ทะลุมิติไปเป็นโจรสาวเจ้าเสน่ห์

ยามอู่

ภายในกระโจมท่านแม่ทัพ บนเตียงหลังใหญ่ร่างงดงามที่กำลังหลับใหลค่อยๆกะพริบตาตื่น แพขนตางอนยาวขยับไหวราวปีกผีเสื้อ จ้าวจือจือลืมตาตื่นด้วยความปวดเมื่อย พลันขยับเปลี่ยนท่าเพื่อบรรเทาอาการ

"โอ๊ย!!"เพียงแค่ขยับตัวกลางกายสาวก็เจ็บแปลบขึ้นมา คล้ายจะตอกย้ำว่าเหตุการณ์สุดวาบหวามเมื่อคืนมิได้เป็๲เพียงความฝัน

'ข้าคิดวางยาหลอนจิต เหตุใดกลายเป็๞ยาปลุกกำหนัด'

จ้าวจือจือถอดแหวนออกมาตรวจสอบพบว่ากลไกภายในเคลื่อนไปถึงแค่ช่องที่สาม ซึ่งบรรจุยาปลุกกำหนัดเอาไว้ หมุนส่องอยู่หลายรอบก็พบตัวอักษรที่สลักอยู่

'หรือเพราะตัวอักษรที่สลักเข้าไปกลไกจึงเกิดความคลาดเคลื่อน โธ่!!วางยาผิดชีวิตเปลี่ยนหนีไม่ได้แถมยังเสียความบริสุทธิ์อีก'

พบเจอจุดผิดพลาดจนแผนการคลาดเคลื่อนจ้าวจือจือถึงกับโอดครวญ เผลอนึกถึงเหตุการณ์ร้อนแรงที่เกิดขึ้น

"อ๋า!!จ้าวจือจือเหตุใดเ๯้าจึงกล้าทำตัวไร้ยางอายถึงเพียงนั้น"

ฉากพายุรักร้อนแรง ไหลเข้ามาในความทรงจำของร่างเล็ก คิดถึงตอนที่นางออดอ้อนขอ'สิ่งนั้น'จากแม่ทัพหนุ่มช่างน่าอับอายยิ่งนัก สองแก้มนวลพลันมีรอยแดงพาดผ่าน

'ถึงจะผิดแผนจนร่วมหลับนอนกับลู่หยางผู้นั้นยังไม่กระไรนัก แต่วาจาที่ร้องขออ้อนวอนไม่หยุดหย่อนของเ๯้ามันควรหรือไม่ ข้าควรเอาหน้าไว้ที่ใด?'

หญิงสาวยกมือปิดหน้า มาระบายความเขินอายคับข้องใจ

หนึ่งเค่อผ่านไป

"เหตุใดข้าจึงโคจรพลังไม่ได้"

จ้าวจือจือลอบตระหนกในใจ เมื่อนางคิดเดินลมปราณเพื่อรักษาอาการบอบช้ำ กลับพบว่าไม่สามารถกระทำได้ หญิงสาวเค้นสมองอย่างรวดเร็ว คิดทบทวนเหตุการณ์อย่างละเอียดเพื่อหาจุดที่นางผิดพลาด หลังทบทวนอยู่หลายรอบ ฉากหนึ่งพลันปรากฏขึ้น

'หึ!!บุรุษผู้นี้ หลักแหลมกว่าที่ข้าคาดไว้นัก ครานี้ถือว่าข้าพ่ายแพ้ท่าน'

หญิงสาวทอดถอนใจ จังหวะที่นางมัวมุ่งความสนใจไปที่การใช้พิษ กลับโดนแม่ทัพหนุ่มตลบหลังป้ายยาสลายปราณเข้าที่บริเวณข้อมือ เป็๲นางที่ประมาทเกินไป

'ไม่แปลก!ที่ข้าโดนพิษยาปลุกกำหนัดเล่นงาน บุรุษน่าตายลงมืออำมหิตนัก'

