“ทุกเพศ ทุกวัย? เหมือนโดนโฆษณาชวนเชื่อหลอกเลย” จ้าวเฉิงที่นั่งหน้าตูมอยู่หน้าคอมพิวเตอร์บ่นขึ้น
เขาก็ว่าแล้ว งานดี ๆ แบบนั้นมีอยู่ซะที่ไหน? พอได้ยินคำเชิญชวนจากพิธีกรสาวคนนั้น จ้าวเฉิงก็ไม่มีอารมณ์จะไปเดินดูของหรือดูหนังอีก เขารีบบึ่งรถกลับมาที่คอนโด และเปิดโน้ตบุ๊กเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับการไลฟ์สตรีมทันที
แล้วก็เป็อย่างที่คิด วงการสตรีมเมอร์นี่มันซับซ้อนมากกว่าที่มองเห็นมาก
ถึงจะบอกว่าแพลตฟอร์มต้อนรับนักสตรีมหน้าใหม่ทุกคนโดยไม่มีข้อจำกัดก็เถอะ แต่ไม่ว่าจะเข้าไปดูกี่ห้องต่อกี่ห้อง สตรีมเมอร์พวกนี้ต่างก็เป็หนุ่มหล่อสาวสวยกันทุกคน ไม่อย่างนั้นก็เป็พวกที่สั่งสมชั่วโมงบินมาอย่างยาวนาน
พวกเขาต่างล้วนใช้เสน่ห์เฉพาะตัวของตัวเองในการดึงดูดแฟนคลับ พอคนดูชอบใจก็อดมือลั่นมอบของขวัญให้ชิ้นแล้วชิ้นเล่าไม่ได้ แม้จ้าวเฉิงจะเป็คนมั่นใจในตัวเอง แต่เขาไม่มีความมั่นใจมากพอที่จะทำให้คนอื่นมาชื่นชอบถึงขั้นเปย์เงินให้
ใครจะมาถูกใจตาลุงแก่ ๆ ที่หน้าล้ำกว่าวัยอย่างเขาบ้าง? ใต้ตาก็ดำคล้ำ ยิ้มทีก็เห็นรอยตีนกา ก้มมองดูหน้าท้องตัวเองก็ไม่เห็นแม้แต่ร่องรอยของซิกส์แพ็กที่เคยมีเมื่อประมาณสิบกว่าปีที่แล้ว เห็นแต่พุงใหญ่ ๆ ที่ย้อยออกมาเท่านั้น ดีนะที่ผมยังดูดกดำอยู่ ถ้าผมบนหัวบางจนเห็นเป็เส้นบาร์โค้ด ก็จบกันแค่นี้แล้ว
อีกอย่างเลยก็คือ เขาจะสตรีมอะไรดี?
ส่วนใหญ่หนุ่มสาวพวกนั้นจะสตรีมเกม ไม่ก็ร้องเพลง ซึ่งตัดเื่เกมออกไปได้เลย เขาสายตาไม่ดีแล้ว ไม่คิดจะเพ่งหน้าจอนาน ๆ อีก ไปหาหมอล่าสุด หมอยังวินิจฉัยว่าเขาเกือบจะเป็โรคออฟฟิศซินโดรมแล้ว เพราะฉะนั้นจะให้นั่งนาน ๆ สี่ห้าชั่วโมงนี่ไม่ไหวจริง ๆ
ส่วนร้องเพลงเล่นดนตรีก็พอได้อยู่ ตอนหนุ่ม ๆ ก็เคยไปร้องเพลงเปิดหมวกบ่อย ๆ หรือเขาจะลองร้องเพลงในการสตรีมดูดีนะ?
ว่าแล้วก็เดินไปคุ้ยในห้องเก็บของดู คุ้ยไปคุ้ยมาจนหัวยุ่งไปหมดกว่าจะเจอกีตาร์คู่ใจที่เคยออกไปเปิดหมวกผจญภัยกับเขาเมื่อสิบกว่าปีก่อน เมื่อใช้นิ้วลองดีดดูก็พบว่าสายแข็งไปแล้ว ต้องปรับจูนสายใหม่
แล้วมันจูนสายยังไงล่ะ?
