่บ่ายของวันหลังจากไปส่งลูกที่โรงเรียนคาร์ลแวะดูงานที่ไซส์ก่อสร้างแล้วกลับมาบ้าน
คุณพ่อวัยรุ่นร่างใหญ่คล้ายนักมวยปล้ำสูงเกือบสองเมตรเดินปลดกระดุมเสื้อั้แ่เปิดประตูเข้ามาด้วยความอบอ้าวของกาศ แผงอกล่ำเปิดเปลือยวาววับชื้นเหงื่อเล่นเอาเหนอะหนะจนต้องเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำชั้นล่าง
เดินพันผ้าเช็ดตัวออกมาผืนเดียวผมยาวชื้นลู่ไปตามกรอบหน้าระต้นคอหนาได้รูปที่ใครเห็นเป็ต้องระทวยให้กับความฮ็อตของคุณพ่อคนนี้
คาร์ลนั่งพิงโซฟาสอดส่ายสายตามองหาร่างขาวๆของคนบางคนที่มักจะนั่งจิบชาทำงานอยู่เคาเตอร์โซนครัวแต่ตอนนี้มีเพียงเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เปิดโหมดพักหน้าจอไว้แต่ไร้เงาของเ้าของเครื่อง
จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ามีงานเอกสารที่ต้องทำจึงเดินขึ้นบนชั้นสองเพื่อจะไปหยิบงานในห้องตนเองแต่ประตูห้องที่ติดกันกับห้องแม่ของลูกชายเปิดอยู่จึงมองเข้าไปด้านใน
ร่างขาวสว่างไหล่กว้างท่อนแขนแข็งแรงอกแน่นเอวคอดสะโพกผายก้นแบนรัดตึงไปกับบ๊อกเซอร์ตัวสั้นสีขาวล้วน
ท่อนขาเนียนเปลือยเปล่าเดินเลือกผ้าในตู้มาสวมเสื้อปกฮาวายตัวหลวมกับกางเกงผ้าบางเบาตัวโคร่งถูกสวมใส่ปิดบังผิวเนื้อเนียนทำเอาคนลอบมองเสียดายหน่อยๆ
คาร์ลตกอยู่ในภวังคิดถึงความหลังของตนและคนตรงหน้าขึ้นมาพวกเขาคล้ายกันตรงที่เป็เด็กกำพร้าถูกเก็บมาเลี้ยงเหมือนกันต่างแค่อยู่คนละองค์กร ถูกเลี้ยงดูต่างกันถูกป้อนชุดความคิดต่างกัน
และโลกก็เหวี่ยงเรามายังจุดจบเดียวกัน
ชีวิตที่คิดว่าต้องจบลงด้วยการเข้าไปรู้ไปเห็นกับสิ่งที่ไม่ควรมากเกินไปก็ต้องจบลงทั้งที่ไม่เคยรู้จักคำว่าอิสระ
แต่ชะตากลับพลิกผันให้ต้องมาเป็พ่อแม่คนโดยไม่พร้อมทำให้ต้องมีชะตากรรมใหม่คือบทบาทของการเป็ผู้ปกครองของลูกที่น่ารักอย่างคิลี
ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเราไม่สามารถฝันถึงการมีครอบครัวได้ ไม่ถูกสอนให้รู้จักความรัก ไม่ถูกสอนให้รู้จักความเอาใจใส่อบอุ่นอ่อนโยน แต่กลับต้องมาสอนเื่ยากๆ พวกนั้นกับเด็กคนหนึ่งที่ได้ชื่อว่าลูกแท้ๆ ของตัวเอง
ก๊อก!ๆ ๆ
"นี่อยู่บ้านชอบแก้ผ้าเหรอถึงว่าคิลีติดนิสัยนุ่งกางเกงในตัวเดียวเดินรอบบ้านมาจากคุณนี่เอง''
คนตัวโตยกยิ้มมุมปาเอ่ยเสียงยียวนอย่างที่ชอบทำใส่แม่ของลูกที่ต่อให้หยอกยังไงหน้านิ่งๆนั่นก็ไม่เคยยิ้มให้มีแค่ใบหน้านิ่งเฉยบึ้งตึงเท่านั้นจะมีก็แต่ลูกชายสุดที่รักของเขาเท่านั้นที่ทำให้แม่ยิ้มได้
"แค่ไม่หันหน้ามาก็ไม่เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ มีอะไรทำไมกลับบ้านเร็ว"
เป็ไปตามคาดชาร์มไม่สนใจคนยืนหล่อเท่ใส่ผ้าขนหนูอ่อยที่หน้าประตูเลยสักนิด
"ชีวิต่นี้เป็ยังไงงานที่โบสถ์ดีเลยใช่มั้ยชีวิตแม่ชีอย่างคุณนี่มันน่าอิจฉาจริงๆ นะแค่นั่งเขียนโปรแกรมในห้องเย็นๆก็มีความสุขดีได้"
คนตัวโตสาวเท้าเข้ามาในห้องอีกคนจนเ้าของห้องขมวดคิ้วไม่พอใจเพราะหวงความส่วนตัวมาก
"แล้วลูกนักการเมืองท้องถิ่นร่ำรวยอย่างคุณต้องมาอิจฉาชีวิตคนอื่นทำไม?"
