ร้ายนัก รักนาย

    ถึงปลาทูรู้สึกได้ว่าตอนนี้ไทเกอร์กำลังโมโหจัดมาก เขาจึงเเค่อยากให้ไทเกอร์ใจเย็นลงเหมือนตอนเด็กๆ ปลาทูเอื้อมมือไปจับมือไทเกอร์และกำลังจะเอามาทาบไว้ที่อกตนเองเเต่ทว่าถูกไทเกอร์สบัดออกอย่างจัง

     "จะทำอะไร?"

    "ทูก็แค่จะปลอบ ให้พี่เกอร์ใจเย็นลงเหมือนตอนเด็กๆที่ทูเคยทำ ส่วนเ๱ื่๵๹ทูกับพี่วินมันไม่ได้มีอะไรเลย พี่วินก็เเค่มาฝึกงานให้ทูในส่วนที่ทูไม่เข้าใจและก็….."

     "อธิบายทำไม..ไม่ได้อยากรู้?"

     "ทูก็เเค่….."

     "พ่อเรียกให้เข้าไปข้างใน ไม่ได้ยินหรอ?"

     "ด่ะ..ได้ยินครับ"

     "ได้ยินแล้วยืนเซอร์หาอะไรรีบเข้าไปสิ!!" สายตาที่ไทเกอร์มองปลาทูมันเปลี่ยนไปมากจนปลาทูดูออกว่าไทเกอร์ไม่ใช่พี่เกอร์คนเดิมอีกแล้ว พวกเขาสองคนเดินตามกันเข้าไปในห้องทำงานของเดชาซึ่งมีวินกับเดชานั่งอยู่ก่อนแล้ว ไทเกอร์เดินอ้อมไปนั่งฝั่งซ้ายเพื่อให้ห่างจากวิน ส่วนปลาทูนั่งตรงกลางพอดี

     "ที่ฉันเรียกพวกนาย 3 คนมาก็เพราะว่านี่แหละ ไทเกอร์ลูกชายของฉันกลับมาแล้ว อะไรหลายๆอย่างก็กำลังจะเริ่มเปลี่ยนแปลงไป ปลาทูที่โรงแรมเป็๲ไงบ้าง?"

      "ก็ดีครับ…พี่วินสอนงานชัดเจนดี อาจจะมีบางจุดที่ทูยังไม่เข้าใจและอาจจะต้องขอความช่วยเหลือจากพี่วินก่อนสักระยะน่ะครับ"

     "อืม..แล้ววินล่ะงานที่เชียงใหม่เป็๲ไง?"

     "เห็นแม่บอกว่าเขาจะบินกลับมาช่วยบริหาร ในระหว่างที่ผมสอนงานให้กับปลาทูครับ"

    "อ่อ..นับฟ้ากลับไทยหรอ..ดีจังเห็นทีจะต้องหาเวลามาเจอกันสักหน่อยแล้วล่ะ"

      "ครับ..เดี๋ยวผมบอกแม่ให้ครับ"

     "แกล่ะ..ไปอยู่ที่โน่นสร้างความลำบากใจอะไรให้นับฟ้าหรือเปล่า"

     "ผมก็เป็๞ตัวปัญหาสำหรับพ่ออยู่แล้วนิ"

     "นี่ฉันเรียกแกเข้ามาคุยไม่ได้เรียกมาหาเ๱ื่๵๹ ระยะฉันอยากให้แกเข้าไปเรียนรู้ธุรกิจโรงแรมเพราะถึงยังไงในอนาคตแกก็ต้องเป็๲คนดูแลต่อจากฉันอยู่แล้ว เข้าใจไหม?"

     "หมายความว่ายังไงครับคุณลุง"

    "คือลุงหมายถึงจะให้วินช่วยสอนทั้งปลาทูแล้วก็ไทเกอร์ด้วย ลุงรู้ว่ามันหนักเเต่ก็อยากให้ช่วยกัน ตาเกอร์เองก็ยังไม่มีประสบการณ์อะไร ลุงอาจจะต้องให้วินช่วยสั่งสอนอะไรสักหน่อย ส่วนปลาทูก็รู้งานพอสมควรแล้วใช่ไหม?"

     "ครับ"

     "ทำไมต้องให้ผมฝึกกับมัน?"

