เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        หลังจากนั้น...

        เรื่องราวที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ก็ค่อยๆถูกเปิดเผยจากริมฝีปากบางของฮั่วเยี่ยนไหว

        ในปีนั้นยามที่ฮั่วเยี่ยนตั๋วผู้เป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยังเป็นเพียงไท่จื่อ เขาริษยาฮั่วเยี่ยนไหวที่ได้รับการเลี้ยงดูจนเติบใหญ่จากเสด็จพ่อยิ่งเห็นฮั่วเยี่ยนไหวสร้างผลงานครั้งแล้วครั้งเล่าก็ยิ่งอิจฉา ดังนั้นจึงขอนำทหารไปยุติความวุ่นวายที่เมืองแห่งหนึ่ง

        ผู้ใดจะล่วงรู้ว่าการสู้รบในครั้งนั้นที่ดูเหมือนจะเอาชนะได้สบายๆกลับมีกบฏอยู่ภายใน

        การปรากฏตัวของหนอนพิษกู่ได้ทำลายความสงบสุขทั้งหมด

        หนอนตัวนั้นชั่วร้ายอย่างหาที่เปรียบมิได้หากฮั่วเยี่ยนตั๋วโดนพิษจากหนอนพิษกู่ตัวนั้น ผลลัพธ์คือเขาไม่อาจรักษาตำแหน่งไท่จื่อไว้ได้อีก

        ทว่าในช่วงเวลาวิกฤตฮั่วเยี่ยนไหวก็ปรากฏตัวขึ้น ใช้ร่างกายของตนดูดซับหนอนพิษกู่

        เขาดูดซับหนอนพิษกู่ตัวนั้นเข้ามาในร่างกายของตนเองทำให้ต้องทุกข์ทรมานจากหนอนพิษกู่มานานปี

        ไป๋เซี่ยเหอเงียบไป นางช้อนตาขึ้นสบกับดวงตาสีหมึกที่ไม่สะทกสะท้านคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความรักและความทะนุถนอมอย่างปิดไม่มิดในแววตา

        มิน่าเล่า...

        ฮั่วเยี่ยนตั๋วถึงได้ขึ้นครองราชย์ส่วนเขาเป็นเซ่อเจิ้งอ๋อง

        ทว่าเป็นเซ่อเจิ้งอ๋องที่มีอำนาจเทียบเท่าฮ่องเต้

        ทั้งหมดมีที่มาเช่นนี้นี่เอง

        “อันหนิงใช้ชีวิตที่ชายแดนของแคว้นเทียนเช่อกับแคว้นตงอูมานานวันนั้นนางบังเอิญได้ข่าวมาว่ามีคนที่สามารถขับหนอนพิษกู่ให้ข้าได้”

        เขาหยุดชะงักก่อนจะกล่าวต่อ

        “มือสังหารในวันนั้นไท่จื่อเป็นคนส่งมาเขารู้อยู่แก่ใจว่าด้วยความสามารถของข้า ข้าย่อมไม่เห็นมือสังหารเหล่านั้นอยู่ในสายตาด้วยซ้ำจึงจงใจปล่อยข่าวลวงเพื่อดึงอันหนิงเข้ามาเกี่ยวข้อง ที่จริงเป้าหมายของเขาคืออันหนิง”

        นี่คือสาเหตุที่เขาพุ่งเข้าไปช่วยโหยวพิงถิงอย่างร้อนอกร้อนใจในวันนั้น

        ทว่าเขาคิดไม่ถึงว่าการกระทำของตนเองจะทำร้ายไป๋เซี่ยเหออย่างใหญ่หลวง

        หาก ‘รู้ล่วงหน้า’...

        ต่อให้เขาต้องทุกข์ทรมานไปอีกสิบกว่าปีหรือหลายสิบปีแล้วอย่างไร?

        วันนั้นที่หุบเขานางเห็นความทุกข์ทรมานของเขากับตา

        หากเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆตลอดหลายปีมานี้การที่ต้องแบกรับความทุกข์ทรมานเช่นนี้เป็นประจำทุกปี เขาจะใช้ชีวิตด้วยความทรมานเพียงใด?

        ไป๋เซี่ยเหอเคยได้ยินประโยคหนึ่งนั่นคือ ‘คนที่แข็งแกร่งก็ต้องการที่พึ่งพิง คนที่หยิ่งยโสก็หวังว่าจะได้รับอ้อมกอดอันอบอุ่น’

        นางและเขาราวกับมาจากโลกเดียวกันดึงดูดซึ่งกันและกัน ราวกับเป็นคู่สวรรค์สร้าง

        “ความแค้นของเจ้าข้าจะชำระให้เอง!”

        “คนของข้า นอกจากตัวข้าแล้วใครหน้าไหนก็ไม่อาจรังแกได้!”

        ทั้งสองเอ่ยปากขึ้นพร้อมกัน

        ร่างของคนสองคนที่ยืนหันหน้าเข้าหากันได้แผ่ความรักอันหวานล้ำออกไปรอบทิศทางหัวใจที่แข็งกระด้างทั้งสองดวงแปรเปลี่ยนเป็นสายน้ำในวสันตฤดู จากนั้นสายน้ำดังกล่าวก็ไหลมารวมกัน

        “ข้าเต็มใจที่จะเป็นตายไปด้วยกันกับท่าน!”