"เห็นสภาพผมมั้ยแม่ชี ผมต้องออกไซส์งานประจำใช้แรงอาบเหงื่อต่างน้ำเพื่อทำให้พ่อบุญธรรมไว้วางใจคุณเองก็หมือนกันนี่ถ้าไม่วางตัวเป็คนเรียบร้อยพูดน้อยน่ารักใครจะมาเชื่อถือหื้ม~"
ดวงตาคมวางมือใหญ่เกาะกุมสองข้างเอวสอบโน้มหน้าลงมาหาคนที่พึ่งอาบน้ำเสร็จสูดดมกลิ่นกายตรงหน้าไล้จมูกเหนือผิวกายหอมกรุ่นสูดดมทั้งที่ไม่แตะต้อง
ชายชุดขาวยกมือขึ้นยันบ่ากว้างแต่กลับถูกมือที่เอวรวบกอดแน่นขึ้น
"คุณว่าพวกเราจะปกป้องคิลีได้อีกกี่วัน..กี่เดือน..กี่ปี? ถ้าคนพวกนั้นรู้ว่าเรายังอยู่คุณว่าอะไรจะกิดขึ้น"
"...แล้วไง?"
"ก็ไม่แล้วไงแค่อยากให้ดีต่อกันไว้ลูกจะได้ไม่ทำหน้าเบื่อโลกตอนเราอยู่ด้วยกันไง"
"ผมเป็พ่อของคิลีเป็สามีคุณตามกฎหมายที่ถ้าแบลครู้เื่ของผมไวท์ก็รู้เื่ของคุณและจะรู้ว่าเรามีลูกด้วยกันหรือพูดง่ายๆ คือแค่เจอตัวผมเราก็สามารถถูกเก็บยกครอบครัวดีไม่ดีคิลีอาจจะถูกละเว้นชีวิตแต่ต้องถูกคนพวกนั้นเอาไปเลี้ยงแบบที่เลี้ยงคุณกับผมไงครับที่รัก"
ตุ้บ! ร่างโปร่งถูกดันจนประชิดขอบเตียงถูกกดลงนอนทับบนเตียงโดยที่ดวงตาคมกริบทั้งคู่ยังจ้องกันไม่ลดละ ร่างหนายกยิ้มเลียริมฝีปากราวกับกระหายอยาก
ถ้าเป็เมื่อก่อนมีคนมาทำรุ่มร่ามใส่ชาร์มคงฟาดแสกหน้าคนที่มาแตะต้องตนเองจนไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มไปแล้ว
แต่เวลานี้เขามีลูกที่รักมากกับเด็กหนุ่มต่างวัยกันเกือบสิบปีในฐานะครอบครัวแม้จะไม่อยากฟังแต่ก็ต้องร่วมหัวจมท้ายกันในบางครั้งที่มีอันตรายเข้าใกล้ลูก
เพราะคนที่รู้เื่ของตนเองดีนอกจากคนที่เก็บเขามาเลี้ยงก็มีแค่คาร์ลนี่แหละที่รู้ดี ถ้าไม่ติดว่าเป็พ่อของลูกคนที่อยากฆ่าเป็คนแรกก็คงเป็...
คาร์บอน คาร์ล เด็กปากดีอายุยี่สิบเอ็ดนี่แหละ
เเม้ไม่เคยมีจุดอ่อนหรือกลัวอะไรมาก่อนแต่ต้องยอมรับว่าตอนนี้จุดอ่อนที่มีดันเป็ลูกชายสุดที่รักที่ตนระเเวงเสมอว่าเ้านายเก่าจะไม่มีทางปราณีครอบครัวพวกเราถ้ารู้ว่าคนที่กุมความลับขององค์กรยังมีชีวิตอยู่
ทำให้สัญชาติญาณความเป็แม่ต้องสร้างเกราะป้องกันให้ลูกด้วยการคิดตามคำพูดของสามีตามกฏหมาย
เมื่อคำพูดนั้นไปจุดฉนวนความคิดให้เผลอนึกถึงนึกถึงวันวานั้แ่เด็กจนกระทั่งอายุยี่สิบเจ็ดต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวทำงานตามคำสั่งของคนบางคนจนตัวเองเกือบตาย
แม้จะทำดีแค่ไหนเพื่อตอบแทนสิ่งที่เรียกว่าความภักดีกลับต้องเ็ปกับคำว่ารักซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสื้อเชิ้ตสีขาวที่พึ่งสวมใส่ถูกปลดกระดุมแหวกสาบเสื้อออกเผยแผ่นอกขาวเนียนละเอียดยั่วยวนััเนียนลื่นมือยั่วยวนใจจนต้องก้มลงไล้ปลายจมูกใกล้ๆ
"ทำไมตัวขาวขนาดนี้เนี่ยเป็มนุษย์หิมะหรือไง?" คน้าไล้นิ้วมือสากลงบนต้นคอลงมาหยุดที่เนินเนื้ออกข้างซ้ายที่เต้นตุบๆเเรงขึ้นๆสะกิดส่วนปลายย้ำจนคนด้านล่างขยับตัวหนีกำข้อมือแข็งแรงไว้แต่ก็ไม่เป็ผล
"เลิกทำตัวรุ่มล่ามแล้วคุยกันดีๆไม่เป็หรือไง?"
