เฝ้ารักจันทร์เสี้ยว

บทที่ 43 บุรุษกับสาวงาม

        "ปล่อย!ข้า!" เสียงโวยวายบนหลังของชายฉกรรจ์ ร่างเล็กถูกอุ้มพาดบ่าโดยถูกมัดมือมัดเท้าและเอาผ้าดำคลุมหัว

        "นังนี่ดิ้นเหลือเกิน!"

        ผลัก!

        โจรโฉดทิ้งร่างเล็กลงบนเตียงเล็กๆที่แข็งจนร่างเล็กเจ็บไปทั้งตัว แขนขาขางดิ้นจนยามนี้ข้อมือข้อเท้าเริ่มขึ้นรอยแดงของเชือก

        พรึบ!

        ผ้าคลุมใบหน้าสีดำถูกกระชากออกอย่างรุนแรงเปิดเผยหน้างดงามที่กำลังบูดบึ้งด้วยความไม่เต็มใจแต่มันก็ยังสร้างความพอใจให้กับเหล่าโจรพวกนี้ได้อย่างดี

        "สวยขนาดนี้คงรับศึกหนักหน่อยนะคุณหนู" ไอ้คนตรงกลางมันพูดจบก็หัวเราะในลำคอลูบปากอย่างพอใจในความงามของเหยื่อตนเอง

        "จะทำอะไรข้าข้าเป็นถึงท่านหญิงของฝ่าบาท หากข้าเป็นอะไรไปละก็!"

        เพี๊ยะ!

        ใบหน้าสวยหันตามแรงพวกโจรมันไม่สนใจจะทะนุถนอมนางอยู่แล้วจึงตบลงที่แก้มขาวเพื่อให้นางหยุดพูดอย่างไม่ลังเล

        จ้าวซินเยว่ที่พึ่งจะโดนตบหน้าเมื่อครู่รู้สึกเจ็บแปลบที่ใบหน้าน้ำตาคลอแต่ก็ต้องอดทน

        "แล้วคิดว่าพวกข้าจะโง่ยอมให้ใครจับได้หรือไงกัน"มือหนาจับคางหญิงสาวเต็มแรงก่อนจะตะโกใส่หน้าทำทีราวกับไม่เกรงกลัวสิ่งที่จ้าวซินเยว่พูดออกมา

        นั่นทำให้หญิงสาวรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ

        "พวกแกออกไปดูลาดเลาข้างนอกถ้าข้าเสร็จธุระเมื่อไหร่ พวกแกค่อยเข้ามา" พวกลูกน้องยกยิ้มมองใบหน้าสวย สายตาของพวกมันต้องการอะไรไม่ต้องคิดมากจ้าวซินเยว่เห็นเช่นนั้นก็ตัวสั่นเทานางกลัวจริงๆ

        "มีธุระอะไรกับข้าข้าไม่!" มือหนายกขึ้นเหมือนจะตบอีกครั้ง หญิงสาวหลับตาเกร็งตัวรับแต่มันก็ไม่ได้ตบลงมากลับใช้มือลูบใบหน้าลงมาถึงคอแทรกเข้าเสื้อของนางไปถึงไหล่แทน

        "ทดสอบสินค้าไงคุณหนูยังไงคืนนี้ คุณหนูก็ซ้อมเป็นสตรีในหอนางโลมก่อนก็แล้วกัน"ได้ยินเพียงเท่านั้น ความใจกล้าของจ้าวซินเยว่ก็หมดลง นางสั่นสะท้านด้วยความกลัวแต่ก็ต้องอดทนไม่ร้องไห้ออกมา

        "ข้าสาบานเจ้าไม่ได้ตายดีแน่" เสียงหวานสาปแช่งออกมาเบาๆทำให้เจ้าโตตัวใหญ่หัวเราะออกมา

        "แต่คืนนี้คงเป็นค่ำคืนที่ดีของข้าแน่ๆ"

        โจรชั่วหันไปหยิบขวดยาบางอย่างขึ้นมาก่อนจะปิดจมูกของนาง บังคับให้อ้าปากและกรอกยานั้นให้นางกินจนหมดขวด

        ไม่ถึงอึดใจร่างกายของนางก็ร้อนลุ่มไปหมดจนสามารถคาดเดาได้ว่ายานั่นคือยาอะไร และต้องทำอย่างไรถึงจะไม่ตายด้วยยานั่น