        นางชอบเขาเมื่อไรสำคัญด้วยหรือ?

        แล้วนางชอบเขาเพราะอะไรสำคัญด้วยหรือ?

        สิ่งสำคัญคือตอนนี้หัวใจของนางเต้นรัว พวงแก้มของนางร้อนผ่าว

        ความรู้สึกทั้งหมดนี้ทำให้นางไม่สามารถหลอกตนเองได้

        ในเมื่อความเข้าใจผิดได้คลี่คลายลงแล้วเหตุใดนางถึงต้องปฏิเสธ?

        คำถามที่ว่านางรักฮั่วเยี่ยนไหวหรือไม่?

        นางเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน ทว่านางรู้เพียงในใจของนางฮั่วเยี่ยนไหวแตกต่างจากผู้อื่น

        หากเปรียบเทียบกับผู้อื่นแล้วฮั่วเยี่ยนไหวเหมาะสมกับนางที่สุด

        ฮั่วเยี่ยนไหวยกมุมปากขึ้นเขายังไม่ทันได้พูดอะไร ใบหน้าอันงดงามตรงหน้าก็เคลื่อนที่เข้ามาใกล้

        ริมฝีปากอันอ่อนนุ่มและหอมหวานทั้งยังมีกลิ่นกายอันเย้ายวนของเด็กสาว ทำให้เขารู้สึกวาบหวามไปชั่วครู่

        เขาคิดว่าบางทีเขาคงเข้าใจประโยคนั้นแล้วนั่นคือ

        “แต่นั้นมาภูวไนยไม่ออกขุนนาง[1]”

        เมื่อมีร่างที่อ่อนนุ่มและหอมกรุ่นอยู่ข้างกายไหนเลยจะยังมีเวลาไปคิดถึงเรื่องอื่นอีก?

        อิ๋งเฟิงหมอบดูจากบนต้นไม้ไกลๆเขาสะดุ้งด้วยความตกใจทันที ก่อนจะรีบยื่นมือไปเด็ดใบไม้สองใบมาปิดตา

        โอ้โห!

        นึกไม่ถึงว่านายท่านของเขาจะถูกเด็กสาวจูบ

        พระชายาจะรุนแรงเกินไปแล้ว...ชวนให้เลื่อมใสยิ่งนัก!

        ไม่ได้การ ต้องดูต่อ

        โอกาสนี้หาได้ยาก

        ทันทีที่ใบไม้สองใบนั้นปลิวออกไปพลังสายหนึ่งที่แฝงไปด้วยสายลมเย็นในวสันตฤดูก็พุ่งมาทางอิ๋งเฟิง

        จิตใต้สำนึกของเขาสั่งให้เขาหลบทันที

        จากนั้นโศกนาฏกรรมก็เกิดขึ้น

        ร่างของอิ๋งเฟิงพลัดตกลงบนพื้น

        รุนแรงเกินไปแล้ว!

        เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น มือของทั้งสองที่เมื่อครู่ยังกอบกุมกันอยู่ก็หลุดออกจากกันแล้วตอนนี้ทั้งคู่ยืนตรงข้ามกัน

        ใบหน้าเล็กและขาวผ่องของไป๋เซี่ยเหอแดงเรื่อนัยน์ตาจิ้งจอกอันเย้ายวนคู่นั้นอ่อนโยนกว่าปกติหลายส่วน ช่างล่อลวงผู้คนให้กระทำผิดได้ง่ายดายเสียจริง

        “นี่คือการประทับตรา ตอนนี้ท่านเป็นคนของข้าแล้ว”

        ฮั่วเยี่ยนไหวตกตะลึง

        ในยุคนี้สตรีล้วนเป็นเครื่องประดับของบุรุษไม่มีสตรีนางใดที่กล้าพูดถ้อยคำกำเริบเสิบสานเช่นนี้มาก่อน

        ทว่าผู้ที่พูดถ้อยคำนี้ดันเป็นสตรีตรงหน้าผู้เป็นคนรักของเขา

        เขาชินเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นจะให้ทำอย่างไรเล่า?

        “ได้ จากนี้ไปข้าเป็นคนของเจ้าแล้ว”

        ฮั่วเยี่ยนไหวยื่นมือไปลูบผมของไป๋เซี่ยเหออย่างเป็นธรรมชาติราวกับลูบขนจิ้งจอกมุมปากเป็นรอยยิ้มด้วยความรักลึกซึ้ง

        เมื่อกลับถึงจวนเซ่อเจิ้งอ๋องฮั่วเยี่ยนไหวก็เดินมาส่งไป๋เซี่ยเหอถึงเรือนหลีย่วน ทั้งสองไม่ปล่อยมือออกจากกันเลย

        “ท่านอ๋องอันหนิงจวิ้นจู่ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอคิ้วกระตุกเล็กน้อยทว่าไม่กล่าวอะไร

