ติ้ง ติ่ง ติ้งงง ติ้งง
เสียงโทรศัพท์บอสดังขึ้น
K.Dan Ho
099-xxx-xxxx
“ว่า”
<เฮ้ย ไอ้อินแจ วันนี้ที่เดิม ฉันหาเด็กมาเผื่อแกแล้ว>
“...”
<โหลๆ ยังมีชีวิตไหม>
“เออได้ยิน แต่วันนี้เว้นก่อน ฉันพึ่งกลับจากดูงาน เหนื่อย>
<เฮ้ยยย ได้ไง ปกติไอ้อินแจมันไม่ท้อเวลาเจอนมนะเว้ย>
“วันนี้ท้อ จบนะ แค่นี้”
<เห้ยเดี๋ยว มี…>
ตู้ดๆๆ
บอสรีบวางก่อนหันมามองหน้าฉัน
“เอ่ออ มีอะไรไหมคะ”
“เปล่า”
“ค่ะ งั้นข้าวลงแล้วนะคะ ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”
“เดี๋ยว…” ฉันที่กำลังจะก้าวขาลงรถ ก็ชะงักตามเสียงคนข้างๆ
“...”
“พรุ่งนี้ ให้มารับไหม” บอสถามด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“ไม่เป็ไรคะ เดี๋ยวข้าวให้แพรมารับ”
“อื้ม”
“ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ สวัสดีค่ะ”
ฉันยกมือไหว้บอส แล้วลงมาจากรถ รอรถเคลื่อนตัวออกไปจนลับตา ฉันถึงขึ้นห้อง
วันนี้ใจเต้นแปลกๆ มันปลื้มปริ่มยังไงก็ไม่รู้แฮะ ฉันลืมความโกธร เื่ ‘บนโต๊ะทำงาน’ นั่นไปจนหมด เพราะได้ไปเที่ยวต่างจังหวัด หรือเพราะได้ขึ้นรถสปอร์ต หรือ…เพราะบอสนะ
ติ๊ด
< มารับเอกสารครับ >
ฉันลุกขึ้นตามคำสั่ง ตรงเข้าห้องบอสทันที
ก็อกๆ
“มารับเอกสารค่ะ”
“อันนี้ครับ”
บอสส่งเอกสารแฟ้มหนาให้ แล้วส่งโทรศัพท์ส่วนตัวของเขาให้ฉันด้วย
“พิมพ์เบอร์ติดต่อไว้ให้หน่อยครับ เผื่อมีธุระด่วน”
ฉันหยิบโทรศัพท์ของบอสมาพิมพ์เบอร์และส่งคืนให้อย่างว่าง่าย บอสรับคืนก่อนจะกดโทรออก
<ขออภัยค่ะ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก..>
บอสมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ ใบหน้าตึงประหนึ่งฉันทำอะไรผิดไป
“ให้เบอร์ปลอมมาหรอครับ”
“ไม่ปลอมนะคะ”
“มันว่าไม่มีสัญญาณ..”
‘กรรม แบตหมดอีกแล้วแน่เลย’
“แหะๆ โทรศัพท์ข้าวแบตเสื่อมค่ะ ชอบดับบ่อยๆ”
บอสถอนหายใจออกอย่างแรง ก่อนจะทำมือเหมือนไล่ฉันออกจากห้อง
อาทิตย์ต่อมา
ั้แ่วันที่ไปดูงาน บอสก็ดุฉันน้อยลง แถมยังคอยสอนงานให้ฉัน ทวนซ้ำจนเข้าใจอีกด้วย เวลาพี่แอ้มหยุด บอสจะสั่งอาหารมาเผื่อและชวนฉันเข้าไปนั่งกินด้วย แรกๆ ฉันก็ปฏิเสธแหละเพราะเกรงใจ+กลัว ให้นั่งกินข้าวกับบอสกดดันตายห่า
แต่พอเห็นบอสนั่งกินข้าวคนเดียวที่โต๊ะทำงานเลยนึกสงสารยอมกินเป็เพื่อน จนเหมือนตอนนี้เราสนิทกันขึ้นนิดนึงแล้ว ...มั้ง
“อะแฮ่มๆๆ สาวน้อยอยู่คนเดียวหรอเนี้ย”
เสียงพี่สาวปริศนาดังขึ้น ฉันหันไปยิ้มให้ ก่อนจะก้มมองเอกสารในมือแก
“คะ? สวัสดีค่ะ ติดต่ออะไรหรอคะ”
“พี่มาขอชื่อเราน่ะ”
“ชื่อ หรอคะ”
“จ้ะ สิ้นเดือนนี้บอสลงงบจัดทริปพิเศษ พาเที่ยวทะเลที่กระบี่ 3 วัน 2 คืน ทั้งบริษัทน่ะ ”
“เอ๋ เด็กฝึกก็ได้ไปด้วยหรอคะ ดีจังเลยค่ะ แล้วพี่แอ้ม…”
“อ่อ เ้านั่นไม่ไปจ้ะ ท้องโย้แล้ว ว่ายน้ำไม่สะดวก”
“อ่อคะ”
“จ้ะ อะเซ็นชื่อเลยยย…”
ฉันเซ็นชื่อลงทริปไป ปีนี้ว่าจะไปเที่ยวทะเลแล้ว กรี๊ดๆๆ ฉันไม่ได้ไปทะเลนานแล้ว จะสนุกสุดเหวี่ยงไปเล้ยยยย
