ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เรื่องที่เหลียนเซวียนรู้สึกไม่คาดคิดเป็นที่สุดก็คือเจ้าลิงน้อยถึงกับฉี่จนเสร็จภายใต้เสียงผิวปากของนาง

        เสียงสตรีผู้นั้นชมเชยลิงน้อยแว่วผ่านเข้ามาในหูไม่หยุดเหลียนเซวียนอ้าปากค้าง ริมฝีปากหุบไม่ลงอยู่เป็นเวลานาน

        ลิงน้อยศักดิ์ศรีของเจ้าล่ะ?

        ถูกสตรีขี้บ่นคนหนึ่งควบคุมง่ายๆเช่นนี้เลยรึ?

        "ลิงน้อย เป็นลิงฉลาดเฉลียวและเก่งกาจที่สุด " เซวียเสี่ยวหรั่นอุ้มมันกลับมาอย่างพึงพอใจ "เดี๋ยวพี่สาวจะให้รางวัล"

        เซวียเสี่ยวหรั่นวางมันกลับไปที่เดิมอย่างระมัดระวังแล้วลูบศีรษะน้อยๆ เป็นการชมเชย ในใจรู้สึกโล่งอกอย่างมาก

        หลังจากนั้นก็โยนลูกหนามหลายลูกเข้าไปในกองไฟ

        เหลียนเซวียนนับถือแม่นางผู้นี้จากใจจริงแม้แต่ลิงนางยังสามารถกล่อมจนมันเชื่อฟังได้ ความสามารถนี้ไม่มีผู้ใดเสมอเหมือน

        เซวียเสี่ยวหรั่นพลิกลูกหนามแล้วเปิดฝาหม้อออก ลองเขี่ยผิวใบของเถาเฮ่อดู น่าจะพอได้แล้วเธอรีบคีบมันลงอ่างดินเผา

        "เหลียนเซวียนข้างมือซ้ายของท่านมีผลเกาลัดอยู่หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้าห้าลูกท่านช่วยพลิกหน่อยนะ ข้าจะเอาเถาเฮ่อไปล้าง"

        เซวียเสี่ยวหรั่นเติมน้ำในหม้อยัดเถาเฮ่ออีกสองมัดลงไป ยกฝาหม้อขึ้นเอาผักคาวมัจฉาด้านข้างใส่ลงไปด้วยหลังจากนั้นยกอ่างเดินออกไปข้างนอก

        แม้ตาของเหลียนเซวียนจะเห็นไม่ชัดแต่ประสาทสัมผัสของเขาเฉียบไวเป็นพิเศษเขาใช้ท่อนไม้เขี่ยไปที่ตำแหน่งของลูกหนามเหล่านั้นได้อย่างแม่นยำ เซวียเสี่ยวหรั่นวางใจเขามาก

        "ลิงน้อย พี่สาวจะออกไปสักครู่ เจ้าเป็นเด็กดีนะ"

        แม่นางผู้นี้กล่อมลิงราวกับเด็กเหลียนเซวียนส่ายหน้าขบขัน

        มีประสบการณ์ครั้งแรกมาแล้วการล้างเถาเฮ่อรอบนี้จึงรวดเร็วขึ้นมาก หลังล้างเสร็จก็ล้างหญ้าคาวมัจฉาไปด้วยอีกอย่าง

        พอตากเส้นใยเรียบร้อยก็เดินเข้ามาในถ้ำ เหลียนเซวียนกำลังเขี่ยเกาลัดออกมาจากกองไฟพอดี

        เซวียเสี่ยวหรั่นวางอ่างดินเผาก่อนวิ่งเข้ามายิ้มกล่าวว่า "ข้าเองๆปอกเอาไว้เป็นของรางวัลให้ลิงน้อย"

        ของรางวัลนี้สมกับเนื้องานอย่าแท้จริงลิงน้อยตัวนั้นเป็นลิงตะกละ ให้อะไรก็กินหมด ไม่เรื่องมากก่อนหน้านี้นางให้หางกับกระดูกกับมันอย่างละชิ้น มันก็กินอย่างเอร็ดอร่อย

        เหลียนเซวียนเติมฟืนไปเงียบๆ

        "โอย... กลิ่นของเถาเฮ่อต้มนี่ไม่ไหวเลยจริงๆ เหม็นเขียว" เซวียเสี่ยวหรั่นปอกเกาลัดไปก็บ่นไป

        เหลียนเซวียนเม้มริมฝีปากเขาถูกรมควันจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว

        "ลิงน้อย นี่รางวัลของเจ้า รางวัลที่เจ้าเป็นเด็กดี ออกไปฉี่ข้างนอกไงล่ะ" เซวียเสี่ยวหรั่นส่งผลเกาลัดให้ลิงน้อย แล้วชี้ไปข้างนอกกับตำแหน่งที่มันฉี่รดเมื่อคืน

        ลิงน้อยทำตาปริบๆดูเหมือนจะเข้าใจ รับเกาลัดมาเคี้ยวกินอย่างมีความสุขมาก

        เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มแล้วลูบหัวมันก่อนเดินไปนอกถ้ำแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า

        น่าจะประมาณบ่ายสามบ่ายสี่แล้วยังมีเวลาอีกพักหนึ่งก่อนฟ้ามืด

        เธออยากไปที่ลำธารอีกสักรอบเพื่อทดสอบดูว่าตาข่ายดักปลาที่ทำขึ้นมาใหม่จะใช้จับปลาได้จริงหรือไม่แต่ดูแล้วเวลาคงไม่ทัน ประกอบกับยังต้องเอาเถาเฮ่อไปล้างให้สะอาดงานทางนี้ยังมีอีกมาก

        เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกไม่ได้ดังใจอยู่บ้างแต่ก็หันไปทำงานอย่างอื่น

        เธอหยิบมีดสั้นมาเหลาปลายกิ่งไม้ให้แหลมมีดค่อนข้างเล็ก ต้องเปลืองแรงมาก หลังจากเหลาไปห้าหกกิ่งก็เริ่มเจ็บตรงตำแหน่งหู่โข่ว [1]

        "โอ๊ย ไม้พวกนี้แข็งเป็นบ้า เหลายากจริง ต้องค่อยๆ ทำถึงจะได้เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยเหลาอีกก็แล้วกัน"

        เธอวางท่อนไม้ที่เหลาแล้วไว้ด้านข้างไม้เหล่านี้เตรียมไว้สำหรับปักที่ปากถ้ำ ปากถ้ำกว้างเกินไปหากทำประตูบานใหญ่ ความยากก็จะเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า

        ดังนั้นเซวียเสี่ยวหรั่นจึงคิดจะทำบานประตูตรงส่วนที่ว่างขนาดหนึ่งเมตรกว่าส่วนอื่นก็ปกกิ่งไม้ลงไป มัดด้วยเถาวัลย์ก็จะแน่นหนาขึ้น แบบนี้ง่ายกว่าเยอะ

        แต่ถึงแม้จะบอกว่าง่ายแต่ในทางปฏิบัติก็ยังมีอุปสรรค การเหลาท่อนไม้ให้แหลมต้องใช้กำลังเยอะมิหนำซ้ำยังต้องค่อยๆ ทำ

        การต้มเถาเฮ่อดำเนินอย่างต่อเนื่องจนท้องฟ้าใกล้จะค่ำในที่สุดก็แล้วเสร็จ

        เซวียเสี่ยวหรั่นมองใยสีขาวหลายแถวที่ตากอยู่ด้านนอกพลางนิ่วหน้า

        "แค่นี้? เสื้อหนึ่งตัวยังไม่พอถักด้วยซ้ำ"

        ลำบากลำบนมาครึ่งวันได้เส้นใยออกมาแค่นิดเดียว

        เฮ่อ...สาเหตุหลักเป็นเพราะหม้อเล็กเกินไป หรือว่าต้องปั้นหม้อใบใหญ่สักใบมาต้มเถาเฮ่อ?

        เซวียเสี่ยวหรั่นจนใจอย่างมากจนกระทั่งเห็นรอยร้าวที่หม้อใบหนึ่ง ใบหน้าก็ยิ่งห่อเหี่ยว

        "หม้อนี้เพิ่งใช้ได้กี่วันเอง ก็ร้าวเสียแล้ว"

        เธอยกหม้อที่ไหม้จนกลายเป็นสีดำมาพิจารณาดูใบหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นมะระขม

        หม้อใบนี้เบี้ยวไปหน่อยเป็นใบที่เธอลงมือปั้นเองกับมือ

        เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ยอมแพ้หยิบหม้ออีกใบมาดูอย่างละเอียด

        "ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย ทำไมถึงร้าวแต่ใบที่ข้าปั้นแต่ใบของท่านกลับสมบูรณ์ดีไม่เสียหายเลยสักนิด"

        แปลกมากนักหรือ? ปั้นดินเหนียวต้องมีฝีมือ ฟังนางตัดพ้อด้วยน้ำเสียงกระฟัดกระเฟียดมุมปากของเหลียนเซวียนก็โค้งขึ้นอย่างอดไม่ได้

        เซวียเสี่ยวหรั่นพ่นลมหายใจอย่างท้อแท้พลางกลอกตา "เอาล่ะ งั้นก็ปั้นหม้อใบใหญ่อีกใบ จะได้ต้มเถาเฮ่อได้เยอะๆ ในครั้งเดียวพรุ่งนี้ข้าจะไปขุดดินแต่เช้า ส่วนหม้อร้าวใบนี้ล้างให้สะอาดแล้วเอามาใช้ใส่น้ำเฉยๆ ก็ได้"

        พูดจบก็หิ้วหม้อดำปี๋สองใบวิ่งออกไปข้างนอก

        "ลิงน้อย ข้าจะไปริมแม่น้ำ เดี๋ยวกลับมาค่อยปอกเปลือกเกาลัดให้เจ้า"

