เสียงครางผ่านกำแพง

ตอนที่ 41: เส้นด้ายแห่งกฎหมาย

สายตาของฉันจับจ้องอยู่บนกองเอกสารคดีทุจริตและการฟอกเงินของรัฐมนตรีวิทูรที่วางระเกะระกะเต็มโต๊ะทำงานในสำนักงานอัยการสูงสุด แฟ้มสีน้ำตาลหนาเตอะที่ฉันใช้เวลาสืบสวนและรวบรวมหลักฐานมานานหลายเดือน บัดนี้กลับถูกขีดฆ่าและประทับตราคำสั่งไม่ฟ้องอย่างเป็นทางการจากผู้ใหญ่ในระดับสูง หลักฐานการเงินสำคัญที่เคยชี้ชัดว่ามีการโอนเงินนอกระบบและฟอกผ่านโครงการจัดซื้อจัดจ้างหลายแห่งจู่ๆ ก็อันตรธานหายไปจากฐานข้อมูลอย่างน่าสงสัย พยานปากเอกที่เคยให้การยอมรับอย่างมั่นใจกลับคำให้การพร้อมกันในเวลาเพียงข้ามคืนราวกับมีอำนาจลึกลับบางอย่างกดยึดและปิดปากพวกเขาไว้จนสนิท

มันไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดา คดีระดับชาติที่มีผู้มีอิทธิพลเข้ามาเกี่ยวข้องมักจะจบลงด้วยความว่างเปล่าเสมอ แต่ครั้งนี้มันแปลกประหลาดเกินไป ทุกอย่างถูกจัดแจงอย่างประณีตและไร้รอยต่อจนน่าเหลือเชื่อ ฉันถอนหายใจยาว พิงแผ่นหลังเข้ากับพนักเก้าอี้ทำงานหนานุ่มขยับนิ้วเรียวสวยนวดขมับตัวเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความเครียดสะสมที่บีบเค้นจิตใจมาตลอดหลายสัปดาห์

"ณิชา... คุณยังไม่กลับอีกเหรอ" 

เสียงทุ้มคุ้นเคยดึงฉันออกจากห้วงความคิดเมื่อประตูห้องทำงานเปิดออกช้าๆ นรินทร์ อัยการหนุ่มคู่หูรุ่นพี่เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาหยุดยืนข้างโต๊ะ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด นรินทร์เป็นคนสุภาพ เคร่งครัดในระเบียบวินัย และแอบมีใจให้ฉันมานานแล้ว ฉันรู้ดีจากสายตาที่เขาคอยมองมาเสมอ แต่ฉันก็แสร้งทำเป็นไม่รู้เพื่อรักษาความสัมพันธ์ในการทำงานร่วมกันเอาไว้

"ยังค่ะพี่นรินทร์ ณิชายังคาใจเรื่องคดีของรัฐมนตรีวิทูร" ฉันพูดพลางหมุนปากกาในมือขวา สายตาจ้องมองกระดาษแผ่นหนึ่งที่จดบันทึกรายชื่อตัวละครสำคัญ "พี่ไม่คิดว่ามันแปลกเหรอคะ หลักฐานการเงินระดับนั้น พยานหนาแน่นขนาดนั้น จู่ๆ ทุกอย่างกลับพลิกคว่ำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เอกสารสำคัญหลายชิ้นชี้ว่าสัญญาก่อสร้างสปาหรูและคฤหาสน์ของวิทูรถูกออกแบบและควบคุมโดยสถาปนิกชื่อ 'ชานนท์' หรือ 'ลุงนนท์' อะไรนั่น"

นรินทร์ขมับขยับเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้าม "ณิชา... เรื่องนี้มันใหญ่เกินกว่าที่เราสองคนจะเข้าไปยุ่งแล้วนะ ผู้ใหญ่ข้างบนสั่งเบรกมาชัดเจน คดีฟอกเงินของวิทูรถูกปิดตายไปแล้ว และไม่มีใครอยากรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีก คุณก็รู้ว่าวิทูรมีอิทธิพลแค่ไหนในรัฐบาลชุดนี้ ส่วนสถาปนิกที่ชื่อชานนท์นั่น... จากประวัติเขาก็แค่สถาปนิกชื่อดังวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่งที่เชี่ยวชาญการออกแบบระบบเสียงและโครงสร้างพิเศษ ไม่มีประวัติดำมืดหรือความเชื่อมโยงกับมาเฟียเลยด้วยซ้ำ"