ณ วันทริป
ฉันเตรียมเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้ใบใหญ่ บิกินี่สุดแซ่บเผื่อได้ใช้ถ่ายรูปสวยๆ วันนี้ฉันแต่งชุดสบายๆ เป็เดรสสายเดี่ยวยาวถึงตาตุ่มและใส่เสื้อไหมพรมสีเนื้อทับไว้ ตามด้วยรองเท้ารัดส้นสูง 1 นิ้ว
“ยัยข้าววววว” เสียงเล็กแหลมของยัยแพรดังขึ้น
“อะไรยะ ะโซะดังเชียว”
ยัยแพรวิ่งมาคล้องแขนฉันและเอาหน้าถูๆ
“แหม ฉันคิดถึงเพื่อนตัวเองไม่ได้หรอ ฝึกงานที่เดียวกันแท้ๆ แต่เจอตัวยากจังนะ”
“ทำเหมือนฉันอู้งานไปได้งั้นล่ะ”
“แหะๆ แล้วแกจะนั่งคันไหนไปหรอ”
“คิดว่าคันแรกน่ะ แกล่ะ”
“ฉันจะนั่งไปกับพี่ที่แผนกนะ ่นี้ใช้แผนตีสนิทอยู่ ไม่เคืองใช่ป่ะ”
“จะเคืองเพื่อ เดี๋ยวก็เจอกัน”
ฉันมองยัยแพรก่อนจะส่ายหัวยิ้มๆ ไม่นานรถสปอร์ตคันหรู ก็จอดเทียบท่าตึก ก่อนคนตัวสูงจะก้าวลงมา ทำฉันแทบหยุดหายใจ
วันนี้บอสแต่งตัวแบบโอปป้ามาก เสื้อฮาวายลายใบไม้ สีเขียวสลับดำ เปิดกระดุมแหวกโชว์มาถึงอกจนเห็นลอยสักรูปแมลงป่อง กางเกงสีเนื้อขายาว รองเท้าผ้าใบขาว ใบหน้าคมใส่แว่นกันแดด แบรนด์หรู
“วันนี้ผมจะไปรถตู้ด้วยนะครับ…”
บอสพูดสั้นๆ ก่อนจะส่งกุญแจรถสปอร์ตให้พี่ รปภ. ร่างบึกและลากกระเป๋าตัวเองมาหยุดตรงหน้าฉัน
แปะ แปะ แปะ
“มาครบแล้วขึ้นรถได้เลยนะคร้าบบบบ”
ไม่นาน เสียงพี่คนขับรถก็ดังขึ้น ฉันยกกระเป๋าตัวเองไปไว้ท้ายรถคันที่ 1 และขึ้นนั่งเบาะหลัง เพื่อเตรียมตัวนอนยาว
“ข้าวหอม” เสียงพี่ตั้มเรียก
“คะ พี่ตั้ม”
“ไปคันนี้หรอครับ”
“ใช่ค่ะ มีอะไรไหมคะพี่”
“งั้นพี่นั่งไปด้วยนะ มีเื่จะถามเรานิดหน่อยน่ะ”
“เอ่อออ ตามสบายค่ะ”
ฉันขึ้นนั่งเบาะหลัง ริมสุดติดหน้าต่าง พี่ตั้มกำลังจะก้าวขาขึ้นรถตามฉัน ก็ถูกมือหนาของใครบางคนขวางเอาไว้ก่อน
“โทษทีนะครับ …ผมขอขึ้นก่อน”
พูดจบ บอสก็ชิงขึ้นตัดหน้าพี่ตั้ม และนั่งลงข้างๆ ฉันที่มองตามด้วยความงุนงง ว่าเบาะว่างตั้งเยอะแยะ เขามานั่งข้างฉันทำไม อุตส่าห์หลบมาจะนอนยาวๆ บอสหันมามองฉัน ก่อนจะยิ้มมุมปากและยักคิ้วใหั
‘อะไรของเขาวะ’
“คันนี้ครบรึยังคร้าบบบ งั้นออกตัวนะครับ”
พี่คนขับพูดและเริ่มเคลื่อนตัวออก พี่ตั้มจะทำหน้าละห้อยและไปนั่งหน้าสุดแทน ฉันเริ่มอึดอัดคนข้างๆ เลยเอาผ้าห่มมาคลุมโปรงนอน
ไม่ถึงชั่วโมงสาวน้อยก็เข้าเฝ้าพระอินทร์ไปแล้ว ชายหนุ่มข้างกายเอาแต่ยิ้มย่องที่แย่งที่นั่งพนักงานหนุ่มแผนก IT ได้
‘หึ คิดว่าดูไม่ออกหรอว่าจะทำอะไร’
ชายหนุ่มกล่าวในใจ ก่อนจะเบะปากใส่หนุ่มพนักงานที่นั่งอยู่ข้างหน้า เขาหันมามองสาวที่คลุมโปรงหลับอยู่
“เดี๋ยวก็ได้ตายหรอก..”
ชายหนุ่มพึมเพาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ แง้ม ผ้าห่มออก ให้จมูกและปาก
เด็กสาวโผล่มารับออกซิเจนบ้าง พอได้เห็นริมฝีปากกระจับสีชมพูของเธอ ใจก็เต้นโครมครามอย่างบอกไม่ถูก
‘น่าจูบชะมัด‘
1K
![ออกมาเพื่อรัก [yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576595212_29471603.webp)