จ้าวเฉิงงก ๆ เงิ่น ๆ อยู่กับการปรับสายไปพักใหญ่ ปรับจนเหงื่อไหลเข้าตาจ้าวเฉิงก็ผลักมันออกไปไกล ๆ ด้วยความรังเกียจ
กีตาร์เก่า ๆ นี่ใช้ไม่ได้แล้ว ช่างเกะกะสายตาซะจริง ๆ!
ให้ตายจ้าวเฉิงก็จะไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าตอนที่เขาออกไปเปิดหมวกกับเพื่อนคนอื่น เขาหิ้วกีตาร์ออกไปเป็พร็อพเท่ ๆ เฉย ๆ เพราะดีดทีไรเสียงบอดทุกที!
กีตาร์ตัวนี้เก่าเกินไป ไว้ซื้อใหม่คราวหลังก็แล้วกัน
จ้าวเฉิงที่ปลอบใจตัวเองเสร็จ ก็ตัดสินใจโทรหาเฉินกวาน
“ว่าไงพี่จ้าว” ปลายสายทักด้วยน้ำเสียงอู้อี้เล็กน้อย คาดว่าน่าจะกำลังทานข้าวกลางวันอยู่
“เคี้ยวก่อนค่อยพูด” จ้าวเฉิงพูดเสียงเคร่ง “ค่อย ๆ เคี้ยว”
เฉินกวานที่โดนดุไป ค่อย ๆ เคี้ยวข้าวก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ “เคี้ยวเสร็จแล้วพี่จ้าว พี่มีธุระสำคัญอะไรรึเปล่า?”
“ฉันตัดสินใจแล้ว” จ้าวเฉิงสูดลมหายใจ “ฉันว่าจะลองเป็สตรีมเมอร์ดู”
“ห๊ะ?” เฉินกวานที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มถึงกับชะงักไป
พนักงานบริษัทจะผันตัวไปเป็สตรีมเมอร์?
เกิดอะไรขึ้นกับสมองพี่จ้าว?
“ทำไมพี่ถึงอยากจะเป็สตรีมเมอร์ล่ะ ไม่ใช่ว่าพวกสตรีมเมอร์เป็พวกหนุ่มสาวอายุยี่สิบกว่า ๆ กันหรอกเหรอ?” เฉินกวานก็ไม่อยากให้พี่จ้าวเสียใจ แต่เื่สำคัญก็จำเป็ต้องพูดให้ชัดเจน คาดว่าพี่จ้าวรู้อยู่แล้วว่าเขาติดตามดูไลฟ์สตรีมมาั้แ่ที่กระแสเพิ่งเข้ามาในหัวเซี่ยใหม่ ๆ มีสตรีมเมอร์แบบไหนที่เขาไม่เคยเห็นบ้าง? ไม่ใช่หนุ่มสาวหน้าตาดีก็ช่างเถอะ แต่อย่างน้อยก็ต้องเป็คนที่อัธยาศัยดี เอ็นเตอร์เทนเก่ง
แต่คนท่าทางเคร่งขรึม ลุคลุงสุด ๆ อย่างพี่จ้าวเนี่ยนะ? บอกตามตรงว่าเขานึกสภาพไม่ออกเลย
“วันนี้ฉันไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้ามา เห็นทไวซ์ทีวีออกมาเปิดบูธโปรโมตเข้าพอดี” โอ้ พี่จ้าวรู้จักทไวซ์ทีวีกับเขาด้วย เฉินกวานคิด จริง ๆ ทไวซ์ทีวีนี่ก็เป็ของเวยป๋อนี่แหละ แต่ก่อนที่กระแสการสตรีมยังไม่มา สตรีมเมอร์ก็จะไปสตรีมกันในเวยป๋อ แต่เวยป๋อมันก็ไม่สะดวกหลาย ๆ อย่าง ประกอบกับที่ตอนนี้กระแสการสตรีมมิ่งเริ่มร้อนแรง เวยป๋อเลยตัดสินใจสร้างทไวซ์ทีวีขึ้นมารองรับซะเลย ่นี้เขาก็เห็นสตรีมเมอร์หลายคนย้ายถิ่นไปสตรีมในนั้นเยอะเหมือนกัน แถมยังมีสตรีมเมอร์หน้าใหม่ผุดขึ้นมาเพียบ
ไม่น่าเชื่อว่าพี่จ้าวก็จะเป็หนึ่งในนั้น โอ้มายก็อด
“ฉันคิดว่านี่เป็ธุรกิจที่กำลังจะเติบโตขึ้นอีกมากในอนาคต” จ้าวเฉิงพูดด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะกลับสู่ความเคร่งขรึมเหมือนปกติ “ฉันเองก็รู้ดีว่าด้วยรูปลักษณ์ของฉันมันคงยากที่จะดึงดูดผู้คน แต่ฉันเองก็มีความมั่นใจเหมือนกัน เห็นนายถนัดเื่พวกนี้มากกว่าก็เลยอยากจะปรึกษานายดู”
คนที่ให้คำปรึกษาคนอื่นมาโดยตลอดอย่างพี่จ้าว อยากจะมาขอคำปรึกษาจากเขา?