        ฮั่วเยี่ยนไหวนวดหว่างคิ้วปัญหาแรกมาเร็วปานนี้เชียว

        ช่างมันเถิด

        ถึงอย่างไรก็ต้องคลี่คลายปัญหาให้ได้

        “ให้นางเข้ามา”

        วันนี้โหยวพิงถิงสวมชุดกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อนบนมวยผมมีดอกไม้ประดับประดาเล็กน้อย หว่างคิ้วมีไข่มุกทรงหยดน้ำเม็ดหนึ่งห้อยอยู่

        ดวงตาคู่สวยปกคลุมไปด้วยความเศร้าสร้อยทำให้ไฝน้ำตาดูน่าหลงใหลเป็นพิเศษ

        “อันหนิงถวายบังคมเซ่อเจิ้งอ๋องถวายบังคมพระชายาเพคะ”

        นางไม่กล้าทำตัวไร้มารยาทกับฮั่วเยี่ยนไหวทว่ากับไป๋เซี่ยเหอ ก่อนหน้านี้นางเรียกอีกฝ่ายว่าพี่สะใภ้มาโดยตลอดบางทีอาจมีเพียงการทำเช่นนี้เท่านั้นจึงจะทำให้นางเข้าใกล้บุรุษผู้นั้นได้บ้าง

        “อืม เจ้านั่งลงเถิดข้าคิดจะเรียกเจ้ามาพบอยู่พอดี”

        น้ำเสียงนั้นไม่ได้อ่อนโยนทว่ากลับทำให้การสงวนท่าทีของนางสลายไปในชั่วพริบตา

        “ได้เลยเจ้าค่ะท่านอ๋องเรียกหาข้าด้วยเรื่องอันใด? ข้ามีเวลาเสมอเจ้าค่ะ”

        ดวงตาของนางเป็นประกายน้ำเสียงนุ่มนวล เห็นเช่นนี้แล้วก็รู้สึกว่าทำนางเสียใจไม่ลง

        ทว่าเมื่อเปรียบเทียบกับการทำให้สตรีร่างเล็กที่นั่งอยู่ด้านข้างเสียใจแล้ว...

        เขาพร้อมจะโยนความเสียใจให้คนอื่นแทน

        นอกจากนี้ ความคิดของอันหนิงก็ชัดเจนเกินไป

        “ข้าทูลฝ่าบาทแล้วว่าจะจัดเตรียมจวนจวิ้นจู่ให้เจ้าอีกไม่นานน่าจะเสร็จเรียบร้อย”

        “ท่านว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?”

        ข่าวนี้ราวกับถูกฟ้าผ่าที่ศีรษะตอนกลางวันแสกๆ

        ใบหน้าเล็กขนาดเท่าฝ่ามือของโหยวพิงถิงเปลี่ยนเป็นซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงทันทีสองขาทรุดฮวบแทบจะล้มลงกับพื้น

        “เพราะเหตุใดเจ้าคะ?”

        น้ำตาคลออยู่ในดวงตาบอบบางคู่นั้นความน้อยอกน้อยใจเอ่อล้นจนกระทั่งดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

        “ท่านอ๋องเคยรับปากกับท่านพ่อว่าจะดูแลข้าแทนเขา”

        ดวงตาอันเย็นเยียบของฮั่วเยี่ยนไหวหรี่ลงความห่างเหินที่ผลักไสผู้คนมาเนิ่นนานปรากฏขึ้นในทันที

        “ในจวนจวิ้นจู่ข้าจะจัดเตรียมสาวใช้และองครักษ์ชั้นยอดให้เจ้า นอกจากนี้เจ้ายังมีสถานะจวิ้นจู่ติดตัวรับรองได้ว่าเจ้าจะมีกินมีใช้ และมีชีวิตที่ปลอดภัยอย่างแน่นอน”

        เสียงหัวใจถูกฉีกกระชากดังฟังชัดยิ่งนักเสียงอื้ออึงในหูของนางดังก้องอยู่นานกว่าจะเงียบลง

        “แต่ว่าข้าไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้ข้า...”

        คำพูดติดค้างอยู่ที่ริมฝีปากนางกลัวว่าหากเอ่ยความในใจออกไป นับจากนี้แม้แต่ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องก็อาจรักษาไว้ไม่ได้

        “ข้าไม่ใช่น้องสาวบุญธรรมของท่านหรือเจ้าคะ?”

        แม่ทัพโหยวต้องสิ้นชีพเพราะช่วยฮั่วเยี่ยนไหวเขาจึงรับปากว่าจะปฏิบัติต่อโหยวพิงถิงเสมือนน้องสาว

        “เป็นเพราะกลัวว่าข้าจะรบกวนท่านกับพี่สะใภ้หรือเจ้าคะ?”

        ------------------------

        [1] แต่นั้นมาภูวไนยไม่ออกขุนนางมาจากลำนำโศกนิรันดร์ หมายถึง ฮ่องเต้ไม่ตื่นแต่เช้ามาร่วมประชุมกับเหล่าขุนนางเพราะกลัวว่าจะไม่มีเวลาอยู่กับคนรัก