เสียงนั้นมั่นคงมากเกินกว่าคำร้องขอของหญิงสาวจะช่วยหน่วงความรู้สึกของเขาคาร์ลอสเปิดซองจดหมายและดึงกระดาษข้างในออกมาขณะที่รชนิชลจ้องมองด้วยแววตาที่ไม่อาจซ่อนเร้นความตื่นเต้นของตัวเองไว้ได้และขณะที่เขาคลี่กระดาษแผ่นเล็กนั่นออกก็ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ มือของเธอเย็นนี่เธอกำลังตื่นเต้นเหมือนตัวเองเป็เ้าของจดหมายเสียเองทั้งที่ไม่รู้เลยว่าในจดหมายฉบับนั้นเขียนอะไรไว้บ้าง
แต่ที่แน่ๆ มันจะต้องเป็เื่ที่แย่สำหรับคาร์ลอสเพราะชายหนุ่มอ่านมันสักครู่แล้วแววตาของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปเรียกได้ว่าแทบจะในฉับพลันทันใดที่รชนิชลเห็นความเคร่งเครียดกระจายอยู่เต็มั์ตาสีอำพันคู่นั้นเธอได้ยินเสียงเขาขบกรามเข้ากันก่อนเขาจะเหลือบกลับมามองหญิงสาว เขาเหยียดมุมปากออกแต่ปื้นคิ้วหนาสีน้ำตาลกลับขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็เงื่อนได้
“นี่ใช่มั้ยธุระสำคัญของคุณ...เอาจดหมายบอกลาของผู้หญิงที่จะเป็เ้าสาวในงานคืนนี้มาให้ผมมันยังมีข่าวอะไรที่มันเลวร้ายมากกว่านี้อีกมั้ย”
เสียงนั้นแปรเปลี่ยนเป็เข้มเครียดและใบหน้าของเขาก็ดุดันมากขึ้นกว่าเก่ารชนิชลกลืนน้ำลายแทบไม่ลงเพราะทั้งจุกทั้งตีบตันแต่แล้วโดยไม่ทันตั้งตัวไหล่บางก็ถูกมือหนากระชากเข้าไปหาร่างสูงใหญ่
“นี่พวกคุณเล่นอะไรกัน!”
เขาคำรามและสบถออกมาเสียงดังขณะขย้ำจดหมายไว้ในมือแน่นรชนิชลเย็นเยือกั้แ่ลำคอลงไปถึงปลายเท้าดวงตาดุดันของเขาราวกับมีอำนาจทำให้เธอสั่นไปหมดทั้งตัว
“คาร์ล...ฉันไม่รู้เื่นี้นะคะนี่เป็จดหมายที่พี่วีฝากไว้ให้คุณ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในนั้นเขียนไว้ว่ายังไง”
“อ่านมันซะสิ!”
เขาออกคำสั่งพร้อมทั้งผลักหญิงสาวออกห่างและโยนแผ่นกระดาษนั้นให้รชนิชลก้มลงเก็บแผ่นกระดาษยับยู่ยี่บนพื้นขึ้นมาอ่านเธออยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออกเมื่อได้เห็นข้อความในจดหมาย
คาร์ลอสที่รัก
อย่าพึ่งโกรธหลังจากได้อ่านจดหมายฉบับนี้นี่จะเป็สิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากบอกคุณ ในขณะที่คุณได้อ่านความในใจของฉันฉันก็คงไม่อยู่ที่นี่แล้วไม่ได้อยู่ในฐานะเ้าสาวสำหรับงานแต่งที่คุณจัดมันขึ้นเพื่อเราฉันพึ่งรู้สึกตัวในวินาทีสุดท้ายว่าหัวใจของฉันไม่ได้เป็ของคุณอยากขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาและขอบคุณที่คุณรักฉันฉันไม่สามารถฝืนใจให้แต่งชุดเ้าสาวสำหรับผู้ชายที่ฉันไม่ได้ซื่อตรงต่อเขาได้และมันอาจทำให้คุณสบายใจในภายหลังหากคุณจะไม่ได้อยู่กับผู้หญิงคนนั้น ฉันรักคุณเสมอแต่ฉันก็จำเป็ต้องไปไม่ว่าจะอย่างไรระหว่างเราก็ยังเป็เพื่อนที่ดีต่อกัน
รักคุณเสมอค่ะ
วี
“วีไปไหน...บอกผมมาเดี๋ยวนี้!”