เฉินกวานรู้สึกซาบซึ้งจนเผลอน้ำตาไหลออกมาสองหยด!
“ถ้าพี่จ้าวไว้ใจผม ก็พูดมาได้เลย ผมยินดีให้คำปรึกษาทุกเื่” เฉินกวานพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น “ก่อนอื่น พี่ตั้งใจว่าจะสตรีมอะไรเหรอ?” เพราะตื่นเต้นจนมืออยู่ไม่สุข เฉินกวานจึงคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม
“ร้องเพลง” พรูด! แค่ก ๆๆๆๆ
น้ำที่ดื่มเข้าไปถูกเฉินกวานพ่นออกมาจนหมด
ไอ้เวรตัวไหนมันมอบความกล้าให้พี่จ้าวกันวะ? เฉินกวานเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก
“นายเป็อะไรรึเปล่า?” จ้าวเฉิงขมวดคิ้ว
“เปล่า พี่จ้าว ผม ผมแค่ดื่มน้ำเร็วไปหน่อยเลยสำลัก” เฉินกวานพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
“ระวังหน่อย” จ้าวเฉิงพูดเสียงขรึม “ฉันจำได้ว่าตอนงานเลี้ยงสิ้นปีที่พวกเราไปคาราโอเกะต่อด้วยกัน นายชมว่าฉันร้องเพลงได้ดีใช่ไหม?” เสียงที่พูดแม้จะดูเคร่งขรึมเหมือนปกติ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจ
ไอ้เวรตัวนั้นคือเขาหรอกเรอะ? เฉินกวานตบหน้าตัวเองดังฉาด
เขาไม่อยากรื้อฟื้นความทรงจำจริง ๆ ดีนะที่ตอนนั้นพี่จ้าวเมาเละเทะจนไม่รู้ว่าเขาที่เมาพอกัน พอได้ยินเสียงเพลงที่พี่จ้าวร้องถึงกับหลอนจนหน้ามืด วิ่งเข้าไปกอดโถส้วมแล้วอ้วกอยู่อย่างนั้นทั้งคืน
ได้ยินว่าเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งพอฟังเพลงจบถึงกับช็อกตาตั้ง ล้มทั้งยืนไปเลย
พอพี่จ้าวที่สร่างเมาและจำอะไรไม่ได้ถามขึ้นว่า ‘เมื่อคืนที่ร้องคาราโอเกะเป็ยังไงบ้าง’
เฉินกวานก็ได้แต่ส่งยิ้มทั้งน้ำตา พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้ ‘ยอดเยี่ยมไปเลยพี่จ้าว เพราะสุด ๆ ไปเลย’
และเพราะแบบนั้น ต่อมาจึงไม่มีใครชวนพี่จ้าวไปร้องคาราโอเกะอีกเลย แม้แต่งานสังสรรค์ของบริษัทก็มีคนอื่นแย่งไมค์ไปทันทีที่รู้ว่าต่อไปพี่จ้าวจะเป็คนร้องต่อ
“เอ่อ ใช่แล้ว ผมบอกพี่อย่างนั้นเอง” เฉินกวานพูดขึ้นทั้งน้ำตา “แต่ แต่ผมว่าพี่น่าจะสตรีมอย่างอื่นดีกว่านะ” ได้โปรด อย่า-ร้อง-เพลง-อีก-เลย!
