แสงแดงฉานจากรอยแยก์ครอบคลุมท้องฟ้า
ร่างของ “เงาเทวะ” ที่แม้ไม่ใช่ตัวจริง แต่ก็เกินกว่าจะมีใครในแดนมนุษย์ต้านทาน
ทศพลหอบกล้าขึ้นบ่า ดวงตาแดงก่ำจากเืและน้ำตา
> “เราต้องรอด…” เขากระซิบกับตัวเอง
เสียงะเิเวทกระแทกตามหลัง
เศษหิน ดินฟ้าอากาศแหลกสลายไม่ต่างจากเปลือกไม้
ทันใดนั้นเอง—ฟ้ากลางนรกนั้นก็ “หยุดนิ่ง”
จากที่ไกลโพ้นบนขอบฟ้า เสียงหนึ่งดังกังวาน…ไม่ใช่เสียงมนุษย์ ไม่ใช่เทพ ไม่ใช่อสูร
แต่เป็เสียงของ ความจริงที่ถูกลืม
> “พอได้แล้ว เทวะ…เ้าลืมไปหรือ ว่าเคยเกรงกลัวสิ่งใด…”
เสี้ยววินาทีนั้น เวลาเหมือนหยุดนิ่ง
ร่างของ “อาจารย์สุริยา” ผู้เคยถูกกล่าวขานว่าเสียชีวิตไปแล้ว ปรากฏขึ้นกลางสมรภูมิ
ไม่ใช่ในร่างของชายชราอีกต่อไป แต่เป็ร่างเปล่งแสงสีทองอร่าม
เกราะโบราณที่สวมใส่เหมือนหลอมจากแสงแรกแห่งสุริยัน
ดวงตาของเขา—เต็มไปด้วยเมตตาแต่เด็ดขาด
หมัดทั้งสองข้าง…คือสมดุลแห่งโลก
กล้าทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว
> “…อาจารย์?”
> สุริยายิ้ม
“ข้าไม่ใช่แค่นักสู้…ข้าคือ ‘สุริยะบดี’ หนึ่งในเทพผู้ยิ่งใหญ่แต่ไม่เคยยอมก้มหัวให้์ใด…”
“ข้าเบื่อทิพย์โลกที่ลืมหน้าที่ ข้าจึงลงมา…มีชีวิตอย่างมนุษย์ มีศิษย์ มีเื มีศักดิ์ศรี…”
เขาหันไปมองเงาเทวะที่กำลังสะบัดพลังใส่ทุกทิศ
> “แต่วันนี้…ข้าจะใช้ชีวิตสุดท้าย ปิดม่านของ ‘เงานั้น’ ด้วยศักดิ์ของแสงที่แท้จริง”
สุริยาเงื้อหมัดขึ้นสู่ฟ้า
พสุธาสั่นะเื ดวงตะวันเหมือนหยุดหมุน
“หมัดปฐมบรมสุริยัน – จุติพิฆาตทวยเทพ!” (หมัดศักดิ์สิทธิ์ที่สาบสูญจากมวยไทยา)
เสียงฟ้าผ่าหมื่นสายฟาดลงพร้อมหมัดสุริยะ
ร่างเงาถูกบดขยี้แหลกเป็ผุยผง ทันใดนั้น—แสงแดงที่คลุมฟ้าก็แตกร้าว
กล้ารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ชัยชนะ แต่นี่คือ “การสละทั้งหมด”
สุริยาหันมาหากล้า
มือหนึ่งวางบนหน้าอกเขา
> “ต่อจากนี้…เ้าคือผู้ถือหมัดแท้แห่งโลกมนุษย์”
“อย่าหวังให้โลกมีแต่เทพที่ดี…แต่จงเป็มนุษย์ที่ทำให้โลกดีขึ้น”
แล้วแสงทั้งหมดจากร่างเทพสุริยาไหลเข้าสู่กล้า
ร่างของอาจารย์ค่อย ๆ สลาย กลายเป็ฝุ่นแสงทองที่กระจายไปทั่วฟ้า
เหล่าเทพที่เคยมองข้าม มองลงมาด้วยความอับอาย
เหล่ามนุษย์ที่เคยสิ้นหวัง…เห็นแสงแห่งความหวังอีกครั้ง
---
หลังศึกนั้น…
กล้ากลับสู่หมู่บ้านที่เหลือเพียงเศษซาก
แต่เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มอีกต่อไป
เขาคือ “ยอดคน” ผู้หนึ่ง ที่เคยยืนเด่นอยู่กลางมหาเงา
ชื่อของเขากลายเป็ตำนาน
ในห้องเก็บคัมภีร์ของนักรบรุ่นหลัง
มีคำจารึกเอาไว้เพียงสั้น ๆ—
> “เขาคืุ์ที่มีหมัด์ แต่ไม่เคยเงยหน้าร้องขอพรจากเทพ…”
“เพราะเขาเคยมีครู ที่ใช้ชีวิตแทนเทพ เพื่อให้มนุษย์ได้ยืนอย่างสง่างาม”
-----จบบริบูรณ์-----
ผลงานนี้เป็งานฝึกเชียนครั้งแรกของผมผิดพลาดประการใดก็กราบขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ
887