        โจรฉกรรจ์เดินเข้ามาประชิดเอามือค่อยๆแหวกสาปเสื้อของนางออกจนเสื้อคบุมชั้นนอกหลุดออกไป ด้านในมีเพียงเสื้อบางๆกันก็ผลักนางให้ล้มนอนลงก่อนที่มันจะคร่อมมาบนร่าง

        "อย่า...อือ..." เสียงห้ามแผ่วเบาดับสติอันน้อยนิด เริ่มปะปนกับเสียงอย่างอื่นเมื่อมือหนาเริ่มจับส่วนเนินอกที่ไม่ควรจะมีใครสัมผัสจนร่างบางดิ้นไปมาอย่างทรมาน

        มันไม่พูดอะไรทั้งนั้นใช้ริมฝีปากสัมผัสตั้งแต่คอลงมาถึงเนินอกสวยสลับกับใช้ลิ้นเลียจนขนอ่อนของหญิงสาวลุกไปทั้งตัว

        ยามนี้จ้าวซินเยว่เริ่มอดทนไม่ไหวนางทรมานมาก ร่างกายกับจิตใจเริ่มไม่สัมพันธ์กัน ราวกับนี่ไม่ใช่นางน้ำตาของสตรีในห้องหอจึงไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้

        "อ่า"ยามที่มันกัดทำรอย นางรู้สึกซ่านไปทั้งร่างเพราะฤทธิ์ยาจนยามนี้เนินอกของนางมีรอยอยู่สองสามแห่ง

        นางได้แต่ภาวนาให้ใครสักคนหนึ่งมาช่วยนางจากสถานการณ์นี้ นางนึกถึงคนคนนั้น เฉินจือหานถ้าเขายังอยู่ ต้องตามหานางเจอแน่!

        ผลัก!

        ร่างใหญ่ของโจรกระเด็นพ้นจากร่างกายของจ้าวซินเยว่จนไปติดกำแพงดังอักใบหน้าสวยค่อยๆ หันไปมองคนมาใหม่ที่มาช่วยถีบไอ้โจรนั้นให้พ้นตัวนาง

        "ท่านหญิงไม่เป็นไรนะ" แว๊บหนึ่ง นางรู้สึกว่าเสียงนั้นคือเฉินจือหานหากแต่เมื่อมองดีๆ คนคนนี้คือหวงจือเหว่ยที่กำลังเอื้อมมือมาจัดเสื้อผ้าให้นางลวกๆ

        "รอข้าสักครู่ข้าจะพาท่านกลับบ้านเอง" ว่าจบร่างสูงของแม่ทัพต่างแดนก็พุ่งไปหาโจรที่กำลังลุกขึ้นเขาไม่ได้ฆ่า แต่ทำให้มันหมดสติและมัดตัวมันตรึงไว้อย่างรวดเร็ว

        "ท่านแม่ทัพฮึก"หญิงสาวที่อดทนกับความทรมานอันน่าอัปยศนี้ไม่ไหวก็เริ่มร้องไห้ออกมาจนร่างสูงที่กำลังมัดเชือกโจรต้องหันมามองน่าก่อนจะลุกขึ้นมาใกล้

        "โจรพวกนี้ข้าจะให้รองแม่ทัพจ้าวมาสอบสวนเอง ท่านปลอดภัยแล้วท่านหญิง"ชายหนุ่มปลดพันธการของนางออกก่อนจะขยับจัดเสื้อผ้าให้นาง ไม่พอยังถอดเสื้อคลุมตัวเองมาคลุมให้นางอีกชั้น วินาทีที่จ้าวซินเยว่ได้กลิ่นบุรถษใกล้ๆใบหน้าของนางก็เริ่มแดงซ่าน มือบางยกจับเสื้อของชายหนุ่ม เนื้อตัวเริ่มไม่หยุดนิ่ง

        "พวกมันเอายาให้ข้ากินท่านแม่ทัพ ข้าทรมาน..."ได้ยินเช่นนั้นหวงจือเหวยก็หันไปมองโจรชั่วที่หมดสติไปแล้วด้วยความโกรธแค้นก่อนจะรู้สึกถึงแรงกายสาวที่เข้ามากอดตนเองอย่างห้ามตัวเองไม่ได้

        "ท่านหญิงข้าจะพาท่านกลับบ้าน..." หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ก้มลงกระซิบกระซาบบางอย่างหญิงสาวก็พยักหน้ารับโดยที่ไม่ถอยห่างจากร่างสูงสักนิด

        แม่ทัพหวงอุ้มร่างเล็กขึ้นก่อนจะใช้วรยุทธ์พาตัวหญิงสาวกลับไปส่งที่บ้านให้เร็วที่สุด

... ... ...