“ไม่ใช่ว่าพี่ร้องไม่ดีนะ” เฉินกวานที่กลัวว่าพี่จ้าวจะเสียความมั่นใจรีบพูด “แต่เดี๋ยวนี้คนสตรีมร้องเพลงกันเยอะมาก ๆ ผมว่าเราควรจะทำอะไรที่แตกต่างดีกว่านะ”
“นั่นก็จริง” จ้าวเฉิงเริ่มรู้สึกคล้อยตาม “ฉันไม่ใช่มืออาชีพเื่การร้องเพลง ถ้าเอาแต่ทำตามคนอื่น ๆ ก็ไม่มีทางที่จะดังได้” ต่อให้น้ำเสียงเขาสุดยอดยังไง แต่รูปลักษณ์ภายนอกก็ยังเป็อุปสรรคอยู่
หรือเขาจะไม่เหมาะกับการเป็สตรีมมิ่ง?
ก็น่าจะใช่
บังเอิญว่าเขากำลังว่างงานอยู่พอดีเลยเผลอคิดเป็จริงเป็จังขึ้นมาตอนที่ได้ยินคำโฆษณานั้น ถ้าหากเขายังทำงานอยู่ เื่นี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นเลย
จ้าวเฉิงรู้สึกสมเพชตัวเองเล็กน้อยที่ทำตัวตื่นเต้นเป็เด็ก ๆ ไปได้
“จริงสิพี่จ้าว!” เฉินกวานที่ใช้สมองคิดอย่างหนัก บังเอิญเหลือบมองไปยังจานข้าวที่มีน้ำนองจากการที่เขาพ่นออกมาอยู่เต็มแล้วก็นึกขึ้นมาได้ “ทำไมพี่ไม่ลองสตรีมทำอาหารดูล่ะ?”
“สตรีมทำอาหาร? ทำได้ด้วยเหรอ?” จ้าวเฉิงพูดด้วยความงุนงง
ไม่ใช่ว่าเขาฮิตทำคลิปวิดีโอกันมากกว่าหรอกเหรอ?
“ทำได้สิพี่ แถมตอนนี้คนก็ยังทำกันไม่ค่อยเยอะด้วย” เฉินกวานพูดด้วยความตื่นเต้น “ส่วนใหญ่คนพวกนั้นจะชอบสตรีมแนวโชว์กิน*มากกว่า ที่กินกันเยอะ ๆ กินกันทีเป็ครึ่งค่อนชั่วโมงไง”
“ผมจำได้ว่าพี่เคยทำอาหารให้ผมกินอยู่ครั้งหนึ่ง เป็อาหารไทยใช่ไหม? ตอนนั้นผมดูเพลินมากเลย ตอนที่ได้ลองทานดูก็รู้สึกว่ามันอร่อยมากจริง ๆ ถ้าพี่สตรีมทำอาหาร ผมว่ามันต้องประสบความสำเร็จแน่ ๆ” คราวนี้เฉินกวานไม่ได้โกหก ได้ยินมาว่าคุณย่าของพี่จ้าวเป็คนไทย ก่อนที่พี่จ้าวจะมาอยู่ตี้ตูก็ได้รับการสั่งสอนมาจากคุณย่า แถมรสชาติของอาหารก็ยังอร่อยมาก ๆ แม้ว่าจะเป็ประเทศในเอเชียเหมือนกัน แต่รสชาติก็ค่อนข้างแตกต่างจากอาหารของหัวเซี่ย ตอนทานครั้งแรกอาจจะไม่คุ้นไปบ้าง แต่ก็อร่อยจริง ๆ
จ้าวเฉิงที่พอนึกถึงท่าทางการกินมูมมามของเฉินกวานแล้วก็รู้สึกว่าความคิดนี้เข้าท่า โดยเฉพาะตอนที่กินหมดแล้วยังทำท่าจะเลียจานต่ออีก ถึงแม้จะรู้สึกว่าท่าทางนั้นจะดูน่าเกลียดไปหน่อย แต่จ้าวเฉิงก็เริ่มรู้สึกมั่นใจขึ้นมาแล้ว
