บทที่ 20 ข่าวซุบซิบ
ไม่รู้ว่าเป็อะไร เสิ่นตัวอวี๋รู้สึกอารมณ์ไม่ดี เธอกลับเข้าบ้าน ล้างหน้าล้างตาแล้วนอนลงบนเตียง แต่พลิกไปพลิกมาเท่าไหร่ก็นอนไม่หลับ สุดท้ายก็ลุกขึ้นมาจัดการกับสมุนไพรที่เหลือ
หลังจากจัดการสมุนไพรเสร็จ เธอมองปลาในถังไม้ แล้วคิดว่าจะทำปลาต้มผักดอง ก็ได้ยินเสียงแม่ของกู้เหลียน “ตัวอวี๋ อยู่บ้านไหม?”
“อยู่ค่ะ” เสิ่นตัวอวี๋รีบเปิดประตู แม่ของกู้เหลียนถือผักมาเต็มไม้เต็มมือ
“ป้าคะ เอาอะไรมาเยอะแยะคะ?”
“เอาไปเถอะ ผักนี่เราปลูกกันเองที่บ้าน ไม่ใช่แค่ของป้าหรอก บ้านอื่น ๆ ก็ฝากมาให้เธอด้วย”
แม่ของกู้เหลียนพูด “เมื่อวานเหนื่อยไหม?”
“ไม่เหนื่อยค่ะ สบายดี ฉันทำซุปซี่โครงหมูไว้ ป้าทานข้าวที่นี่ด้วยกันไหมคะ?”
แม่ของกู้เหลียนตกลงอย่างง่ายดาย เสิ่นตัวอวี๋ถามด้วยความดีใจ
“ป้าคะ บ้านป้ามีผักดองไหมคะ?”
“ที่หมู่บ้านเราไม่ว่าบ้านไหนก็มีผักดองกันทุกบ้านแหล่ะจ้ะ เธออยากกินเหรอ? เดี๋ยวป้ากลับไปเอาที่บ้านมาให้”
แม่ของกู้เหลียนยิ้ม “เดี๋ยวว่าง ๆ ป้าจะมาช่วยเธอทำสวนบ้าง เห็นเธอไม่ค่อยมีเวลา”
พูดจบก็เริ่มถอนวัชพืชในสวน
เสิ่นตัวอวี๋ไม่ได้ปฏิเสธ เธอชอบแม่ของกู้เหลียนมาก รู้สึกว่าเป็คนใจกว้าง
แม่ของกู้เหลียนพูดพลางถอนวัชพืช “ป้านึกว่าลูกชายคนนี้จะไม่ยอมขึ้นเขาไปล่าสัตว์อีกแล้ว ใครจะไปคิดว่าเขาจะยอมไปอีก ั้แ่จ้าวชิงเสียชีวิตไป เขาก็เหมือนโตขึ้นมาทันที”
แม่ของกู้เหลียนถอนหายใจ “เื่ของจ้าวชิงจริงๆแล้วไม่ใช่ความผิดของเขาเลย ถ้าไม่ขึ้นเขาไปหาอาหาร อีกหกชีวิตของบ้านจ้าวชิงคงจะอดตายแน่ๆ”
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า ยุค 60 70 คนเกิดเยอะมาก เยอะจนเกินกว่าจะจินตนาการได้
แทบทุกบ้านมีลูกสามคนขึ้นไป บางบ้านมีเป็สิบคน ผู้หญิงที่แต่งเข้าบ้านก็เหมือนแม่หมู คลอดลูกแล้วคลอดลูกอีก แทบไม่ได้หยุดพัก
แถมยังต้องมีลูกชายด้วย ถ้าบ้านไหนไม่มีลูกชาย ก็จะถูกคนในหมู่บ้านนินทาว่าไม่มั่นคง
เสิ่นตัวอวี๋ถอนหายใจ “นั่นสินะคะ เห็นเพื่อนสนิทตายไปต่อหน้า ไม่ว่าใครก็ต้องเสียใจ”
นั่นคงเป็สาเหตุที่ทำให้กู้เหลียนชอบผู้ชาย และกลายเป็คนเ็าแบบนี้ แล้ว…
แล้วไอ้คนโรคจิตนั่น ทำไมถึงจูบเธอ?
แม่ของกู้เหลียนพยักหน้า “ใช่ ตั้งหลายปีมานี้ ทุกครั้งที่มีข้าวสาร ก็จะแบ่งไปให้บ้านจ้าวชิงตลอด เขาทำดีที่สุดแล้ว”
เสิ่นตัวอวี๋จัดสมุนไพรไปพลางๆ ฟังแม่ของกู้เหลียนเล่าเื่ไปพลางๆ ไม่นาน แม่ของกู้เหลียนก็เริ่มเล่าเื่ชาวบ้าน
เช่น ใครทะเลาะกับแม่สามีบ้าง ลูกบ้านไหนเสียชีวิตบ้าง…
แล้วก็พูดขึ้นมาว่า “เธอรู้ไหม ที่หมู่บ้านอู่หลี่ถุนมีเื่ใหญ่เกิดขึ้น โอ๊ย น่าขำจริงๆ…”
เสิ่นตัวอวี๋แกล้งทำเป็สงสัย “เื่อะไรเหรอคะ?”
“ก็เถี่ยจู้กับหวังหม่าจือน่ะสิ ขายหน้าคนในหมู่บ้านแต่เช้า… ฮ่าๆๆ… โอ๊ย เื่นี้บอกกับเด็กสาวอย่างเธอไม่ได้หรอก เอาเป็ว่าเป็เื่ระหว่างผัวเมียนั่นแหละ” แม่ของกู้เหลียนเล่าเื่นี้อย่างตื่นเต้น
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้ม ถ้าแม่ของกู้เหลียนรู้ว่าเื่นี้เป็ฝีมือของเธอกับกู้เหลียน จะทำหน้ายังไงนะ?
ตอนที่กู้เหลียนได้ยินความคิดของเธอ ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเขาก็มีสีหน้าแปลกๆ คล้ายกับสีหน้าของแม่ของกู้เหลียนตอนนี้
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้ม เธอชอบฟังเื่แบบนี้
หลังจากเล่าเื่เสร็จ เสิ่นตัวอวี๋ก็เริ่มทำซุปซี่โครงหมู แม่ของกู้เหลียนพูดว่า “ไม่ค่อยมีคนชอบกินซี่โครงหมูหรอก ชาวบ้านชอบกินเนื้อติดมันมากกว่า เธอควรจะซื้อเนื้อติดมันมาบ้างนะ”
เสิ่นตัวอวี๋ไม่ชอบกินเนื้อติดมัน ชาติที่แล้วเธอก็ไม่ชอบกิน เธอจึงลวกซี่โครงหมู ใส่พริกไทยต้นหอมขิงและเหล้าลงไป
แม่ของกู้เหลียนพูดอย่างแปลกใจ “พวกเธอทำอาหารแปลกจัง ใส่เครื่องเทศเยอะแยะแบบนี้ จะอร่อยเหรอ?”
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้ม “ป้า รอชิมก่อนสิคะ”
เธอใส่เห็ดที่เก็บมาจากบนเขาลงไปในซุปซี่โครงหมูด้วย แม่ของกู้เหลียนพูดว่า “หอมจังเลย”
กู้เหลียนเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา เขามองแม่ของเขา “ทำไมแม่ยังไม่กลับไปทำกับข้าวอีกล่ะครับ?”
แม่ของกู้เหลียนโกรธจนหัวเราะ “ทำไม? ถ้าฉันไม่ทำกับข้าว นังนั่นไม่มีมือทำเองรึไง? สูงส่งมาจากไหน? ทำไมฉันต้องดูแลหล่อนทุกวัน?”
แม่ของกู้เหลียนรู้สึกอัดอั้นใจ ซีเสี่ยวเฟิ่งี้เี นอนตื่นสายทุกวัน เอาแต่รอให้เธอทำกับข้าวเสร็จถึงจะลุกขึ้นมา สะใภ้แบบนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วในชนบท
กู้เหลียนนั่งลงเสิ่นตัวอวี๋เบ้ปากแล้วไปตักข้าวให้เขา
“จะว่าไปแล้ว ทำไมซี่โครงหมูถึงได้อร่อยขนาดนี้นะ หอม… หอมมาก” แม่ของกู้เหลียนชมไม่หยุด เธอเตะกู้เหลียนข้างใต้โต๊ะ กู้เหลียนนั่งกินเงียบๆ ไม่พูดอะไรสักคำ
แม่ของกู้เหลียนโมโหแทบตาย ไม่รู้จักพูดจาเอาใจบ้างเลย น่าโมโหจริงๆ
หลังจากทานข้าวเสร็จ กู้เหลียนก็ลุกขึ้นไปล้างจาน เสิ่นตัวอวี๋กำลังจะซดน้ำซุป พอวางชามลง ชามกับตะเกียบก็หายไปแล้ว
กู้เหลียนนี่ทำงานบ้านได้ดีเหมือนกัน หลังจากล้างจานเสร็จ เขาก็ไปเก็บฟืนและตักน้ำ
แม่ของกู้เหลียนจึงพาเขากลับบ้านอย่างพอใจ
เมื่อคืนเสิ่นตัวอวี๋เหนื่อยมาก เธอจัดการกับสมุนไพรนิดหน่อย แล้วก็นอนหลับไป พอตื่นขึ้นมาอีกที ก็เช้าแล้ว
เธอยืดเส้นยืดสาย ล้างหน้าล้างตา พอเดินออกไปข้างนอก ก็เห็นทุกคนยืนรออยู่แล้ว
“ไปกันเถอะ!”
เมื่อวานได้เงินมา ทุกคนตื่นเต้นมาก เงิน 40 หยวน ถือว่าเยอะมาก
เงินเดือนของคนงานทั่วไปก็แค่ 30 หยวนเท่านั้น
เสิ่นตัวอวี๋เดินนำหน้า พอจะเข้าป่าก็ได้ยินเสียงเรียกมาจากข้างหลัง “พี่เหลียน ทุกคนจะไปขึ้นเขากันเหรอ? ฉันไปด้วยได้ไหม?”
จ้าวเถาเถาวิ่งมาหา พร้อมกับเพื่อนอีกสองคน พวกเธอมองเสิ่นตัวอวี๋ด้วยสายตาแปลกๆ
กู้เหลียนพูดอย่างเ็า “คนละทาง…”
จ้าวเถาเถาทำปากยื่น “ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไปไหน พี่รู้ได้ยังไงว่าคนละทาง พี่เหลียน ฉันจะไปเก็บผัก พี่ตัวอวี๋คงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”
พูดก็พูดไปสิ มาพาดพิงถึงเธอทำไม?
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มให้เธอ จ้าวเถาเถาแอบดีใจ ไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะไม่เห็นด้วย ถ้าเธอไม่เห็นด้วยก็แปลว่าใจแคบ
เสิ่นตัวอวี๋พูดว่า “ฉันไม่ว่าอะไร แต่ฉันไม่พาเธอไปหรอก ไปกันเถอะ กู้เหลียน ถ้านายอยากไปกับสาวสวยก็ตามสบาย”
พูดจบก็หันหลังเดินไป คนอื่น ๆ ก็รีบตามไป กู้เหลียนก็เช่นกัน ไม่สนใจจ้าวเถาเถาเลย
จ้าวเถาเถากระทืบเท้าด้วยความโกรธ “พี่เหลียน พี่เหลียน พี่ไม่กลัวว่าฉันจะเป็เหมือนพี่ชายฉันเหรอ ถ้าเกิดฉันหลงป่าแล้วเกิดอันตรายขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?”
กู้เหลียนทำเป็ไม่ได้ยิน จ้าวชิงเป็เพื่อนสนิทของเขามาก ไม่งั้นเขาคงไม่ดูแลครอบครัวจ้าวขนาดนี้ แต่มันไม่เกี่ยวกับจ้าวเถาเถาเลย
530