"ผมอยากทำ..กับคุณ " เสียงแหบพร่าบ่งบอกความ้าข้างใบหูขาวเเหย่ลิ้นร้อนเข้าไปในรูหููจนอีกคนสะดุ้งเฮือกขนลุกซู่ทันที
"ฉันไม่อยากทำกับนาย นายมันบ้ารู้ทั้งรู้ว่าติดลูกง่ายก็ยังอยากจะทำทั้งที่ต้องมากังวลเื่ความปลอดภัยของลูก บ้า! บ้าที่สุด!"
ชาร์มแหว๋ขึ้นมาด้วยเสียงสั่นเครือไม่หนักแน่นเช่นเดิมร่างใหญ่ทาบทับเบียดไสร่าง่ล่างปลุกปั่นอารมณ์สงบนิ่งจนแตงกระเจิง
"หมายความว่าตลอดมาคุณก็อยากทำงั้นสิ แค่กลัวว่าลูกจะเป็อันตรายใช่มั้ย?"
เสียงแหบพร่าพูดข้างหูขาวอีกครั้งพร้อมกับที่อีกมือล้วงเข้าไปในกางเกงยางยืดตัวหลวมด้านล่างกำท่อนลำปข็งขืนชักรูดเนิบช้า
"มะ.. ไม่ได้อยากทำ!" เสียงปฏิเสธติดขัดแรงต่อต้านทั้งมือทั้งขาเบาหวิวล่องลอยจนอีกฝ่ายรังแกร่างตรงหน้าได้ถนัดถนี่ขึ้นไปอีก
"หัวนมแข็งขนาดนี้เนี่ยนะข้างล่งก็แข็ง~เป็ลูกนักบวชเค้าห้ามโกหกนะ..มันไม่ดี~"
เสียงกระเซ้าเย้าแหย่ของสามีเด็กปะปนอารมณ์ความ้าของตนเองทำเอาคนตัวขาวยกนิ้วกลางใส่หน้าโดยไร้คำพูดใดๆแต่คนที่มัวเมากับร่างตรงหน้ากลับยกยิ้มทรงเสน่ห์ให้ แลบลิ้นยาวเลียนิ้วกลางอย่างลามกจนชาร์มถึงกับเหว๋อในความหน้ามึนของเด็กยี่สิบเอ็ดชั่วขณะ
"คาร์ล!! ไอ้เด็ก...โอ้ย! อย่ากัดหน้าอก!"
"ขอทำหน่อยเหอะเราทนอึดอัดกันขนาดนี้ไปทำไมไหนคุณว่าไม่กลัวอะไรไง เราลงเรือลำเดียวกันแล้วนะจะเก็บกดไปทำไม?"
"ฉันไม่...อื๊ออออ!"
"ช่วยผมหน่อย..นะ ผมไม่อยากไปเอาใครข้างนอกถ้าพลาดแบบครั้งนั้นมันอันตรายกับครอบครัวเราให้ผมทำนะ..ผมจะระวังไม่ให้ถุงแตก~ "
สายตาเร่าร้อนเสียงอ้อนวอนแหบพร่าปนหายใจหื่นกระหายของคาร์ลทำเอาคนด้านล่างหายใจแรงตามอย่างไม่ทราบสาเหตุ ผ้าผ่อนหลุดร่วงเผยให้เห็นอาวุธประจำกายของสามีเด็กจนชาร์มเผลอถอนหายใจเมื่อเหลือบไปเห็นมัน
อุตส่าหนีมานานตั้งหลายปีตอนสิบเจ็ดว่าจุกแล้วตอนนี้ยี่สิบเอ็ดโตตามตัวมาขนาดนี้...
ไหวมั้ยเนี่ย?
"ฉัน...เกลียดหน้านายตอนนี้ชะมัด"
"หึ หึ"
12K