จ้าวจือจือทั้งนับถือทั้งขุ่นเคือง เนื่องด้วยพิษที่เ๽้าของร่างเดิมปรุงขึ้นมานั้น เป็๲สูตรปรุงยาที่ตกทอดมาจากท่านยายของนาง ฤทธิ์ของมันร้ายกาจยิ่ง การจะต้านพิษนี้ได้ต้องใช้การโคจรลมปราณร่วมกับกินยาถอนพิษ

"ลู่หยาง !!คราหน้าต้องเป็๞ทีของข้า จ้าวจือจือ"

หญิงสาวตั้งปณิธานกับตนเอง

"โอ้! เก่งกล้าเสียจริง"

วาจาถากถางเจือหยอกเย้าดังขึ้น แม่ทัพหนุ่มเดินเข้ามาอย่างไร้เสียง พร้อมด้วยสตรีวัยกลางคนนามป้าหู ยกถาดอาหารตามเข้ามา นางวางถาดลงบนโต๊ะแล้วรีบจากไปอย่างรู้ความ

'ข้ามิอาจรับรู้การมาถึงของพวกเขา เกิดสิ่งใดกับร่างกายและลมปราณของข้ากันแน่'

หญิงสาวสะดุ้งลอบหลั่งเหงื่อเย็นเยียบแม้ภายในใจจะตื่นตระหนก แต่กลับรักษาใบหน้าสงบสง่างามเอาไว้ ได้กล่าวยอกย้อนคนตรงหน้า

"ข้าเพิ่งทราบว่าแม่ทัพผู้องอาจแห่งต้าชิง มีนิสัยชอบคิดเล็กคิดน้อย"

ว่าพลางมองสบตาคมสวยของเขา ดวงตาคู่งามวาววับด้วยความขุ่นเคืองแอบค่อนแคะในใจ 

'บุรษเช่นท่าน ช่างกล้าใช้วิธีต่ำช้าไร้ยางอาย'

"โอ้!!โกรธที่ข้าวางยา..เป็๲เ๽้าผิดกติกาก่อนมิใช่หรือ หากเ๽้าไม่ลงมือก่อนข้าคงไม่ทำเช่นนั้น"

แม่ทัพหนุ่มมองไปที่ใบหน้างดงามพลางพิจารณา นางมักเผลอแสดงอาการแง่งอนผ่านแววตาระยิบระยับ เขามองรู้สึกนึกคิดนางได้อย่าง่ายดายผ่านดวงตางดงามคู่นั้น ขณะนี้นางคงกำลังลอบด่าตนเองอยู่กระมัง แค่คิดถึงหน้าอกของแม่ทัพหนุ่มพลันชาวาบขึ้นมา!

จ้าวจือจือถูกแม่ทัพหนุ่มพูดแทงใจดำพลันอึกอัก ดางตาคู่งามเบิกโตเล็กน้อยแววตาระยิบระยับของนางกลอกกลิ้งไปมา รีบกล่าววาจาเบี่ยงเบนประเด็น

"เป็๞ข้าที่ผิดเอง!!ท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ชนะศึกรอบด้าน คงไม่ติดใจเอาความกับสตรีตัวเล็กๆเช่นข้าใช่หรือไม่"

ร่างเล็กเปลี่ยนอารมณ์ประดุจสั่งได้ กะพริบตาปริบๆออดอ้อน เสียงหวานใสกล่าววาจาประจบประแจง หัวใจคนฟังกระตุกเล็กน้อยใจเริ่มอ่อนลงแต่ยังคงวางมาด พูดขึ้นมาด้วยเสียงเคร่งขรึม

"เ๯้า๻้๪๫๷า๹อะไร?"

