มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

        ในตระกูลหลงปรากฏอัจฉริยะที่เหนือชั้นเช่นนี้ไม่นาน ข่าวนี้ก็แพร่งพรายออกจากตลาดเล็กๆ แห่งนี้เชื่อว่าอีกไม่นานข่าวนี้ก็คงลือไปทั่วเมืองมังกรแล้ว

        ในบรรดาคนวัยเยาว์ในเมืองมังกรนอกจากอัจฉริยะระดับชีพมังกรขั้นที่เจ็ดสองคน หลงเหยียนก็คือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดแต่สองคนที่มีพลังขั้นที่เจ็ดอยู่ในตระกูลเซียว

        เมื่อนึกถึงการแข่งขันล่าสัตว์ที่จะถึงในไม่ช้าเป็นไปได้สูงที่หลงเหยียนอาจพบพวกเขา เกิดความรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที บางครั้งเมื่อก่อนนี่อาจเป็นเรื่องที่แม้แต่คิดเขายังไม่กล้า!

        “เขามีพรสวรรค์สูงลิบ บรรลุวิชาต่อสู้เร็วกว่าผู้อื่นเป็นร้อยเท่าดูเหมือนอีกหน่อยเขาต้องกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่เหนือชั้นแน่อนาคตไม่มีที่สิ้นสุด”

        “นั่นสิ เขาเป็นคนที่เด็ดเดี่ยวเพียงนี้ แถมยังรู้จักอดกลั้นคาดว่าอีกหน่อยต้องเป็นใหญ่เป็นโตแน่...”

        คนที่อยู่รอบข้างต่างก็พากันกล่าวชมหลงเหยียนมากกว่านั้นคือเริ่มรู้สึกนับถือชายหนุ่มผู้นี้จากใจจริง

        เถ้าแก่ร้านนั้นรีบออกมาในมือถือสมุนไพรต้นใหญ่มองหลงเหยียนด้วยอาการสั่นเทา

        “คุณชายหลง เมื่อครู่ข้าชราตาฝ้าฟาง มิทราบว่าท่านเป็นคนของตระกูลหลงสมุนไพรเหล่านี้มอบให้ท่านทั้งหมด หวังว่าจะช่วยท่านได้ อีกหน่อยหากมีสมุนไพรอะไรที่หายากข้าจะรีบส่งข่าวให้ท่านทันที หรือจะให้ส่งไปถึงจวนเลยย่อมได้”

        หลงเหยียนมองไปทางเขารู้ว่าเถ้าแก่ร้านกำลังขอบคุณที่เมื่อครู่ไม่ต่อสู้และพังร้านไม่อย่างนั้นสมุนไพรเหล่านี้คงเสียหายหมด

        ไม่ว่าอย่างไรตอนนี้หลงเหยียนก็ได้โสมจักรพรรดิมังกรมาแล้วหลงเหยียนจึงไม่อยากสร้างความลำบากใจให้เขา

        “ฮ่าๆ ท่านเข้าใจผิดแล้วล่ะ ค้าขายสมุนไพรคืออาชีพของพวกท่านมีหรือที่ข้าจะเอาไปเฉยๆ!”เมื่อพูดจบหลงเหยียนก็หยิบลูกแก้วปีศาจที่ตนได้มาช่วงที่อยู่เทือกเขาหยุนหลัวให้เถ้าแก่ร้านทุกคนเห็นลูกแก้วปีศาจก็แววตาเป็นประกาย ต่างก็ตกใจอย่างมิอาจเปรียบ

        “พระเจ้า คุณชายหลงเคยไปดินแดนปีศาจอสูรมาก่อน”ทุกคนต่างก็พากันนับถือหลงเหยียน

        เวลานี้หลงเหยียนจับเซียวจื่อมั่ววางนางลงที่พื้น กวาดสายตามองทุกคนรอบหนึ่งหยิบสมุนไพรอีกสองต้นจากร้านแล้วเตรียมตัวจากไป

        ทันใดนั้นคนกลุ่มหนุ่งก็พุ่งเข้ามา รังสีจากพลังพุ่งเข้ามาหาหลงเหยียน

        “เป็นพลังที่แกร่งมาก เจ้าคือใคร!” หลงเหยียนพุ่งไปทางทิศหนึ่งจากนั้นก็เห็นชายหนุ่มยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายกำลังมองมาทางนี้ด้วยสายตาโกรธเคือง

        เซียวปิงมั่วยืนกอดอกมองมาทางหลงเหยียนด้วยสายตาที่ไม่สนใจไยดี ด้านหลังเขาคือองครักษ์จากตระกูลเซียว

        “หยุดนะ ข้าอนุญาตให้เจ้าไปแล้วงั้นหรือ?”