คาร์ลอสกระชากร่างบางเข้าไปหาอกกว้างรชนิชลซึ่งไม่ทันได้ตั้งตัวแทบจะกรีดร้องออกมาในวินาทีนั้นจดหมายของวรรษมลหล่นจากมือหญิงสาวที่ปากสั่นระริกด้วยความกลัวั์ตาของเขาเข้มเหมือนบ่อโคลนสีหมองจัดนี่เป็ครั้งแรกที่เธอเห็นความโกรธแค้นะเิออกมาจากตัวเขา
“ฉะ...ฉันไม่รู้...ฉันไม่รู้ค่ะ”
“ทำไมคุณไม่รู้ในเมื่อคุณเป็น้องสาวของวีหรือว่าที่วีไปครั้งนี้คุณก็มีส่วนรู้เห็นด้วย”
“ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”
รชนิชลกรีดเสียงแหลมพร้อมทั้งออกแรงผลักหน้าอกกว้างสุดชีวิตแต่ไม่เป็ผลยิ่งเธอผลักไสก็เหมือนยิ่งยั่วยุโทสะของคาร์ลอสที่โหมแรงเหมือนไฟลามไหม้ชายหนุ่มบีบไหล่หญิงสาวไว้แน่นมือหนาหนักยิ่งกว่าคีมเหล็กทำร่างเล็กเจ็บร้าวเหมือนกระดูกจะแตกหัก
“นี่มันเื่บ้าชัดๆ!”
คาร์ลอสเสียงดังและสบถสาบานออกมาอย่างไม่เกรงใจหญิงสาวถึงเวลานี้เขาจะยังเห็นใจใครได้อีกในเมื่อการหนีไปของวรรษมลเป็เื่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของเขา
“บอกมานีนี่ว่าพี่สาวคุณหนีไปไหน”
รชนิชลส่ายหน้าทั้งน้ำตา“ฉันไม่รู้...อย่า...คาร์ล...ฉันเจ็บ!”
ร่างบางร้องไห้อย่างน่าสงสารเธอไม่เคยเห็นิญญาซาตานในตัวเขาที่มันสำแดงฤทธิ์เดชออกมาอย่างน่าสะพรึงเหมือนอย่างวันนี้ยิ่งรชนิชลร้องไห้ก็ดูเหมือนคาร์ลอสไม่ได้ใส่ใจต่อท่าทีหวั่นกลัวของเธอเลยด้วยซ้ำ
“คุณไม่รู้แต่ก็กล้าที่จะเข้ามาบอกผมเื่นี้อย่างนั้นหรือ...คุณคงเตรียมตัวมาอย่างดีแล้วสินะก่อนจะเข้ามาพบผม”
หญิงสาวส่ายหน้าไปมาอีกครั้ง“คาร์ล...สิ่งที่ฉันอยากจะบอกคือฉันไม่รู้ว่าทำไมพี่วีถึงทำแบบนี้ฉันแค่อยากให้คุณใจเย็น...”
“เื่แบบนี้ใครใจเย็นอยู่ได้ก็คงบ้าแล้ว! บอกผมมาว่าตอนนี้แม่ของวีอยู่ที่ไหน”
“ฉันอยู่นี่...คาร์ล”
เสียงที่ดังขึ้นทำให้ทั้งสองหันไปมองพร้อมกันและคนที่ใมากที่สุดคือรชนิชลเมื่อเห็นว่าแวววลีก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางหวาดหวั่นไม่ต่างจากเธอ
“ป้าคะ...ออกไปรอข้างนอกก่อนค่ะเดี๋ยวหนูจะคุยกับคาร์ลเอง”
หญิงสาวยังมีแก่ใจร้องบอกป้าของเธอออกไปทั้งที่ถูกร่างสูงใหญ่กอดรัดไว้ในอ้อมแขนจนแน่นหากแต่แวววลีส่ายหน้า
“คาร์ล...ฉันต้องขอโทษคุณด้วย...เื่ที่วีหนีงานแต่งเป็เพราะฉันไม่ดีเอง”
1K
