ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        ระหว่างที่กำลังพูดเธอก็ส่งสายตาเว้าวอนน่าสงสารไปทางต่งเสี่ยวเสี่ยว

        เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าสีหน้าแบบนั้นยิ่งทำให้ใบหน้าที่อมทุกข์ของเธอดูน่าขนลุกและขัดตามากขึ้น

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถอยหลังไปอีกสองก้าวรักษาระยะห่างจากฉินฮุ่ยเจียว

        ฉินฮุ่ยเจียวเห็นท่าทางที่พยายามจะหลีกเลี่ยงเธอของต่งเสี่ยวเสี่ยวแล้วก็กำหมัดแน่น ในใจยิ่งรู้สึกเคียดแค้นมากขึ้นไปอีก

        นี่หล่อนรังเกียจฉันอย่างนั้นเหรอ?

        แต่ในเมื่อตอนนี้ต้องการความช่วยเหลือฉินฮุ่ยเจียวจึงต้องฝืนกล้ำกลืนความโกรธในใจเธอมองต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยดวงตาคลอเบ้า น้ำเสียงฟังดูน่าสงสาร

        “เสี่ยวเสี่ยว ฉันสำนึกผิดแล้วอย่างที่ใครๆ เขาว่ากันว่า ‘รู้ผิดแล้วแก้ไข ย่อมเป็นสิ่งดี’ถึงยังไงฉันก็เป็นพี่สาวของฉินซู่ พวกเราก็มีสายเลือดเดียวกันจะตัดยังไงก็ตัดกันไม่ขาดหรอก!

        ก่อนหน้านี้ฉันผิดเอง ฉันมีอคติกับเธอฉันมันแย่ ฉันมันไม่ใช่คน!”

        ว่าแล้วเธอก็ยื่นมือออกมาตบหน้าตัวเองหลายที

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชาสีหน้าเธอไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        “พี่อยากจะพูดอะไรกันแน่คะ?”

        “ฉันอยาก...อยากกลับไปอยู่บ้านกับพวกเธอเหมือนเดิม! ถ้าเธอยอมให้ฉันกลับไปฉันยอมทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น เห็นแก่ฉันที่เป็นพี่สาวเถอะนะ ขอร้องล่ะเธออย่าใจร้ายกับฉันนักเลย ฉันจะพยายามแก้นิสัยเสียๆ ของตัวเองให้ได้ฉันขอร้องล่ะ!”

        นิสัยเสียแบบนี้คงแก้ไม่ได้แล้วล่ะ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่มีทางเชื่อคำพูดของฉินฮุ่ยเจียวเด็ดขาด

        “ไม่ได้!”

        “ดีงั้นฉันจะรีบไปเก็บของเข้ามาอยู่ด้วยเลย”

        พอได้ยินต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดฉินฮุ่ยเจียวก็รีบร้อนจะกลับไปเก็บของ แต่เมื่อตั้งสติได้เธอก็หันกลับมามองต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยสีหน้าตกตะลึง แล้วถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

        “เสี่ยวเสี่ยว เธอว่าอะไรนะ?”

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวทำหน้าบึ้งตึงพูดย้ำคำพูดเดิมอีกครั้ง

        “ฉันบอกว่าไม่ได้! ถ้าฉันยังมีลมหายใจฉันก็ไม่มีวันยอมให้พี่เข้ามาอยู่เด็ดขาด เว้นแต่สามีฉันจะใจอ่อน ยอมให้พี่เข้ามา”

        ถ้าฉินซู่เอ่ยปากอนุญาตต่งเสี่ยวเสี่ยวก็จะเก็บกระเป๋าย้ายออกไปทันที

        บางทีเธออาจจะเป็นคนใจแคบเลยไม่สามารถปล่อยผ่านแม้แต่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ไปได้

        คนอย่างฉินฮุ่ยเจียว ต่อให้เป็นพี่สาวแท้ๆของสามี เธอก็รับไม่ได้

        นิสัยที่สั่งสมมาหลายปีจะให้เปลี่ยนในชั่วข้ามคืน มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน?

        ฉินฮุ่ยเจียวจ้องมองต่งเสี่ยวเสี่ยวอย่างไม่เชื่อสายตาความโกรธพุ่งขึ้นมาจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่

        “เธอยังต้องการอะไรจากฉันอีก? เธอไล่ต้อนฉันจนมุม ก็เพราะเธออยากให้ฉันมาขอโทษไม่ใช่เหรอตอนนี้ฉันก็ขอโทษแล้ว จะให้ฉันที่เป็นพี่สาวกราบเท้าเธอเลยรึไง?”

        ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้รัฐบาลเปลี่ยนนโยบายเลิกเลี้ยงดูคนว่างงาน ไม่ต้องไปทำงานแลกแต้มแล้วผู้หญิงที่ไม่มีทั้งความรู้และความสามารถอย่างเธอจะเอาตัวรอดด้วยตัวเองได้ยังไงกัน

        เธอคงไม่มีวันมาขอความช่วยเหลือจากต่งเสี่ยวเสี่ยวเด็ดขาดแต่เพราะมันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ

        “เรื่องของพี่สิ! หลีกไป อย่ามาขวางทาง”

        พูดจบ ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็สะพายกระเป๋าแล้วเดินอ้อมไปอีกทาง

        เมื่อไปถึงที่จอดเกวียนเกวียนก็ออกเดินทางไปยังตลาดในเมืองแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงไม่ได้ขึ้นเกวียนอย่างที่ตั้งใจเอาไว้

        เธอจึงคิดที่จะซื้อจักรยานสักคันจะได้สะดวกมากขึ้นเวลาเดินทางเข้าไปในเมือง

        พอคิดแบบนั้น เธอจึงหันหลังกลับบ้านพอเข้าบ้านมาก็ได้ยินเสียงของฉินฮุ่ยเจียวดังขึ้น

        ประตูรั้วบ้านแง้มอยู่ต่งเสี่ยวเสี่ยวจับลูกบิดประตู เธอไม่ได้รีบร้อนเข้าไปแต่ยืนฟังอยู่ตรงหน้าประตูแทน

        “อาซู่นายจะปล่อยให้พี่ต้องลำบากแบบนี้จริงๆ เหรอเมื่อกี้ฉันไปขอความช่วยเหลือจากยัยต่งเสี่ยวเสี่ยวมาแล้วแต่ยัยนั่นไม่ยอมให้ฉันเข้าบ้าน ฉันตบหน้าตัวเองก็แล้ว ขอโทษก็แล้วฉันรู้ว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว นั่นก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือไง ฉันก็เป็นพี่สาวแท้ๆของนายนะ นายจะทนเห็นฉันต้องเร่ร่อน อดตายอยู่ข้างนอกได้รึไง!” 

        ฉินฮุ่ยเจียวยังคงพูดพร่ำไม่หยุดเธอเอาแต่พูดเรื่องเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา

        ฉินซู่กำลังสอนเลขให้ฉินไห่หยางและลูกคนอื่นๆอยู่ในลานบ้าน เขามองพี่สาวที่บ่นไม่หยุดด้วยสีหน้าขุ่นเคืองใจพลางนวดหว่างคิ้วอย่างกลัดกลุ้ม ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        “พี่ เรื่องนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้หรอกถึงเราจะมีสายเลือดเดียวกัน แต่ฉันก็ไม่อยากจะมีปัญหากับเมียเพราะพี่หรอกนะ!เพราะคนที่ฉันจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยไปจนแก่เฒ่าคือเมียฉันการที่พี่จะกลับเข้ามาอยู่ในบ้าน นั่นก็ต้องแล้วแต่เมียฉันเพราะตอนนี้เมียฉันเป็นใหญ่ในบ้าน!”

        ฉินซู่พูดเพียงไม่กี่คำก็แสดงจุดยืนของตนเองอย่างชัดเจน

        ถึงแม้จะรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้างแต่การที่พี่สาวต้องพึ่งพาพวกเขาอยู่เสมอ เขาก็รู้สึกว่ามันไม่ควร

        หนึ่ง คือภรรยาและพี่สาวของเขามีเรื่องไม่ลงรอยกัน สอง คือ พี่สาวของเขาจิตใจไม่ซื่อสัตย์เขากลัวว่าวันหลังเธอจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก

        อีกอย่างเขาก็จัดการเรื่องที่อยู่ของพี่สาวเรียบร้อยแล้วการที่พี่อยากกลับมาอยู่ด้วยก็คงเป็นเพราะบ้านหลังนั้นคงจะเล็กและพวกเขาสองคนเองก็หาเงินได้ไม่น้อย พี่จะได้ทำตัวขี้เกียจยังไงก็ได้