     "เพราะเขามีประสบการณ์และเรียนรู้งานมาก่อนแก"

   "ผมไปต่างประเทศก็ไม่ได้อยู่เฉยๆนะพ่อ ผมไปเรียน…คณะบริหารด้วย!!ผมเชื่อว่าผมมีศักยภาพมากพอที่จะไม่ต้องให้คนอย่างมันมาสอนผม"

 "แกเรียนแต่แกไม่มีประสบการณ์…ฉันจึงไม่ไว้ใจให้แกบริหารคนเดียวยังไงล่ะ"

     "พ่อหมายถึง….?"

   "ใช่…ฉันจะยกธุรกิจโรงแรมให้แกบริหารก็จริง เเต่เเกจะต้องผ่านการฝึกงานจากวินและแกก็จะต้องมีปลาทูเป็๞ผู้ช่วย"

     "อะไรนะครับ?"

     "แกฟังไม่ผิดหรอก คุณลุงพูดชัดเจนแล้วว่าแกต้องผ่านการฝึกจากฉันก่อน!!"

     "เเต่พ่อครับ….ผม…"

     "ไม่มีแต่ เอาเป็๞ว่าตกลงตามนี้ แกออกไปได้แล้ว ฉันมีเ๹ื่๪๫จะคุยกับปลาทูกับวินต่อ โอเค..ธุรกิจผับของวินเป็๞ไงบ้าง ลุงเห็นว่าอยู่ใจกลางเมืองเลยนิ..น่าจะเป็๞ที่สนใจเลยนะ" ไทเกอร์ถูกไล่ออกมานอกห้องราวกับเขาเป็๞ลูกนอกไส้ เเละไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากคุณพ่อเลย สิ่งหนึ่งที่เขารู้เลยก็คือ…๻ั้๫แ๻่พรุ่งนี้เป็๞ต้นไปเขาจะต้องเข้าไปทำงานในโรงแรมรวมถึงต้องได้รับการฝึกฝนจากคู่อริของเขานั่นก็คือวิน…เเน่นอนว่าไทเกอร์ไม่มีวันยอมก้มหัวให้วินแน่นอน ไทเกอร์นึกสนุกขึ้นมาจึงคิดทำอะไรบางอย่าง…เขารีบวิ่งไปนอกบ้านพร้อมกับตรงไปที่รถของวินเพื่อที่จะทำอะไรบางอย่าง เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกทั้ง 3 คนเดินออกมาพร้อมๆกัน

      "ถึงยังไงลุงก็ต้องขอบใจวินมากนะ ที่มาช่วยงานลุง"

    "ไม่เป็๞ไรครับ เดี๋ยวยังไงผมขอกลับก่อนแล้วกันครับ เพราะเดี๋ยวต้องไปแวะรับคุณแม่ที่สนามบินก่อนน่ะครับ"

    "โอเค..ฝากทักทายนับฟ้าด้วยนะ"

    "ครับ..สวัสดีครับคุณลุง พี่ไปนะทูเจอกันพรุ่งนี้"

    "ขับรถดีๆนะครับพี่วิน" วินยกมือสวัสดีเดชาแล้วรีบหันหลังเดินมาที่รถซึ่งตอนนั้นเองก็เห็นว่าไทเกอร์นั่งอยู่หน้ากระโปรงรถพร้อมโบกมือบายๆแล้วเดินยิ้มจากไป วินรู้สึก๼ั๬๶ั๼ใจไม่ดีเท่าไหร่แต่ก็ไม่อยากคิดมากเขารีบก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที ยังไม่ทันที่จะพ้นประตูบ้านรถของวินก็เกิดอาการแปลกๆจนเสียหลักจนประตู้รั้วบ้านเสียงดังลั่น เดชากับปลาทูรีบวิ่งไปดูทันที ในขณะที่ไทเกอร์นั้นยืนกอดอกหัวเราะสะใจแล้วเดินเข้าบ้านไปด้วยท่าทางอารมณ์ดี

    "คิดจะทำหัวเเข็งกับฉันงั้นหรอ…ไอ้อ่อนเอ้ย!!

แกไม่มีวันอยู่เหนือฉันหรอกน่ะ ฮึฮึ"