ลมราตรีพัดกรรโชกแรง พัดพาใบไม้แห้งหมุนวนรอบลานประลองที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้นัดหมาย
จางเหว่ย ศิษย์เอกแห่งสำนักกระบี่เหล็ก ค่อยๆ ดึงพัดจีบเหน็บไว้ที่เอว ก่อนจะเอื้อมมือไปจับด้ามกระบี่ที่สะพายอยู่ด้านหลัง กระบี่เล่มนี้มีฝักสีเขียวมรกต สลักลวดลายัเลื้อยพัน
"เ้าอาจจะจัดการพวกสวะอย่างหลี่เิได้..." จางเหว่ยเอ่ยเสียงเย็น "แต่เ้าคงลืมไปแล้วว่าความแตกต่างระหว่าง 'ผู้ใช้กำลัง' กับ 'ผู้ฝึกยุทธ์' มันห่างชั้นกันขนาดไหน"
ชิ้ง!
เสียงโลหะเสียดสีดังบาดหู จางเหว่ยชักกระบี่ออกจากฝัก!
แสงสีเขียวส่องสว่างวาบไปทั่วบริเวณ มันคือ 'กระบี่งูเขียว' ศาสตราวุธระดับิญญาที่สร้างจากเหล็กไหลพันปี คมกริบชนิดที่เป่าเส้นผมขาดได้เพียงแค่ััลมปราณที่ห่อหุ้ม
"วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้เ้ารู้จักที่ต่ำที่สูง!"
ฟึ่บ!
จางเหว่ยพุ่งตัวเข้าหาหลินเฟิงด้วยวิชาตัวเบา 'ย่างก้าวเงาเมฆา' ร่างของเขาแยกออกเป็สามเงาซ้อนทับกัน รวดเร็วและพริ้วไหวจนสายตาคนธรรมดาจับไม่ทัน
"ตายซะ! เพลงกระบี่อสรพิษฉกกัด!"
ปลายกระบี่สั่นไหวระริก พุ่งเข้าใส่จุดตายของหลินเฟิงถึง 5 จุดพร้อมกัน ทั้งคอหอย หัวใจ และหน้าท้อง รังสีอำมหิตจากคมกระบี่ทำให้ิัของหลินเฟิงรู้สึกแสบๆ คันๆ
หลินเฟิงยืนนิ่ง ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองการเคลื่อนไหวนั้น
'เร็วใช้ได้... แต่ยังช้ากว่าลูกเบสบอลที่ข้าเคยเห็น'
ในสายตาของหลินเฟิงที่ประสาทััถูกยกระดับ ภาพเงาซ้อนของจางเหว่ยค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เขามองออกทันทีว่าเงาไหนคือร่างจริง
วูบ!
หลินเฟิงเอียงคอหลบคมกระบี่แรกได้อย่างเฉียดฉิว ปอยผมปอยหนึ่งถูกตัดขาดปลิวว่อน แต่คมกระบี่ไม่ได้ััิั
"หลบได้รึ? ฟลุ๊คชัดๆ!" จางเหว่ยคำราม พลิกข้อมือเปลี่ยนกระบวนท่าทันที
"เพลงกระบี่ขั้น 2 : อสรพิษรัดเหยื่อ!"
กระบี่สีเขียวตวัดเป็วงกลม สร้างคลื่นลมปราณหมุนวนราวกับพายุขนาดย่อม หวังจะฉีกกระชากร่างของหลินเฟิงให้เป็ชิ้นๆ
หลินเฟิงไม่ถอยหนี เขากลับก้าวเท้าสวนเข้าไปในวงพายุนั้นดื้อๆ!
"รนหาที่ตาย!" จางเหว่ยแสยะยิ้ม ทุ่มพลังปราณทั้งหมดลงไปที่คมกระบี่ "ข้าจะตัดแขนเ้าให้ขาดทั้งสองข้าง!"
คมกระบี่เหล็กไหลฟันฉับลงมาที่ไหล่ขวาของหลินเฟิงด้วยความเร็วเสียง!
ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็ความตาย หลินเฟิงยกมือขวาขึ้นมา... ไม่ใช่เพื่อปัดป้อง แต่เพื่อ 'รับ'
หมับ!
เสียงที่เกิดขึ้นไม่ใช่เสียงเนื้อถูกตัดเฉือน แต่เป็เสียงทึบๆ เหมือนคีมเหล็กขนาดใหญ่หนีบวัตถุ
ทุกอย่างหยุดนิ่ง...
จางเหว่ยเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้สมองของเขาหยุดทำงานชั่วขณะ
มือเปล่าของหลินเฟิง... นิ้วโป้งและนิ้วชี้ คีบใบกระบี่งูเขียวเอาไว้แน่น!
คมกระบี่ที่ตัดเหล็กเหมือนตัดหยวกกล้วย กลับหยุดชะงักอยู่ที่หว่างนิ้วของหลินเฟิง ไม่สามารถกินลึกเข้าไปในิัได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว!