        เถ้าแก่ร้านตกใจรีบหนีไปอยู่ข้างกายหลงเหยียนแล้วเซียวปิงมั่วก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาหลงเหยียน

        “บังอาจยิ่งนัก กล้าทำร้ายคนตระกูลเซียวของข้า” ขณะที่พูดสายตาเขาก็มองไปทางเซียวเทียนเซี่ยวและเซียวเทียนอวี่ที่นอนกองอยู่บนพื้น

        “พี่มั่ว... ฮือๆๆๆๆ ...” เซียวจื่อมั่วรีบพุ่งเข้าไปตรงหน้าเซียวปิงมั่วร้องไห้เสียงดัง เมื่อครู่หลงเหยียนรังแกนางต่อหน้าทุกคนทำให้นางอยากตายเสียตอนนี้

        ‘ไม่เสียงแรงที่มีพลังขั้นที่เจ็ด แข็งแกร่งมากจริงๆชีพมังกรขั้นที่สามถือเป็นช่วงหนึ่ง ขั้นที่หกเป็นอีกช่วงเมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นที่เจ็ด มันเป็นความแตกต่างของพละที่มากกว่าสิบเท่า’

        หลงเหยียนนึกในใจดูเหมือนวันนี้ต้องเกิดการต่อสู้ครั้งรุนแรงเสียแล้ว ทว่าแทบไม่มีวี่แววชนะเลย...

        “เมื่อต้องเผชิญหน้ากัน ผู้กล้าหาญจะเป็นฝ่ายชนะขณะที่แกะตัวหนึ่งต้องเผชิญหน้ากับหมาป่าบนสะพานไม้ แกะไม่มีทางถอยเพราะกลัวมีหรือที่ข้าหลงเหยียนจะกระจอกกว่าแกะหนึ่งตัว?”

        รังสีพลังที่แข็งแกร่งเช่นนั้นทำให้ทุกคนที่อยู่รอบข้างสะดุ้งอีกหนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเซียวปิงมั่วที่มีพลังขั้นที่เจ็ดต่อให้หลงเหยียนจะแข็งแกร่งแต่ก็ไม่มีทางเขาชนะเซียวปิงมั่วได้

        ทันใดนั้นทุกคนต่างก็ภาวนาเพื่อหลงเหยียนในใจเพราะเมื่อครู่หลงเหยียนทำให้พวกเขาต่างก็นับถือ เถ้าแก่ร้านมอบสมุนไพรให้หลงเหยียนกลับหยิบลูกแก้วปีศาจที่มีมูลค่าสูงออกมาแลกเปลี่ยนการกระทำเช่นนั้นแสดงให้เห็นถึงความเมตตาของจิตใจ

        “พี่มั่ว ท่านต้องช่วยพวกเราสั่งสอนหลงเหยียนนะ!” เมื่อเห็นเซียวปิงมั่วเซียวเทียนอวี่และเซียวเทียนเซี่ยวถึงรู้สึกปลอดภัย

        “พวกเจ้าหุบปาก ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ ถูกคนที่มีพลังขั้นที่ห้าล้มจนได้ทำตระกูลเซียวของเราขายขี้หน้า” จากนั้นเขาก็โบกมือเป็นการบอกองครักษ์ที่ติดตามให้ยกตัวพวกเขาสองคนกลับไปก่อน

        หลังจากสองพี่น้องตระกูลเซียวจากไปแล้วเซียวปิงมั่วก็มองประเมินหลงเหยียนตั้งแต่หัวจรดเท้า

        ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่เลือดเย็น“ข้าจำได้ว่าเมื่อสามวันก่อนเจ้าโดดเด่นในตระกูลหลงมากเลยนี่ทั้งยังทำร้ายหลงอวี่ซี ว่าที่ภรรยาของพี่ชายข้าด้วย เจ้าช่างบังอาจจริงๆถ้าไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ของเราสองตระกูล ข้าฉีกเจ้าเป็นชิ้นไปนานแล้วมีหรือจะปล่อยให้เจ้าผยองเช่นนี้ แต่วันนี้เจ้ากลับเปิดโอกาสให้ข้าให้ข้าต้องลงมือทำเช่นนี้เอง จะว่าไปแล้วเจ้าเป็นคนทำร้ายตระกูลเราก่อนเช่นนั้นก็อย่าถือโทษข้าที่ลงมือรุนแรงไปเลย”

        หลงเหยียนที่เดิมทีเขาคิดว่าต้องกลัวจนตัวสั่นกลัวแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง“เซียวปิงมั่ว เมื่อก่อนพวกเจ้าสองพี่น้องก็รังแกข้าเป็นประจำไม่ใช่หรือ แค้นนี้วันนี้ข้าจะชำระให้สิ้น เจ้านึกว่าข้าจะกลัวเจ้างั้นหรือต่อให้ระดับพลังข้าน้อยกว่า แต่ข้าก็ไม่ใช่หลงเหยียนที่ถูกคนอื่นเหยียดหยามอีกแล้ว”