        "ซินเยว่!/คุณหนู"ตามคาด จ้าวหานกับบ่าวของจ้าวซินเยว่ทั้งสองคนมารออยู่แล้ว เขาไม่พูดอะไรกลับเดินเข้าไปในจวนพร้อมตรงเข้าไปในเรือนของหญิงสาวราวกับชินเส้นทางในจวน

        แต่บ่าวทั้งสองก็ไม่ทันได้สังเกตอะไร

        "คุณหนูของบ่าว"เสี่ยวโยวกับอาจิงรู้สึกผิดมากที่เกิดเรื่องแบบนี้

        "ข้าไม่เป็นไรพวกเจ้าไปเตรียมน้ำอาบให้ข้าแล้วพักผ่อนเถอะ"เสียงหวานของสตรีที่ถูกวางลงบนเตียงเบาๆ กล่าวกับบ่าวด้วยท่าทางสงบเช่นปกติมือบางกระชับเสื้อของหวงจือเหว่ยแน่น

        "ข้าจับพวกมันมัดไว้ที่บ้านแถวเขตตะวันตกควรจะรีบส่งคนไป" หวงจือเหว่ยพูดกับจ้าวหาน

        "ขอบคุณท่านมากที่ช่วยน้องสาวข้าไว้ทัน"

        "ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วข้าขอตัว" หวงจือเหว่ยหันมองจ้าวซินเยว่อีกครั้งก่อนจะเดินออกไปจากเรือนไปเงียบๆบ่าวทั้งสองที่รู้ตัวก็รีบไปเตรียมน้ำให้คุณหนูตามคำสั่ง

        "ทีหลังไปไหนก็ให้คนของข้าตามไปด้วยหากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าคงไม่ให้อภัยตัวเอง"

        "ขออภัยพี่ใหญ่ที่ทำให้เป็นห่วงเจ้าค่ะ"หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อย

        "เจ้าพักผ่อนเถอะ"จ้าวหานเห็นว่าน้องสาวปลอดภัยก็วางใจ จึงปล่อยให้นางพักผ่อน

        ส่วนบ่าวทั้งสองที่เตรียมน้ำสำหรับอาบเสร็จหญิงสาวก็ไล่ให้กลับไปพักที่ห้องของตัวเองเช่นกัน แม้จะไม่อยากแต่ทั้งสองจำต้องยอม

        เมื่อเรือนของนางมีแค่นางหญิงสาวจึงเดินไปที่หน้าต่างและเปิดมันออกสายลมยามค่ำคืนปะทะเข้าร่างกายที่ร้อนลุ่มไม่ได้ช่วยให้มันคลายเลย

        วิธีเดียวที่จะทำยาแรงหมดฤทธิ์...ก็คือ...

        "ขอข้าเข้าไปจะได้หรือไม่"เสียงทุ้มของหวงจือเหว่ยเอ่ยถามจากอีกฝั่งของหน้าตาตามที่ที่สองคนนัดหมายกันเอาไว้

        หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรนางเพียงเดินเข้ามาในส่วนเปลี่ยนเสื้อผ้าพลางถอดชุดของตนเองแขวนไว้ เนื้อกายขาวสะท้อนแสงจันทร์ดึงสายตาของแม่ทัพหนุ่ม

        "ข้าจะอาบน้ำท่าน... " ใจหญิงสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ นางเกลียดบุรุษผู้นี้ก็จริง แต่เขาก็เป็นคนร่างสูงดูดีไม่น้อย ยิ่งในกายนางยังมีฤทธิ์ยาอยู่ ยิ่งทำให้น่าหวั่นไหว

        แล้วยามนี้ที่ร่างสูงเดินเขาซ้อนหลังมือหน้าค่อยๆ ถอดชุดของตนเองออกแล้วแขวนไว้ข้างๆ เสื้อผ้าของนางไม่อยากจะจินตนาการเลยว่า เบื้องหลังนางจะเป็นอย่างไร

        จุ๊บ

        ชายหนุ่มจูบลงบนไหล่เนียนก่อนจะยกร่างเล็กอุ้มเจ้าหญิงเปลืองเข้าไปยังห้องอาบน้ำด้วยกัน

        ห้องน้ำอาบที่มีบ่อเล็กๆสำหรับแช่น้ำ ชายหนุ่มนั่งพิงขอบเหยียดขายาว โดยมีหญิงสาวนั่งอยู่ด้านหน้าพิงอกแกร่งของชายหนุ่ม

