เรือนกาญจนา

และแล้วก็ถึงวันสุดท้ายของบุษในร่างของรันธิมา ช่วงเช้ารันลางาน แล้วนั่งรถ taxi ไปที่คฤหาสน์เพื่อไปพบกับนิธิชล

“มีอะไรงั้นหรอ” นิธิชลเริ่มกังวล

“ฉันอยากให้คุณรับคุณยายฉันมาอยู่ที่นี่ด้วยค่ะ ไหนๆ คุณยายฉันก็เป็นแม่คุณอยู่แล้ว” รันกล่าวอ้าง

“แล้วเธอจะไปไหน” นิธิชลสงสัย

“ฉันมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานค่ะ” รันกล่าวตามตรง

“เธอเป็นโรคอะไร” นิธิชลอยากรู้ เผื่อช่วยเหลือเรื่องค่ารักษา

“ฉันบอกไม่ได้ค่ะ” รันต้องรักษาสัญญากับอุไร

“ก็ได้ ฉันจะรับแม่ฉันมาอยู่ด้วย”

“ขอบคุณมากนะคะ คุณนิธิชล ไม่ใช่สิ คุณรวิวรรณ ฉันขอตัวค่ะ” รันเดินจากไปทันที

ตกกลางคืน รันได้นัดพบกับญาที่สำนักงานตามลำพัง

“มีอะไรหรือเปล่ารัน นัดพบฉันทำไมน่ะ” ญาแปลกใจ

“ความทรงจำของฉันฟื้นคืนแล้ว” รันแกล้งพูด

“แล้วยังไงงั้นหรอ” ญาสงสัย

“หลังจากที่ฉันโดนรถชน รถคันสีแดงได้จอด และคนร้ายที่ตั้งใจชนฉันตายก็เดินลงมาดูผลงาน ทำให้ฉันรู้ว่าคนร้ายเป็นผู้หญิงเสียด้วย” รันรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว

ญาขมวดคิ้ว

“ญา! เธอขับรถชนฉันทำไม” รันถามตามตรง

“เธอพูดอะไรน่ะ ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย” ญายังคงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“อย่ามาทำเป็นไขสือ ฉันจดจำทะเบียนรถคนร้ายได้ ซึ่งมันก็เป็นรถคันเดียวกับรถที่จอดอยู่ในบ้านของเธอ” รันกล่าว

“แล้วเธอจะเอายังไง” ญาเปลี่ยนท่าทีเป็นแข็งกร้าว

“ฉันอยากรู้ว่าเธอทำร้ายฉันทำไม” รันพยายามเค้นถาม

“ก็เธอแย่งคนรักฉันไป” ญายอมบอก

“หมายถึงดนุวัฒน์น่ะหรอ ตอนนี้ฉันก็เลิกกับเขาแล้วนี่” รันสงสัย

“ฉันอุตส่าห์เจอวัฒน์มาก่อนเธอ แต่เขากลับหลงรักเธอคนเดียว” ญาอิจฉาริษยา

“แล้วทำไมเธอไม่บอกฉันตามตรง บางทีฉันอาจหลีกทางให้ก็ได้” รันกล่าว

“แต่ก่อนหน้าที่เกิดอุบัติเหตุ เธอไม่ได้พูดอย่างนี้นี่ เธอบอกฉันว่า ต่อให้เหลือฉันคนเดียวในโลก วัฒน์ก็ไม่มีทางเลือกฉันอย่างแน่นอน” ญาเจ็บใจกับคำพูดเพื่อน

“เพียงเพราะเรื่องผู้ชาย เธอถึงขั้นก่อเรื่องเลวร้ายแบบนี้เลยงั้นหรอ แล้วเป็นไงล่ะ สุดท้ายเขาเลือกเธอมั้ย” รันย้อนถาม

“นี่เธอกล้าเยาะเย้ยฉันงั้นหรอ ใช่สิ วัฒน์เขาก็เลยเลือกที่จะย้ายไปทำงานที่ชลบุรี นี่ไง” ญาเจ็บใจที่วัฒน์ไม่ยอมเลือกตน

“ความจริงผู้หญิงน่ารักอย่างเธอ คงทำให้วัฒน์รักเธอได้ไม่ยากหรอก” รันกล่าว

“อย่ามาทำเป็นพูดดี ฉันไม่หลงคารมเธอหรอก แล้วจะเอายังไงต่อ ฉันสารภาพก็ได้ว่าฉันตั้งใจขับรถชนเธอให้ตาย แต่เธอก็ดันดวงแข็ง รอดมาได้” ญาสารภาพ