        ขณะที่วิ่งอยู่ก็ไม่ลืมจะหันมาหยอกล้อกับลิงน้อยอีกสองประโยค

        หม้อต้มเถาเฮ่อทั้งเขรอะและเหนียวหนืดเซวียเสี่ยวหรั่นต้องใช้ทรายขัดถูหลายรอบถึงจะสะอาด

        พอกลับมาถึงเธอก็ปอกเกาลัดให้ลิงน้อย แล้ววิ่งไปที่มุมถ้ำ เอาปอดกับตับของเลียงผาที่แขวนไว้ลงมาเตรียมเป็นมื้อค่ำเย็นนี้

        เครื่องในเลียงผาเซวียเสี่ยวหรั่นเหลือไว้แต่หัวใจ ตับ ปอดส่วนลำไส้ใหญ่กับลำไส้เล็กไม่ได้เก็บเพราะทำยาก ไม่มีเครื่องปรุงรสประกอบกับล้างน้ำแล้วเก็บได้ไม่นาน

        ไม่ว่าอย่างไรการล้างเครื่องในสัตว์ก็ยังคงยุ่งยากปอดกับตับล้วนแต่ต้องกรอกน้ำเข้าไปส่วนที่เป็นหลอดเลือด หลังจากนั้นค่อยเทออกมาแล้วทำซ้ำอีกสองสามครั้งจนกระทั่งน้ำสะอาดถึงใช้ได้หลังจากหั่นเป็นชิ้นก็ยังต้องเอาไปลวกให้สุกก่อนถึงจะใช้ได้

        เซวียเสี่ยวหรั่นวางแผนไว้ว่าหลังจากลวกสองอย่างนี้แล้วครึ่งหนึ่งเสียบไม้ย่าง อีกครึ่งตุ๋นน้ำแกง

        ฟ้าเริ่มมืดทีละน้อยเธอทำงานอย่างคล่องแคล่ว วิ่งไปที่ริมแม่น้ำเอาปอดกับตับไปล้างให้สะอาดหั่นให้เรียบร้อย หลังจากล้างสองรอบค่อยเทน้ำออก แล้วยกกลับถ้ำ

        "เหลียนเซวียน ท่านช่วยดูไฟหน่อย หลังน้ำเดือดแล้ว ให้เบาไฟลงแล้วรอข้ากลับมา"

        เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบขี้เถ้าจากเตาไปหนึ่งกำมือหลังจากนั้นก็หิ้วกระโปรงหญ้าฟางที่ทำไว้เมื่อเช้าวิ่งออกไปอย่างเริงร่า

        แค่ได้ยินเสียงกรอบแกรบแว่วมาเหลียนเซวียนก็รู้แล้วว่านางไปทำอะไร

        ก่อนที่ฟ้าจะมืดเซวียเสี่ยวหรั่นสวมกระโปรงหญ้าฟาง แล้วถอดกางเกงกับแพนตี้น้อย พร้อมกับถุงเท้ากลิ่นปลาเค็มที่สุดแสนจะเหม็นอับออกโปรยขี้เถ้าลงไปคลุกให้ทั่วพร้อมกับออกแรงขยี้

        ในที่สุดแม้แต่รองเท้าเธอก็ยังเอามาซักด้วย

        ในสมัยโบราณที่ยังไม่มีผลิตภัณฑ์ซักผ้าที่ทันสมัยขี้เถ้ามีบทบาทสำคัญเป็นอย่างมาก

        เซวียเสี่ยวหรั่นนับได้ว่าคุ้นเคยกับเรื่องเหล่านี้อยู่ตอนเด็กๆ บ้านของเธอใช้เตาถ่านหุงข้าวทำกับข้าว คุณย่าเป็นคนล้างจานมักมีอคติว่าน้ำยาล้างจานขจัดกลิ่นคาวไม่ออกก็จะหยิบขี้เถ้ามาล้างถ้วยชามและตะเกียบยังบอกด้วยว่าใช้ขี้เถ้าล้างจานทั้งสะอาดมากและไม่เหลือกลิ่นคาว

        เธอเดินเท้าเปล่าเข้าไปในถ้ำด้วยใบหน้าเหยเกเพราะเหยียบกรวดหินมาตลอดทางระหว่างที่เคลื่อนไหวก็มีเสียงกรอบแกรบตามไปทั่วทุกหนแห่ง

        ลิงน้อยเบิกตากว้างมองนางคล้ายกำลังอยากรู้อยากเห็นว่าทำไมตัวเธอถึงมีเสียงเช่นนั้น

        นางสวมกระโปรงหญ้าฟางกลับมาจริงๆ เหลียนเซวียนหลุบสายตาลงต่ำโดยไม่รู้ตัว

        ...

        [1] หู่โข่ว คือจุดกึ่งกลางระหว่างโคนนิ้วโป้งกับนิ้วชี้