        เมื่อพูดจบเขาก็จ้องตาเซียวปิงมั่วที่อยู่ตรงหน้า แววตาไร้ซึ่งความกลัว

        “ได้ ดูเหมือนเจ้าจะไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาตอนนี้เจ้ากล้าพูดกับข้าด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าอะไรคือพละกำลังขั้นที่เจ็ด ให้เจ้าได้ตายอย่างสาสมใจ”

        พลังปราณที่แข็งแกร่งถูกรวบรวมไว้ที่ฝ่ามือเซียวปิงมั่วครั้งนี้รังสีที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าตอนแรกทำให้คนที่ล้อมอยู่รอบๆ ถอยหลังหนึ่งก้าวหากไม่ใช่เพราะหลงเหยียนมีกายสุริยะ เกรงว่าคงทนรังสีที่มหาศาลเช่นนั้นไม่ได้

        วินาทีที่ร่างเขาหมุนนาทีนั้นหลงหยุนฉีที่อยู่ด้านหลังก็วิ่งเข้ามาขวางตรงหน้าหลงเหยียน

        “แย่แล้ว พี่เหยียน เจ้าหมอนี่ก็ใช้วิชามายาเก้าพิภพนั่นเป็นวิชาการต่อสู้ระดับมายาเชียวนะ ถึงแม้จะเป็นทักษะล่างในระดับมายาแต่อิทธิฤทธิ์มากกว่าวิชาระดับทองคำเป็นสิบเท่าเชียว”

        ทันใดนั้นนางก็ร้องไห้ด้วยความกลัวหลงเหยียนตื้นตันมาก นางก็ถูกพาไปอยู่ด้านหลัง

        “หยุนฉี ถ้าวันนี้เกิดเรื่องไม่ดีกับข้า เจ้าห้ามลืมพี่เหยียนนะรีบหนีไป...”

        หลงเหยียนตะโกนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเซียวปิงมั่วผู้แข็งแกร่งขั้นที่เจ็ด หลงเหยียนรู้ดีนี่อาจเป็นด่านยากที่ตนคงข้ามผ่านไปไม่ได้ เขาไม่อยากให้หลงหยุนฉีถูกหยามเหมือนที่ตนทำกับเซียวจื่อมั่ว

        “ไม่ ข้าไม่ไป ข้ารู้ว่าเจ้าหมอนั่นชั่วร้ายแค่ไหนถ้าข้าไปท่านต้องถูกเขาฆ่าแน่...” เมื่อเห็นแววตาที่เด็ดเดี่ยวของหลงเหยียนทุกคนที่อยู่รอบๆ ไม่มีใครกล้าพูด เริ่มแรก พวกเขาเยาะเย้ยหลงเหยียน แต่ต่อจากนั้นหลงเหยียนสามารถเอาชนะคนตระกูลเซียวขั้นที่หกสองคน มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจมากแล้วนึกไม่ถึงว่าจะปรากฏตัวผู้แข็งแกร่งขั้นที่เจ็ดอีกคนหลายคนเริ่มรู้สึกว่าชีวิตของหลงเหยียน คงไม่อาจโชคดีเสมอไป

        “นี่... ได้ยินมาว่าเจ้าชื่อหลงหยุนฉีใช่ไหม ครั้งก่อนเจ้าเกือบเสียตัวให้พี่ชายข้าที่โรงสุรา ฮ่าๆๆๆนึกไม่ถึงว่าเจ้าจะรู้จักวิชามายาเก้าภพด้วยดูเหมือนเจ้าจะแกร่งกว่าไอ้หมอนั่นมากโขหลงเหยียนไม่เพียงแค่ทำร้ายคนตระกูลเซียวสองคนในวันนี้เท่านั้น ถ้าข้าเดาไม่ผิดพี่ชายข้าก็ถูกเจ้าหมอนี่ทำร้ายเช่นกัน แล้วเจ้าคิดว่าวันนี้ข้าจะปล่อยเขาไปงั้นหรือ?”

        หลงเหยียนนึกถึงเดรัจฉาคนนั้นจึงมองเซียวปิงมั่วด้วยสายตาที่ไม่แยแส“เข้ามาสิ อยากแก้แค้นให้พี่ชายเจ้าไม่ใช่หรือ งั้นก็เข้ามาเลยลุงสองข้าร่วมมือกับพ่อเจ้าอยากทำร้ายตระกูลหลงของข้าข้ายังไม่ได้ชำระแค้นกับพวกเจ้าเลย”

        หากเป็นผู้อื่นหลงเหยียนอาจหนีไปตั้งนานแล้ว แต่เขากลับเป็นบุตรชายของเซียวกงเป้าต่อให้ต้องตายเขาก็ไม่มีทางหนีไปอย่างแน่นอน!

        หัวใจที่แน่วแน่และไม่ย่อท้อของหลงเหยียนทำให้ทุกคนต่างก็คิดว่าหลงเหยียนบ้าไปแล้วหรืออย่างไรแต่มีหรือที่พวกเจ้าจะเข้าใจว่าเพราะอะไรหลงเหยียนถึงเด็ดเดี่ยวเพียงนี้

        --------------------