"นั่นแหละค่ะที่น่าสงสัยที่สุด" ฉันโน้มตัวไปข้างหน้า น้ำเสียงจริงจังขึ้น "คนธรรมดาที่ไหนจะได้รับการว่าจ้างให้ทำงานสำคัญส่วนตัวจากทั้งอภิสิทธิ์ มหาเศรษฐีสื่อ และรัฐมนตรีวิทูรพร้อมๆ กัน? แถมห้องเก็บเสียงหรือสปาอัจฉริยะที่เขาออกแบบในคฤหาสน์และคอนโดของคนพวกนี้มักจะเป็นสถานที่ที่พยานบอกว่ามีการเจรจาลับเสมอ ณิชาคิดว่าชานนท์คนนี้แหละคือกุญแจสำคัญที่เชื่อมโยงระหว่างแหล่งฟอกเงินกับนักการเมืองใหญ่"

นรินทร์มองฉันด้วยสายตาวิตกกังวล "ณิชา... พี่ไม่อยากให้คุณเอาตัวเข้าไปเสี่ยง คดีนี้มันจบไปแล้ว ถ้าคุณดึงดันสืบต่อโดยไม่มีคำสั่งอย่างเป็นทางการ มันจะกระทบกับอนาคตการทำงานของคุณนะ"

"ณิชาไม่กลัวค่ะพี่นรินทร์ กฎหมายต้องเป็นกฎหมาย ถ้ามีคนใช้อำนาจมืดบิดเบือนข้อเท็จจริง ณิชาจะกระชากพวกมันออกมายืนสว่างคาตาให้ได้" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ทว่าลึกๆ ในใจกลับมีความรู้สึกปั่นป่วนอย่างประหลาด ความเครียดสะสมจากการสู้รบกับความอยุติธรรมมาหลายปีบวกกับความกดดันในหน้าที่การงานทำให้หัวใจของฉันโหยหาการปลดปล่อยอย่างรุนแรง บางครั้งในคืนที่เงียบสงัดและเหนื่อยล้าที่สุด ฉันกลับมีความคิดดาร์กๆ แวบเข้ามาในหัว... ความคิดที่อยากจะโยนภาระหน้าที่และกฎเกณฑ์ทุกอย่างทิ้งไป แล้วยอมสยบต่อใครสักคนที่มีอำนาจเหนือกว่าอย่างแท้จริง ใครสักคนที่สามารถบงการสั่งการให้ฉันไม่ต้องคิด ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรอีกต่อไป

ความคิดลามกและอ่อนแอเหล่านั้นทำให้ฉันละอายใจทุกครั้งเมื่อตื่นลืมตาในตอนเช้า ฉันจึงต้องสวมหน้ากากอัยการตงฉินผู้เข้มงวดและเย็นชาเพื่อกลบเกลื่อนความต้องการลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสูททำงานสีเข้มสุดเนี้ยบ

ในที่สุด ฉันตัดสินใจดำเนินแผนการของตัวเอง ฉันใช้วิธีติดต่อประสานงานกับสำนักงานของชานนท์โดยอ้างโครงการปรับปรุงห้องพิจารณาคดีและห้องประชุมลับเก็บเสียงของสำนักงานอัยการสูงสุด เพื่อขอเข้าพบสถาปนิกใหญ่เป็นการส่วนตัวที่คฤหาสน์ของเขาในบ่ายวันศุกร์ถัดมา

แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องลงบนคฤหาสน์ทรงโมเดิร์นหรูหราขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ชานเมือง โครงสร้างตึกถูกออกแบบอย่างประณีตสะดุดตา สมฐานะผลงานของสถาปนิกอันดับต้นๆ ของประเทศ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ ลูบชายกระโปรงทรงสอบสีน้ำเงินเข้มให้เรียบตึง ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในตัวบ้านตามคำเชิญของแม่บ้าน

ภายในบ้านเงียบสงบและเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ ผนังห้องและทางเดินถูกกรุด้วยวัสดุซับเสียงชั้นดีจนรู้สึกได้ถึงความสงัดที่แตกต่างจากบ้านทั่วไป ราวกับว่าเสียงฝีเท้าและเสียงลมหายใจของฉันถูกผนังอาคารกลืนกินไปจนหมดสิ้น

"ยินดีต้อนรับครับคุณอัยการณิชารีย์"

เสียงทุ้มต่ำ อบอุ่น และนุ่มนวลดังขึ้นจากเบื้องหน้า ฉันเงยหน้าขึ้นสบตา ชายวัย 52 ปีที่เดินเข้ามาหาคือชานนท์ สถาปนิกใหญ่ผู้มีบุคลิกโดดเด่นและภูมิฐานอย่างยิ่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ กางเกงสแล็กสีเทาเข้ม และสวมแว่นตากรอกดำดูมีความรู้ ใบหน้าของเขาดูใจดี มีรอยยิ้มละมุนละไมที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกผ่อนคลายได้ง่ายๆ ท่าทางสุภาพนอบน้อมคราวพ่อทำให้เขาดูไร้พิษสงใดๆ

