเลยว่าเ้ากระต่ายน่ากลัวขนาดไหน ทั้งกรงเล็บยาวเฟื้อย ทั้งฟันแหลมคม
107K
![[จบ] มรรคาไร้สิ้นสุด เซียนยุทธ์เหนือฟ้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763435894_51082588.webp)