“ความคิดนี้ไม่เลวจริง ๆ ฉันจะไตร่ตรองให้ดี ขอบคุณมากนะเฉินกวาน” จ้าวเฉิงรู้สึกซาบซึ้งจริง ๆ ปลายเสียงที่พูดเลยติดความอ่อนโยนมาเล็กน้อย เสียงทุ้มนุ่มนั้นทำให้เฉินกวานถึงกับรู้สึกเคลิ้มไปชั่วขณะ
“ได้ผลลัพธ์ยังไงฉันจะบอกนายอีกที ขอบใจมาก” พูดจบจ้าวเฉิงก็ตัดสายไปดื้อ ๆ ทำเอาเฉินกวานที่กำลังเคลิ้มอยู่ได้สติ
พูดแล้วก็ทำทันที สมกับเป็พี่จ้าวจริง ๆ
เฉินกวานคิดอย่างอารมณ์ดี ต่อให้ข้าวที่เหลือเจิ่งนองไปด้วยน้ำก็ไม่รู้สึกหงุดหงิดอะไร ให้พี่จ้าวได้ลองทำอะไรใหม่ ๆ บ้างก็ดี คนที่จริงจังไปซะทุกอย่างแบบนั้นจะได้ผ่อนคลายลงบ้าง
ต่อให้ไม่มีคนดูก็ไม่เป็ไร เฉินกวานคนนี้จะเข้าไปเปย์พี่จ้าวเอง!
***********
การสตรีมแนวโชว์กิน หรือม็อกบัง (Mukbang) เป็การถ่ายทอดสดการโชว์กินของชาวเกาหลี ในปัจจุบันม็อกบังนั้นได้รับความนิยมอย่างมากจากคนทั่วโลก โดยจะเน้นการรับประทานอาหารจำนวนมาก พร้อม ๆ กับการโต้ตอบกับผู้ชม
ซึ่งคนที่น่าจะเป็ที่รู้จักของชาวไทยมากที่สุด น่าจะเป็ยางซูบิน (양수빈)
ตอนนี้ก็ยังไม่ได้เริ่มสตรีมกันเลย555 เทียนเยว่แอบอยากให้ทุกคนได้เห็นความเคร่งขรึมของจ้าวเฉิง แต่จริง ๆ เวลาอยู่คนเดียวก็แอบรั่วอยู่บ้าง
***********
ใที่ลุงเฉิง (ซึ่งเป็พระเอก) มีพุงโย้ ๆ แถมยังมีตีนกากันบ้างไหมคะ555 ถึงลุงจะแก่ แต่ลุงแกอร่อยเด้อ ตอนนี้อาจจะยังไม่อร่อยกลมกล่อม รอก่อน ๆ เดี๋ยวพวกที่เบ้ปากใส่ลุงจะได้กลับมาเรียกแดดดี้กันครบทุกคนแน่!
แต่ในที่สุดลุงเฉิงก็ได้หัวข้อสตรีมแล้ว เย้ ๆ ตามชื่อเื่เลย วันนี้ทานอะไรดีครับ? ถ้าไปสตรีมร้องเพลงคงจะไม่ใช่ใช่ไหมคะ แบบว่า ร้องเพลงอร่อยมาก อาหารเพราะมาก
แต่พูดเป็เล่นไป มีคนทำคลิปวิดีโอโคฟเวอร์ด้วยนะ ทำอาหารไปร้องเพลงไป จะขอรีเควสคลิปทีนี่ต้องรีเควสทั้งเพลง ทั้งเมนูนะ ไม่อย่างนั้นทำออกมาไม่ได้ ถ้าใครยังไม่เคยเห็นลองเข้าไปดูได้เลย เทียนเยว่แปะคลิปไว้ให้ เป็เพลงที่เทียนเยว่ชอบที่สุดนับั้แ่เขาโคฟเวอร์มาเลย
ถึงลุงเฉิงจะยังไม่สตรีม แต่สามารถโดเนทให้ลุงเฉิงได้น้า เทียนเยว่จะแบ่งค่าตัวให้ลุงเฉิงเยอะ ๆ เลย อิอิ//ไขว่นิ้ว
อ่านแล้วเม้นต์มาบ่นความมั่นหน้าของลุงได้ เจอกันตอนหน้าค่า
3K