        มือบางค่อยๆลูบไล้ร่างกายของตนเองจนมาถึงรอยแดงที่โจรชั่วทำเอาไว้ มันยังเจ็บแปลบจนนางเผลอถูมันแรงๆ เผื่อว่ารอยเหล่านี้จะหายไป

        โดยที่นางก็น้ำตาไหลไม่รู้ตัว

        "หยุดเถอะเดี๋ยวมันจะกลายเป็นแผล" ร่างสูงจับมือบางให้หยุดมองใบหน้าสวยแดงซ่านกำลังน้ำตาคลอ

        "แต่ข้ารังเกียจ"ชายหนุ่มไม่ตอบสิ่งใดเป็นคำพูดแต่เขาทำเลย

        สตรีตัวเล็กถูกจับหันมาประชันใบหน้าดวงตาของทั้งสองคนสบตากันบางเบาก่อนที่ใบหน้าใต้หน้ากากจะโน้มตัวลงบรรจงจูบที่แผลนั้น

        "อือท่านแม่ทัพ... อ๊า" หวงจือเหวยขบกัดทำรอยทับบนนั้น ไล่ไปทีละรอยส่วนจ้าวซินเยว่ราวกับถูกบุรุษตรงหน้ายั่วยวน หญิงสาวบิดไปมาจนเบื้องล่างสัมผัสได้ถึงส่วนกลางกายบุรุษที่กำลังโตเต็มที่เพื่อสู้กับนาง

        "อ่าท่านหญิง รอยพวกนี้ไม่ใช่ของพวกมันแล้ว แต่เป็นข้า" เสียงทุ้มแหบพูดเบาๆจบก็ก้มลงจูบหญิงสาวในอ้อมอกอย่างไม่ให้สัญญาณหากแต่จ้าวซินเยว่ในยามนี้พร้อมตอบสนองทุกอย่าง นางเอียงคอรับหลับตาและตอบโต้อย่างที่เคยทำกับเฉินจือหาน

        จูบที่แสนเนินนานที่ดูไม่มีวันจบลงเมื่อทั้งสองสลับกันรับสลับกันรุก จังหวะผ่อนหายใจเข้ากันราวกับนี่ไม่ใช่ครั้งแรก

        "ยั่วข้าเช่นนี้เพราะฤทธิ์ยาใช่หรือไม่" จ้าวซินเยว่ไม่ตอบ นางเพียงซบลงที่อกแกร่งและจูบเบาๆ

        "ท่านเหมือนเขาเกินไปท่านเหมือนเฉินจือหานเกินไปท่านแม่ทัพ"ความคิดหนึ่งของจ้าวซินเยว่ถูกเปิดออกมาส่วนหนึ่งเพราะฤทธิ์ยาค่อนข้างรุนแรงและนางกำลังถูกรสรักมอมเมาได้ที่จึงเผลอพูดในสิ่งที่คิดออกมา

        เพราะนางกับเฉินจือหานทอดกายข้างกันมาไม่รู้กี่ราตรีจึงรับรู้ได้ถึงความคล้ายคลึงระหว่างทั้งสองคน

        "งั้นก็คิดว่าข้าเป็นเฉินจือหานเถอะใช้ร่างหายของข้า ปลดปล่อยความคิดถึงของท่านที่มีแต่เฉินจือหานเลย"บุรุษผู้นี้ไม่ได้น้อยใจกลับสนับสนุน เขาพูดพลางก้มลงจูบท่านหญิงเบาๆเมื่อผละออกก็ปล่อยให้ร่างบางจัดการด้วยตนเอง

        มือเบาเลื่อนลงไปสัมผัสกับส่วนแข็งขืนของชายหนุ่มเบาๆก่อนจะค่อยๆ หย่อนตัวลงไปกลืนกินส่วนกลางกายนั้นด้วยสีหน้าทรมานความยิ่งใหญ่ของเขาทำให้นางรู้สึกแน่นท้องไปหมด

        "อ๊า"ทั้งคู่ร้องออกมาเบาๆ เมื่อร่างบางกลืนเข้าไปจนหมดใบหน้าสวยแดงซ่านเงยหน้ามามองหน้ากากอยากจะถอดมันออก แต่ราวกับเขาจะอ่านความคิดได้เอวสอบค่อยๆ ขยับจนร่างบางทรุดซบที่อกแกร่งพลางร้องครวญครางออกมาเบาๆ