"สวัสดีค่ะคุณชานนท์ ต้องขออภัยด้วยนะคะที่มารบกวนเวลาส่วนตัวในวันศุกร์แบบนี้" ฉันเอ่ยทักทายพลางยื่นมือไปเช็กแฮนด์ตามมารยาท

ฝ่ามือหนาอุ่นจัดของเขากุมมือฉันไว้ช้าๆ สัมผัสอุ่นร้อนผ่าวจากมือของเขาส่งผ่านผิวเนื้อทำเอาหัวใจของฉันกระตุกวูบอย่างประหลาด แรงบีบกระชับเบาๆ แต่หนักแน่นทิ้งความรู้สึกอุ่นซ่านไว้ในฝ่ามือของฉันยาวนานกว่าปกติ ก่อนที่เขาจะปล่อยมือออกช้าๆ ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

"ไม่รบกวนเลยครับ ได้ยินว่าคุณอัยการต้องการปรับปรุงระบบเสียงห้องประชุมลับของสำนักงานอัยการสูงสุด ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้รับความไว้วางใจ เชิญนั่งก่อนสิครับ" นนท์ผายมือเชิญฉันไปยังห้องรับแขกส่วนตัวที่เป็นกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนทัศนียภาพภายนอก

เรานั่งพูดคุยกันเกี่ยวกับโครงสร้างและทฤษฎีอคูสติกส์เก็บเสียง นนท์อธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและฉลาดหลักแหลม ทว่าในระหว่างที่พูดคุย ฉันกลับรู้สึกได้ว่าสายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นตาของเขากำลังจับจ้องและสำรวจทุกการเคลื่อนไหวของฉันอย่างละเอียด แววตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความอบอุ่นของผู้ใหญ่ใจดี แต่มันแฝงไปด้วยความดุดันและทรงอำนาจบางอย่างที่ชวนให้กระสับกระส่าย

ทุกครั้งที่ฉันเผลอจิกปลายนิ้วเข้าหาเกลียดเสื้อผ้า หรือจังหวะที่ฉันหอบหายใจติดขัดยามที่เขาขยับตัวเข้ามาใกล้เพื่อชี้แผนผังบนจอแท็บเล็ต นนท์จะกระตุกรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อยราวกับเขากำลังประเมินและมองเห็นความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดขรึมของฉันอย่างทะลุปรุโปร่ง

"คุณณิชารีย์ดูเคร่งเครียดและเหนื่อยล้าจากการทำงานนะครับ" นนท์เอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอาทร "การทำงานกับความถูกต้องและกฎหมายคงบีบคั้นจิตใจไม่น้อย... บางครั้งคนเราก็ต้องการสถานที่ที่ปลอดภัยอย่างแท้จริง สถานที่ที่เงียบสนิทพอที่จะทิ้งหน้ากาก ทิ้งภาระหน้าที่ และยอมปล่อยให้อารมณ์ความรู้สึกนำทางชีวิตบ้างนะครับ"

คำพูดของเขาเหมือนลูกศรที่พุ่งตรงเข้าปักกลางใจของฉันจนสะดุ้งตัวโยน ฉันพยายามรักษาอาการสงบนิ่งแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน "คุณชานนท์พูดจาเหมือนนักจิตวิทยาเลยนะคะ ณิชาก็แค่เหนื่อยจากคดีช่วงนี้ค่ะ... แต่เรามาคุยเรื่องตัวอย่างวัสดุซับเสียงกันต่อดีกว่า"

"ถ้าอย่างนั้น..." นนท์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ถอดแว่นตาสายตาออกเสียบไว้ที่กระเป๋าเสื้อเผยให้เห็นดวงตาคมกล้าเสือร้ายที่ฉายแววคลั่งไคล้และดุดันอย่างน่ากลัว "ผมคิดว่าการดูแผนผังเฉยๆ อาจจะไม่เห็นภาพเท่ากับการได้สัมผัสของจริง... พอดีผมเพิ่งออกแบบและสร้าง 'ห้องศาลจำลองเก็บเสียงอัจฉริยะ' ไว้ที่ชั้นใต้ดินของคฤหาสน์นี้เพื่อใช้ทดลองระบบซับเสียงสะท้อน คุณณิชารีย์อยากจะลองเข้าไปทดสอบประสิทธิภาพเสียงข้างในด้วยตัวเองไหมครับ?"