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยืนอยู่หน้าประตูเธอชื่นชมสามีของตัวเองอยู่ในใจเงียบๆ เขาทำได้ดีมาก

        สีหน้าของฉินฮุ่ยเจียวบิดเบี้ยวไปหมดเธอชี้หน้าหลินเจียเจียที่กำลังดูแลฉินไห่เยว่อยู่ข้างๆ ด้วยความโกรธ

        “ทำไมถึงยกโทษให้ฉันไม่ได้? พวกนายรับคนที่ไม่เกี่ยวข้องมาอยู่ด้วยได้ แต่กลับทำเย็นชากับพี่สาวแท้ๆ!นายมันเห็นแก่ตัว โดนยัยจิ้งจอกเสี่ยวเสี่ยวหลอกจนหลงผิดไปหมดแล้ว”

        ตามที่โบราณว่าไว้‘ถ้าจะช่วยคนให้ดูที่เหตุผลไม่ใช่ช่วยเหลือเพราะเป็นญาติสนิทมิตรสหายกัน’

        น้องชายแท้ๆ ของเธอตอนนี้พอมีเมียก็ลืมพี่สาวไปแล้ว

        “มันคนละเรื่องกัน!”

        สีหน้าของฉินซู่ยังคงเรียบเฉย

        “พี่เป็นคนยังไง พี่ก็ต้องรู้ตัวเองดี!พี่รีบออกไปจากที่นี่เถอะ แล้วก็อย่าหวังว่าจะกลับมาอยู่กับพวกเราอีกเลยไปใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี พยายามเข้าหน่อยก็ไม่อดตายหรอกไม่อย่างนั้นเดี๋ยวฉันจะพาพี่ออกไปเอง”

        ฉินฮุ่ยเจียวโกรธจนหน้าเขียวตัวสั่นเทาไปหมด 

        “นายถึงกับเห็นคนนอกดีกว่าญาติตัวเองเลยเหรอ?ดี...ดีจริงๆ!”

        ฉินซู่เลือกที่จะไม่สนใจ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปยังฉินฮุ่ยเจียว

        ฉินฮุ่ยเจียวถอยหลังไปสองก้าว“ไม่ต้อง ฉันมีขา ฉันกลับเองได้!”

        พูดจบก็หันหลังเดินออกไปด้วยความขุ่นเคืองใจ

        เธอบังเอิญเจอเข้ากับต่งเสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่หน้าประตู

        ฉินฮุ่ยเจียวโกรธจนลมออกหู แค่นเสียงออกมา

        “ชิ!”

        แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวสะพายกระเป๋าเดินเข้าไปในลานบ้านฉินซู่มองเธอที่ออกจากบ้านไปแล้ว แต่ก็กลับเข้ามาอีกด้วยความประหลาดใจ

        “ทำไมเธอถึงกลับมาแล้วล่ะ? ไหนบอกว่าจะไปซื้อของที่ตลาดไม่ใช่เหรอ?”

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวรินน้ำชา ดื่มจนหมดแก้วแล้วพูดอย่างจนปัญญา

        “อย่าพูดถึงเลย!เมื่อกี้ฉันโดนพี่สาวขวางทาง มัวแต่เสียเวลาอยู่นานเลยพลาดเกวียนป่านนี้เกวียนคงไปถึงตลาดแล้วละมั้ง ฉันเลยว่าจะซื้อจักรยานสักคัน จะได้สะดวกหน่อย”

        เธอจะได้ไม่ต้องคอยนั่งเกวียนทุกวันแถมยังเดินทางสะดวกอีกด้วย

        ฉินซู่ตอบตกลงทันที

        “ได้ เดี๋ยวตอนบ่ายฉันไปซื้อมาให้!”

        โชคดีที่เขายังมีคูปองซื้อจักรยานอยู่ยังไงซะตอนบ่ายเขาก็ต้องออกไปข้างนอกอยู่แล้ว

        ในเมื่อไม่มีรถต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงตั้งใจจะนอนเล่นอยู่บ้านทั้งวันตอนบ่ายค่อยไปรายงานตัวที่สถานีอนามัยหมอหลี่ ถ้าไม่มีอะไรให้ทำเธอก็จะกลับมานอนพักผ่อนต่อ

        ยุ่งมานานขนาดนี้ ก็ควรพักผ่อนให้เต็มที่

        “อืม!” ฉินซู่พยักหน้ารับคำเขามองต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยสีหน้าจริงจัง “เรื่องของพี่สาวฉันเธออย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ”