หลังจากมู่อี้หานออกไปเซี่ยเหยาฮวาก็ไม่ได้สนใจเขาอีกต่อไป ประสบการณ์ของนางบอกว่าหากให้ความสนใจกับเขามาเกินไปก็ทำให้วุ่นวายชีวิตไปเปล่าๆ อีกอย่างผู้ชายอย่างเขาให้ความสนใจมากเกินไปก็จะทำให้เขารู้สึกว่าตนเองนั้นอยู่เหนือผู้อื่น
นางเอาเวลาที่มีค่านี้มาใช้ดูแลกิจการของตนเองดีกว่า ตอนนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างให้นางจัดการทั้งกิจการอื่นๆของตระกูลเซี่ย ทั้งโรงเตี๊ยมที่นางเข้าไปปรับเปลี่ยน และที่สำคัญนั่นก็คือร้านค้าเช่าที่นางกำลังวางแผนงานอยู่
ตอนนี้นางยังต้องเลือกช่างก่อสร้างด้วยตนเอง ถึงอย่างไรนี่ก็เป็กิจการแรกที่เป็ของนางจริงๆ ดังนั้นนางจึงต้องตั้งใจทำมันให้ดีที่สุดและต้องรอบคอบให้มากเข้าไว้
ช่างก่อสร้างที่ทำงานให้ตระกูลเซี่ยเป็ประจำนั้นมีอยู่หลายคน พวกเขาล้วนมีคนงานเป็ของตนเองทั้งสิ้น ดังนั้นหากนางเลือกใครสักคนก็สามารถก่อสร้างได้ทันที
“ลี่ถัง เ้าติดต่อช่างคนนี้ไปก็แล้วกัน” ในที่สุดนางก็เลือกช่างที่้าได้
“เ้าค่ะ บ่าวจะให้คนไปแจ้งเอาไว้ก่อน คุณหนูจะไปวันไหนหรือเ้าคะ”
“หากเป็ไปได้ก็วันนี้เลยก็ดี ท่านพ่อเองก็แจ้งวันเดินทางมาแล้ว ข้ามีเวลาจัดการอีกไม่มากเท่าไหร่”
“เ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้”
เพียงทำงานแค่นี้นางก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว ไม่รู้ว่าท่านพ่อจะต้องเหนื่อยถึงขนาดไหนถึงจะมีวันนี้ได้ นี่ขนาดนางมีทุกอย่างที่ท่านพ่อเตรียมเอาไว้ให้แล้วยังแทบไม่มีเวลาทำอย่างอื่นเลย นี่ขนาดมีเงินมากพอให้ลองผิดลองถูก นางยังต้องระมัดระวังถึงขนาดนี้แล้วท่านพ่อที่ในตอนนั้นมีเงินเพียงเล็กน้อย ไม่มีโอกาสได้ล้มเหลวไม่รู้ว่าต้องระมัดระวังมากถึงขนาดไหน
หลังจากที่จัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เซี่ยเหยาฮวาก็เดินทางไปพบช่างก่อนสร้างพร้อมกับลี่ถัง ในมือของสาวใช้นั้นถือกระดาษที่จดสิ่งที่นาง้าเอาไว้อย่างครบถ้วน นางเตรียมสิ่งนี้เอาไว้เพื่อให้ความ้าทั้งหมดของนางจะได้ปรึกษากับช่างอย่างครบถ้วน
“คารวะคุณหนูเซี่ยขอรับ”
“นายท่านเนี่ยไม่ต้องมากพิธี ที่ข้ามาในวันนี้ท่านคงจะรู้เหตุผลอยู่แล้ว ดังนั้นข้าจะไม่พูดให้มากความ เราเข้าเื่กันเลยเถิด” ปกติเวลาที่นางติดต่องานที่เป็ทางการ หรือติดต่อการค้านางถือตัวไม่น้อย เพราะตามความคิดของนางแล้วสตรีเช่นนาง หากว่าง่ายเกินไปก็เกรงว่าจะถูกมองว่าเป็ลูกพลับนิ่มไปเสียก่อน
“ขอรับ ข้าเตรียมแบบร้านเอาไว้ให้หลายแบบแล้วขอรับ เชิญท่านดูได้เลย”
“เช่นนั้นข้าขอเวลาสักครู่” นางว่าพลางหยิบแบบร่างเ่าั้ขึ้นมา
“ขอรับ เชิญท่านตามสบาย หากเลือกได้แล้วค่อยบอกข้าก็ได้ขอรับ”
ตัวอย่างร้านที่มีอยู่นั้นมีทั้งแบบบ้านเดี่ยว แบบเป็จวน หรือเป็บ้าน 2 ขั้นที่อยู่ติดกันลักษณะเป็ห้องแถว แต่ทั้งหมดล้วนเป็ลักษณะบ้านทั่วๆไปซึ่งไม่ใช่สิ่งที่นาง้าเลย เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดที่นาง้าเลย นางจึงตัดสินใจวาดสิ่งที่้าลงไปบนกระดาษเสียเลย
“นายท่านเนี่ย ข้าวาดลงไปแบบนี้ท่านเข้าใจหรือไม่” นางว่าพลางส่งกระดาษในมือไปให้นายท่านเนี่ยดู
“แบบนี้คือห้องที่อยู่ติดกัน ตรงจุดนี้คือลานโล่งๆที่มีแต่หลังคาหรือขอรับ”
“ใช่แล้วเ้าค่ะ ตรงจุดนี้ข้า้าให้จุดนี้เป็จุดที่สามารถมารวมตัวกันได้เ้าค่ะ”
ที่นางจะสร้างนั้นมีลักษณะคล้ายๆกับตลาด เพียงแต่ทุกร้านจะหันหน้าเข้าหากัน มีพื้นที่ตรงกลางเอาไว้เป็พื้นที่ส่วนรวม มีทางเข้าทั้งหมด 4 ทาง นาง้าที่จะทำให้พื้นที่บริเวณนี้เป็ถนนการค้าแห่งใหม่ของเมืองหลวง
“ข้าไม่เคยเห็นการสร้างบ้านแบบนี้มาก่อนเลย แต่ข้าจะตั้งใจทำออกมาให้ดีที่สุด”
“เ้าค่ะ หากทำได้ดีข้าเองก็ไม่ใช่คนใจแคบ ย่อมต้องมีงานต่อไปแน่นอน”
“ขอบคุณมากขอรับ”
“อีกอย่างคือข้าไม่้าเห็นการโกง หรือการหักหลังทุกรูปแบบหวังว่าท่านคงจะเข้าใจ” นางรู้สึกเข็ดขยาดกับเื่เหล่านี้เป็อย่างมาก ดังนั้นนี่จึงเป็สิ่งที่นางไม่้าเห็นมันที่สุด
“ข้าเข้าใจดีขอรับ”
หลังจากนั้นนางก็ตัดสินใจสร้างเรือนหลังเล็กๆเพิ่มอีกหลายเรือน เพื่อไว้รองรับลูกค้าที่้าความเป็ส่วนตัว ไม่สะดวกที่จะพักที่โรงเตี๊ยม
มูลค่าของการก่อสร้างในครั้งนี้หลายพันตำลึงทอง นี่ทำให้นางเป็หนี้ท่านพ่อมากนัก เรียกได้ว่าหนี้ท่วมหัวเลยทีเดียว ดังนั้นหลังจากนี้นางจะต้องตั้งใจทำงานให้มาก จนกว่ากิจการของนางนี้จะทำเงินได้
กิจการครั้งนี้ของนางไม่ใช่ความตั้งใจแรกเริ่มเลยแม้แต่น้อย จะถือว่ามู่อี้หานมีผลต่อการตัดสินใจของนางเป็อย่างมาก นี่ไม่ถือว่าเป็การล้างแค้นของนางนี่เรียกว่าเป็การเอาคืนเล็กน้อยเท่านั้น ให้เขาได้รู้ว่านางไม่ใช่ผู้หญิงโง่ที่จะทำสิ่งใดกับนางก็ได้
จริงอยู่ที่ว่าในตอนนี้จะยังไม่ส่งผลอะไรต่อตระกูลมู่ แต่อีกไม่นานแน่นอนว่าจะต้องส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวง ด้วยชื่อเสียงของตระกูลเซี่ยที่ขึ้นชื่อเื่ความยุติธรรมรวมกับร้านค้าของตระกูลมู่นั้นมีมาหลายสิบปี สภาพจึงเริ่มเก่าทรุดโทรม นี่ก็มากพอที่จะทำให้เหล่าลูกค้าเปลี่ยนใจแล้ว
“คุณหนูเ้าค่ะ บ่าวดีใจมากเลยนะเ้าคะ ที่ท่านกลับมาสนใจกิจการเช่นนี้” ลี่ถังพูดขึ้นขณะที่นั่งรถม้ากลับจวน
“ข้าเองก็ดีใจเช่นกันที่ตัวข้าคิดได้ เสียก่อนที่มันจะสายเกินไป” จะว่าไปหากไม่ได้โอกาสในครั้งนั้นนั่นก็ถือว่าสายเกินไปแล้วสำหรับนาง ต้องขอบคุณใครสักคนที่ให้โอกาสนางกลับมาอีกครั้ง
“ว่าแต่คุณหนู้าทราบเื่ของฉวีเยว่ซินหรือไม่เ้าคะ” จริงๆแล้วลี่ถังได้รับข่าวของฉวีเยว่ซินอยู่บ่อยครั้ง เพียงแต่ข่าวที่ได้มามักจะเป็ข่าวเดิมๆ นางจึงตัดสินใจรวบรวมแล้วรายงานคุณหนูของตนเป็ครั้งคราวเท่านั้น นอกเสียจากว่ามีเื่ใหญ่ๆเกิดขึ้น
“ก็ดีเช่นกัน ่นี้ข้าก็ยุ่งๆ ไม่ได้สนใจเรืองของนางมาสักพักแล้ว”
“ชีวิตของฉวีเยว่ซินในจวนมู่เป็อย่างที่คุณหนูคิดเลยเ้าค่ะ บิดามารดาของมู่อี้หานนั้นไม่ค่อยชื่นชอบนางเท่าไหร่นัก มีเพียงมู่อี้หานที่ให้ความใส่ใจนางเ้าค่ะ ยามที่เขาต้องออกไปทำงานก็ทำให้ชีวิตของนางไม่ค่อยสุขสบายเท่าไหร่นัก แม้กระทั่งบ่าวไพร่ก็ไม่ได้ให้ความเคารพนางเท่าที่ควร” ลี่ถังพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วมีความสุขเป็อย่างมาก ดูท่าลี่ถังคงไม่ชอบฉวีเยว่ซินเป็อย่างมากจริงๆ
“แล้วมู่อี้หานไม่ได้ช่วยเหลืออะไรนางเลยหรือ”
“เขาไม่สามารถขัดมารดาของตนเองได้เ้าค่ะ ยิ่ง่นี้เกิดปัญหาหลายอย่างขึ้น ยิ่งทำให้เขาไม่สามารถทำสิ่งใดได้ยิ่งกว่าเดิมเ้าค่ะ”
“จะดีหรือไม่ดี ก็เป็สิ่งที่นางเลือกเอง” ถึงแม้ว่าการแต่งงานครั้งนั้นจะมีนางเป็ผู้ส่งเสริมหลักก็ตาม แต่หากฉวีเยว่ซินนางไม่้า มีหรืองานแต่งงานจะเกิดขึ้น
“บ่าวก็คิดเช่นนั้นเ้าค่ะ ในเมื่อนี่เป็สิ่งที่นาง้าถึงขั้นยอมทำทุกอย่างให้ได้มา ดังนั้นนางก็ต้องยอมรับในสิ่งที่เลือก”
ในที่สุดวันที่นางต้องเดินทางออกนอกเมืองกับบิดาก็มาถึง ่ที่ผ่านมาบิดานั้นยุ่งกับการเตรียมความพร้อม ทั้งสินค้า ทั้งขบวน รวมไปถึงความปลอดภัยที่เป็หัวใจหลัก ทำให้นางไม่ได้พบและพูดคุยกับบิดามาหลายวัน จึงต้องดำเนินกิจการที่ได้รับมอบหมายตามความรู้สึกของตนเองเท่านั้น
อีกอย่างที่นางเลือกเดินทางทันทีนั่นก็เป็เพราะนางไม่อยากเจอมู่อี้หานในตอนนี้ เพราะนางรู้ดีว่าเมื่อได้ยินข้าวการสร้างร้านค้าใหม่ของนาง เขาจะต้องมาพบนางเป็แน่ แล้วเช่นนั้นมันจะไปสนุกอะไรกัน ปล่อยให้เขากระวนกระวายเสียสักเดือนสองเดือนเสียก่อน น่าตื่นเต้นกว่าเยอะ
3K