"เป็ไปไม่ได้..." จางเหว่ยละล่ำละลัก "นี่มันกระบี่เหล็กไหล! เ้าใช้วิชาอะไร? กายาเหล็กไหลรึ? ระฆังทองคุ้มกายรึ?"
"วิชา?" หลินเฟิงเลิกคิ้ว "ข้าไม่มีวิชาพรรค์นั้นหรอก"
เขาออกแรงบีบที่ปลายนิ้วเบาๆ
เปรี๊ยะ!
เสียงร้าวฉานดังขึ้นจากใบกระบี่ แสงสีเขียวที่เรืองรองเริ่มกระพริบถี่ๆ
"ข้าก็แค่... แรงเยอะ"
"ปล่อยนะ! ปล่อยกระบี่ข้า!" จางเหว่ยหน้าซีดเผือด พยายามกระชากกระบี่กลับสุดแรงเกิด เขาเกร็งลมปราณจนเส้นเืปูดโปน แต่กระบี่กลับไม่ขยับเขยื้อน ราวกับมันถูกหล่อติดกับมือของหลินเฟิงไปแล้ว
"อยากได้คืนรึ?" หลินเฟิงยิ้มมุมปาก "ได้สิ... แต่คืนให้เป็เศษเหล็กนะ"
สกิล: หัตถ์ไททัน... บดขยี้!
แรงบีบ 100 ตันต่อตารางนิ้ว ถูกส่งผ่านปลายนิ้วทั้งสอง อัดกระแทกลงไปที่จุดเดียวของใบกระบี่
เพล้งงงงงง!!!
เสียงแตกหักดังกังวานบาดแก้วหู!
กระบี่งูเขียว ศาสตราวุธระดับิญญาที่จางเหว่ยภาคภูมิใจ แตกกระจายออกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับร้อยชิ้น! เศษเหล็กไหลปลิวว่อนสะท้อนแสงจันทร์ราวกับฝนดาวตก
"อ๊ากกกกก! กระบี่ข้า!" จางเหว่ยกรีดร้องเหมือนคนเสียสติ จิตใจของเขาแตกสลายไปพร้อมกับอาวุธคู่กาย
แรงสะท้อนจากการแตกของกระบี่กระแทกเข้าที่อกของจางเหว่ย จนเขาต้องเซถอยหลังไปหลายก้าว เืลมตีกลับจนกระอักออกมา
"หมดน้ำยาแล้วรึ ศิษย์พี่จาง?"
หลินเฟิงปล่อยเศษเหล็กในมือให้ร่วงลงพื้น กราว...
เขาเดินย่างสามขุมเข้าไปหาจางเหว่ยที่กำลังยืนตัวสั่น
"ตะ... เ้า... อย่าเข้ามานะ!" จางเหว่ยถอยกรูด ความหยิ่งผยองหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขีด "ข้าเป็ถึงว่าที่เ้าสำนัก! พ่อข้าเป็เ้าสำนัก! ถ้าเ้าแตะต้องข้า..."
"พ่อเ้าไม่อยู่ที่นี่" หลินเฟิงขัดขึ้นเสียงเรียบ
วูบ!
หลินเฟิงพุ่งเข้าประชิดตัว ใช้มือซ้ายคว้าคอเสื้อของจางเหว่ย แล้วยกตัวลอยขึ้นจากพื้น!
"จำได้ไหม จางเหว่ย... เ้าเคยบอกว่าข้าเป็แค่หนอนแมลง"
หลินเฟิงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของจางเหว่ย
"แต่วันนี้... ัอย่างเ้ากำลังจะถูกหนอนตัวนี้ขยี้"
"ปะ... ปล่อยข้า... ข้ายอมแล้ว! ข้าจะให้เงินเ้า! ข้าจะให้ยาวิเศษ! ข้าจะยกเย่หลิงให้เ้าด้วย!" จางเหว่ยละล่ำละลักขอชีวิต ยอมขายแม้กระทั่งหญิงที่ตนรัก
หลินเฟิงหรี่ตาลง แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
"เ้ามันสวะยิ่งกว่าที่ข้าคิด... แม้แต่ผู้หญิงก็ยังเอามาต่อรอง"
หลินเฟิงเปลี่ยนจากจับคอเสื้อ เป็จับที่ "ข้อเท้า" ของจางเหว่ยแทน
เขาจับจางเหว่ยห้อยหัวลง แล้วเริ่มเหวี่ยงเป็วงกลม!
"ข้าไม่้าเงินของเ้า... ข้า้าให้เ้า 'บิน' ไปสำนึกผิดไกลๆ!"
หลินเฟิงเริ่มหมุนตัว... ช้าๆ... แล้วเร็วขึ้น... เร็วขึ้น!
ร่างของจางเหว่ยลอยคว้างกลางอากาศ ร้องโหยหวนเสียงหลง ลมตีหน้าจนหายใจไม่ออก
"เตรียมตัวออกเดินทางได้... เที่ยวบินพิเศษจากสายการบินหลินเฟิง กำลังจะออกเดินทาง ณ บัดนี้!"
5K