“ฉันจะทำทุกอย่างให้เธอเข้าไปชดใช้กรรมในคุก” รันไม่ยอมปล่อย

“ไหนล่ะหลักฐาน และไหนล่ะพยาน” ญารู้ดีว่าไม่มี

“เสียงอัดไง คือหลักฐาน” รันยอมบอก

“นี่แกกล้าแอบอัดเสียงงั้นหรอ” ญาตกใจ

“ไม่ใช่แค่อัดเสียงนะ แต่แอบถ่ายคลิปด้วย” รันยอมเผย

“งั้นก็ตายซะเถอะ ฉันไม่ยอมเข้าคุกเด็ดขาด” ญาหยิบมีดคัตเตอร์ขนาดใหญ่ เตรียมวิ่งเข้าไปแทงรัน

“ฉันนึกไม่ถึงว่าเธอจะโหดร้ายขนาดนี้” รันไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ญาต้องการฆ่าปิดปาก เธอก็เลยเลื่อนมีดขึ้น เตรียมที่จะแทงเป้าหมาย

ความจริงมันก็คือคืนสุดท้ายของรันอยู่แล้ว เธอจึงไม่กลัวตาย รันหลับตายอมรับความตาย

แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

คนที่ถูกแทงกลับเป็นกรณ์ สาวบุคลิกทอมเอาตัวเข้ามาขวางไว้ ทำให้กรณ์รับมีดแทนรัน

ญาตกใจรีบปล่อยมีด เตรียมที่จะวิ่งหนี แต่แล้วกลับถูกตำรวจกรูเข้ามาจับกุมตัวหญิงสาว

“กรณ์ ทำใจดีๆ ไว้นะ ฉันจะพาเธอไปส่งโรงพยาบาล” รันน้ำตาคลอ และพยายามปลุกเพื่อน

“ทำไมเธอไม่วิ่งหนีล่ะ ต่อไปต้องรักชีวิตมากกว่านี้รู้มั้ย” กรณ์พูดน้ำเสียงแผ่วเบา

“ฮือ ฮือ ฉันรู้ อย่าเป็นอะไรไปนะเพื่อน” รันร้องไห้หนักขึ้น

“คุณครับ ช่วยหลีกทางหน่อยนะครับ พวกเราจะพาคนเจ็บส่งโรงพยาบาล” เจ้าหน้าที่กล่าว

“ค่ะๆ พวกคุณต้องช่วยชีวิตเพื่อนของฉันนะคะ” รันขอร้องเจ้าหน้าที่ทั้งน้ำตา

“ครับ”

อาของกรณ์ขับรถพารันตามรถพยาบาลไปที่โรงพยาบาล

กรณ์ถูกส่งตัวเข้าห้องไอซียู เพราะถูกแทงที่ท้องลึกมาก และเธอก็เสียเลือดมากด้วย

รันอยากนั่งรอดูอาการของเพื่อน แต่ทว่าเวลานั้นมันเป็นเวลาเที่ยงคืนพอดี มันหมดเวลาของบุษในร่างรันแล้ว

สักพักรันก็วูบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอได้จากโลกยุคนี้ไปตลอดกาล

ดวงวิญญาณของบุษเริ่มโวยวาย “ทำไมคุณรีบมารับตัวฉันเร็วจังเลยคะ ฉันอยากรู้อาการเพื่อน หรือว่าฉันขอพรให้เพื่อนรอดชีวิตก็ได้” บุษกล่าว

“มันถึงเวลาแล้วค่ะ ต่อรองไม่ได้จริงๆ ส่วนการขอพรนั้น ไม่จำเป็นหรอกค่ะ เพราะคุณปริญภากรณ์เป็นคนชอบทำบุญตักบาตรทุกวัน และชอบช่วยเหลือคนอื่น ที่สำคัญเธอรักเพื่อนมาก ดังนั้นเธอก็จะมีบุญกุศล ทำให้เธอสามารถแคล้วคลาดปลอดภัยได้อย่างง่ายดาย”

“แสดงว่าเพื่อนฉันรอดชีวิตแน่นอนใช่มั้ยคะ” บุษยิ้มดีใจเมื่อรู้ว่าเพื่อนรอด

อุไรพยักหน้า

“แล้วฉันสามารถย้อนกลับไปในอดีตได้แล้ว ใช่มั้ยคะ” บุษรู้สึกเป็นอิสระสามารถเป็นตัวของตัวเองได้มากขึ้น

“ค่ะ งั้นตามฉันไปที่ประตูมิติค่ะ” อุไรนำทาง