        "อืมท่านแม่ทัพ รุนแรงไปแล้ว"เสียงหวานประท้วงเมื่อร่างสูงเริ่มขยับรวดเร็วมากขึ้นแต่ดูเหมือนจะไม่สามารถห้ามชายหนุ่มได้

        เมื่อร่างเล็กถึงฝั่งฝันชายหนุ่มก้มลงจูบหน้าผากเบาๆทั้งที่ความเป็นชายยังคงอยู่ที่เดิมร่างสูงลุกขึ้นพร้อมอุ้มหญิงสาวรีบเดินออกไปที่เตียงกว้างอย่างรวดเร็ว

        "ข้าอยากให้ท่านถอดหน้ากากนั่น"จ้าวซินเยว่เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้เมื่อถูกร่างสูงปรนเปรออารมณ์ทุกท่วงท่า

        "เช่นนั้นเจ้าจะปิดตาให้ข้าได้หรือไม่" แผ่นหลังบางสัมผัสกับพื้นที่นอนเบาๆเสียงแหบทุ้มกระซิบข้างหูเบาๆ

        "ปิดตาหรือ?" เพราะนางไม่เคยและไม่คิดว่าจะได้เจอประสบการณ์ร่วมรักกับบุรุษพร้อมกับปิดตาเช่นนี้แม้จะกลัวแต่ใจนางก็สั่นไม่น้อย

        "ปิดตาของเจ้าเสียแล้วปฏิบัติราวกับข้าคือเฉินจือหานผู้นั้น"ร่างบางไม่ได้ตอบรับเป็นคำพูดเพียงหลบสายตาแล้วพยักหน้า

        ร่างสูงคว้าเอาผ้าแพรแถวนั้นมามัดปิดตาของร่างเล็กเบาๆภาพที่สตรีร่างเล็กเห็นเป็นเพียงภาพบางๆ ไม่สามารถเห็นอีกฝ่ายได้ชัดเจนนักมือหนาค่อยๆ จับมือบางขึ้นมาจูบที่ฝ่ามือก่อนจะจับฝ่ามือเล็กๆมาปลดหน้ากากบนใบหน้าตนออก และปล่อยให้มือบางสัมผัสใบหน้าอย่างตามใจ

        "จือหาน...อ๊า" เพียงเสียงหวานเรียกชื่อของคนรักเก่าร่างสูงก็เริ่มมอบความรักให้กับนางอย่างไม่ติดขัด

        "ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน"เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยออกมา จ้าวซินเยว่ในยามนี้ไม่ได้มีสติมากพอที่จะแยกแยะสิ่งใดอีกนางอาจจะฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดไม่รู้เรื่องแล้วก็เป็นไปได้

        "ข้าก็คิดถึงเจ้า"ร่างบางตอบสนองตามสัญชาตญาณ นางเชื่อไปแล้วว่าบุรุษตรงหน้าคือคนรักของตนเองมือบางเอื้อมไปกอดแผ่นหลังให้เข้ามาใกล้ชิด ขณะที่อีกคนยังคงขยับกายอย่างคงที่

        อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณหรืออะไรบางอย่างหรืออาจเพราะสติของหญิงสาวเริ่มจมหายไปกับฤทธิ์ยา ทั้งสองคนต่างเอ่ยคำหวานให้กันและกันราวกับรักกันหวานซึ้งมาเนินนานราวกับห่างเหินกันมาเป็นปี ชายหนุ่มเฝ้าทะนุถนอมหญิงสาวส่วนหญิงสาวก็แสดงความต้องการออกมาอย่างไม่ขัดเขิน

        ค่ำคืนอันแสนหวานของทั้งคู่ผ่านพ้นท่ามกลางแสงดวงจันทร์ที่มีเพียงครึ่งเดียว

... .. ...

        เฮ้อ...

        แสงอาทิตย์อบอุ่นสาดส่องเข้ามาภายในเรือนหลังแห่งจวนสกุลจ้าวหญิงสาวเจ้าของเรือนตื่นนานแล้ว แต่ยังคงนอนนิ่งไม่ขยับนางเฝ้าคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนอย่างนิ่งสงบหากแต่หัวใจของนางกลับไม่ได้สงบอย่างเช่นใบหน้านางมีความสัมพันธ์กับบุรุษที่ฆ่าคนรักของตัวเอง และยังจินตนาการว่าเขาคือเฉินจือหานไม่รู้เพราะนางโดนยาหรือนางบ้าไปแล้ว