ห้องศาลจำลองเก็บเสียงงั้นเหรอ? หัวใจของฉันเต้นระรัวด้วยความสงสัยปนหวั่นใจ ความเป็นอัยการเตือนว่านี่อาจจะเป็นกับดักหรือเบาะแสสำคัญที่ฉันกำลังตามหา แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกตื่นเต้นท้าทายในโลกมืดกลับเร่งเร้าให้ฉันอยากก้าวเดินตามหลังชายวัย 52 ปีคนนี้ลงไปในมุมมืดของคฤหาสน์

"ยินดีค่ะ... ณิชาอยากเห็นกับตาว่าระบบเสียงที่คุณชานนท์ออกแบบจะสมบูรณ์แบบแค่ไหน" ฉันพูดพลางลุกขึ้นยืนปรับท่าทางให้ดูสง่าผ่าเผย

นนท์ยิ้มละมุน เดินนำฉันลงไปตามบันไดวนสู่ชั้นใต้ดินที่แสงไฟค่อยๆ สลัวลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเรามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูเหล็กบานหนาหนักที่มีระบบล็อกดิจิทัลสีทองหรูหรา นนท์ทาบฝ่ามือลงบนเครื่องสแกน ประตูระบบไฮดรอลิกค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นห้องโถงขนาดใหญ่สลัวรางที่ถูกตกแต่งเลียนแบบห้องพิจารณาคดีในศาลทุกประการ ทว่าวัสดุทุกชิ้นกลับทำด้วยไม้สีดำสนิทและบุผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้มดูลึกลับและวาบหวามอย่างประหลาด ตรงกลางมีคอกพยานและแท่นพิพากษาของตุลาการที่ยกสูงขึ้นตระหง่านเด่นชัด

ฉันก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้องศาลจำลองช้าๆ ความเงียบสงัดภายในห้องบีบรัดโสตประสาทในทันทีจนเสียงลมหายใจของฉันเองยังฟังดูดังน่ากลัว นนท์ก้าวเดินตามเข้ามาเงียบๆ เบื้องหลังของฉัน

ทันใดนั้น... ประตูไฮดรอลิกเหล็กหนาด้านหลังก็สไลด์เลื่อนปิดล็อกตัวเองเสียงดัง ฉับ แรงดันอากาศเปลี่ยนไปจนหูของฉันอื้ออึง ความเงียบสงัดระดับสมณ์แบบขังฉันไว้ในความมืดสลัวและเปล่าเปลี่ยวทันที!

ฉันสะดุ้งสุดตัว หมุนกายกลับไปมองประตูที่ปิดสนิทอย่างไร้ทางหนี หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนกที่แฝงความตื่นเต้นปั่นป่วนในช่องท้อง ชานนท์ยืนพิงประตูเหล็กหนาที่ปิดสนิท มือหนาเอื้อมไปถอดแว่นตาสายตาวางลงบนชั้นวางข้างประตูช้าๆ เผยแววตาคมกล้าเสือร้ายจอมวางแผนที่จ้องมองตรงมายังร่างของฉันด้วยความกระหายบงการและเย้ยหยันเหนือกว่า

เขาขยับก้าวเท้าเดินเข้าหาฉันช้าๆ ฝีเท้าของเขาเงียบกริบไร้เสียงสะท้อนบนพื้นพรมกำมะหยี่หนานุ่ม ร่างกายสูงแกร่งภูมิฐานวัย 52 ปีแผ่รังสีคุกคามคุมโทนดุดันบีบเค้นจนฉันต้องก้าวถอยหลังไปชนกับแท่นพยานไม้สีดำ

นนท์โน้มใบหน้าลงมาจนชิดใบหูสั่นระริกของฉัน กลิ่นน้ำหอมบุรุษหรูหราผสมผสานกับกลิ่นอายดิบของผู้ชายอบอวลล้อมรอบตัวฉัน ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดผิวแก้มของฉันจนร้อนฉ่า

"ยินดีต้อนรับสู่ห้องพิจารณาคดีส่วนตัวของอาครับคุณอัยการณิชารีย์..." นนท์กระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำพร่าแต่แฝงอำนาจสั่งการดุดันที่ชวนให้แข้งขาของฉันอ่อนแรงลงทันที "ที่นี่ไม่มีข้อกฎหมายหรือความยุติธรรมใดๆ คอยปกป้องคุณได้... นอกจากกฎสวาทอันไร้ขอบเขตของอาที่จะพิพากษาลงทัณฑ์คุณในความมืดนี้ชั่วนิรันดร์ค่ะ"

คำพูดบงการนั้นทำให้ร่างกายของฉันสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความกลัวและความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขน ร่องรักกึ่งกลางลำตัวเริ่มตื่นตัวเปียกชื้นซึมซับความต้องการลึกๆ ที่กำลังจะถูกปลดปล่อยภายใต้การบงการของเสือร้ายวัยคราวพ่อคนนี้!