        ทว่าตัวเองก็ยังคงสงสัยหากนึกถึงยามปิดตา ฟังแต่เสียง รับแต่สัมผัสก็ไม่แปลกใจที่นางจะเชื่อว่าบุรุษผู้นั้นคือเฉินจือหาน เพราะเขาเหมือนมากจริงๆที่ต่างกันก็มีเพียงบุคลิกที่แสดงออกมา

        ใบหน้าสวยสะบัดความคิดออกเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นมาพบว่าตัวเองปวดไปทั้งร่างแต่ก็ต้องลุกขึ้นมาใช้ชีวิตประจำวันเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต

        หลังจากทำธุระชำระร่างกายเสร็จสิ้นหญิงสาวก็เดินมาที่เรือนของมารดาตามคำเชิญพบกับมารดาและพี่ชายใหญ่นั่งรออยู่ ใบหน้าของมารดามีความเป็นห่วงคงเพราะเรื่องเมื่อคืนเป็นแน่

        "ตกใจแย่เลยใช่ไหมไม่เป็นอะไรแล้วนะ" จ้าวอันหรานกล่าว

        "เป็นแม่ทัพหวงช่วยไว้ทันต้องขอบคุณเขาเจ้าค่ะ" นางหมายความแบบนั้นจริงๆ และคิดว่าคงต้องหาวันไปกล่าวขอบคุณอย่างเป็นทางการอีกที

        "เมื่อคืนข้าไปจับตัวพวกนั้นตามที่แม่ทัพว่า ชินอ๋องก็เอ่ยปากสอบสวนเองตอนนี้ได้ชื่อคนที่จ้างพวกมันมาแล้วนะ" จ้าวหานพูดด้วยใบหน้านิ่งๆ

        "หลิวลู่เสียนใช่หรือไม่ นางอยู่ในงานเทศกาลวันนั้นด้วยแต่นางอยู่กับองค์รัชทาบาทแคว้นลี่"จ้าวซินเยว่เห็นหลิวลู่เสียนจ้องนางอยู่นาน นางเองก็แสดงทีท่าไม่สนใจเพราะนางอยู่กับบ่าว ไม่น่าจะมีอะไร ก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ อีกอย่าง

        หากไม่ใช่หลิวลู่เสียนก็คงมีคนเดียวที่จะทำ แต่องค์หญิงแห่งแคว้นลี่ผู้นั้นคงไม่มีเส้นสายในแคว้นฝูมากพอจะจ้างคนหรอกและหากเป็นเช่นนั้น ป่านนี้แม่ทัพหวงคงโดยทำโทษไปแล้ว

        และคำตอบว่าสิ่งที่นางเดาถูกต้องก็ปรากฏบนใบหน้าทั้งสองคน

        "มันไม่จบเพียงเท่านั้นมีการปล่อยข่าวว่าเจ้าถูกลักพาตัวไปเมื่อคืนและมีคนเห็นบ่าวของเจ้ากลับเรือนมาเพียงสองคน หลังจากนี้คงจะเกิดเรื่องเป็นแน่"

        นางก็ถูกลักพาตัวไปจริงๆบ่าวของนางก็กลับมาสองคนจริง และนางก็ได้ร่วมรักกับบุรุษจริงๆเพียงแต่ไม่ใช่โจรพวกนั้น แต่เป็นคนที่ไปช่วยนางไว้ต่างหาก

        "ช่างเถอะเจ้าค่ะข้าไม่ได้สนใจว่าใครจะมองยังไง ข้ามิได้อยากออกเรือนแต่งงานอยู่แล้วพวกท่านก็รู้คนมีปากจะพูดก็ให้พูดไปเถิด เราคงหยุดคนเหล่านั้นไม่ได้"

        "เฮ้อเจ้านี่นะ ความคิดขบถจริงๆ"

        "พี่ใหญ่เลี้ยงข้าได้อยู่แล้วใช่ไหมเล่าข้าไม่เดือดร้อนเรื่องเงินเรื่องทองเสียด้วย"

        "เอาล่ะยังมีอีกเรื่องที่แม่เรียกเจ้ามา" จ้าวอันหรานห้ามบุตรทั้งสองพร้อมกับยื่นเทียบเชิญให้กับจ้าวซินเยว่เป็นเทียบเชิญของไทเฮาในงานเลี้ยงน้ำชาประจำปี ที่จะเชิญผู้คนมาคล้ายๆกับงานชมดอกไม้

        "ไทเฮากำชับว่าเจ้าต้องไป"

        "เจ้าค่ะข้าจะไป"

#####