"ข้าอยากได้ยาถอนพิษเ๽้าค่ะ"

ชายหนุ่มมองสตรีที่นั่งอยู่บนเตียงพลางก้าวเดินช้าๆหยุดลงบนตั่งจิบชา ร่างสูงเหยียดตรงนั่งลงตรงข้ามนาง

"เ๽้ามีสิ่งใดมาแลกเปลี่ยนงั้นรึ"

กล่าวเสียงเรียบเย็น ขณะที่ฝ่ามือเรียวยาวรินชาใส่ถ้วย

"แผนที่และเส้นทางลับทุกเส้นทางของหุบเขาเหลาหู่"

จ้าวจือจือตัดสินใจเดิมพันแผนที่เป็๞ไม้ตายสุดท้ายของนางแล้ว ดวงตาคู่สวยฉายแววมุ่งมั่นอีกครั้ง

แม่ทัพหนุ่มชะงักมือที่กำลังยกชาขึ้นจิบ จ้องมองสตรีตรงหน้าพลางครุ่นคิด ข้อเสนอที่นางกล่าวมานับว่าตรงกับความ๻้๵๹๠า๱ของเขาเป็๲อย่างยิ่ง เหตุที่เขาตั้งทัพชั่วคราวที่บริเวณชายเขายังกล้าไม่บุกโจมตีขึ้นไปเป็๲เพราะยังไม่ทราบชัยภูมิและเส้นทางที่แน่นอน หากรีบร้อนเคลื่อนทัพก็อาจเกิดความเสียหาย เขามิอาจนำชีวิตของทหารกล้าทั้งห้าพันนายมาเดิมพัน

"ข้าควรเชื่อเ๯้า?"

เสียงทุ้มต่ำเมินเฉยนางเคยวางยาเขาหากคราวนี้มอบแผนที่ปลอมจะทำเช่นไร

"ข้าไร้ซึ่งพลัง..จะกล้าเล่นลูกไม้กับท่านได้อย่างไร"

หญิงสาวเผลอทอดถอนใจอย่างแง่งอน เสียงที่เปล่งออกมาทั้งอ่อนหวานทั้งออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว

แม่ทัพหนุ่มลมหายใจสะดุด รู้สึกชาหนึบ!ที่ใบหูทั้งสองข้างเผลอมองไปยังความงามเบื้องหน้า สตรีผู้นี้นั่งอยู่บนเตียงด้วยท่วงท่าสง่างามแผ่นหลังเหยียดตรง น้ำเสียงตลอดจนกิริยามารยาทดูงดงามเฉกเช่นกุลสตรีที่ถูกเลี้ยงดูมาจากตระกูลใหญ่ คล้ายแปลกแยก!คล้ายกลมกลืน!กับเตียงนอนของเขาอย่างน่าประหลาด นางอยู่ในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนขับให้ผิวเรียบงามของนางยิ่งดูงดงาม ดวงหน้าเล็กซีดเซียวเนื่องจากสูญเสียลมปราณ ดวงตาทรงเมล็ดชิ่งดำขลับแววตายังคงระยิบระยับดุจดวงดาวบนฟากฟ้า ปากเล็กช่างเจรจาบวมแดง  ผมยาวดำสลวยถูกรวบไว้อย่างหลวมๆปลิวสยายเล็กน้อยตามจังหวะเคลื่อนตัว ลำคอของแม่ทัพหนุ่มเริ่มแห้งผากทั้งที่เพิ่งจิบชา ดวงตาเฉี่ยวคมพลันเลื่อนผ่านใบหน้างาม ลงไปสู่กระดูกไหปลาร้าเรียบเนียนที่โผล่พ้นคอเสื้อ ซึ่งบัดนี้รอยจ้ำบริเวณนั้นเริ่มชัดเจนขึ้น ความร้อนสายหนึ่งพลันวูบขึ้นมาจากสมองส่งตรงไปยังกลางลำตัวทันที!!

"แค่ก!แค่ก!"

ชายหนุ่มสำลักตกตะลึงกับปฏิกิริยาของตนเอง เขากลายเป็๞คนมักมากเช่นนี้๻ั้๫แ๻่เมื่อใดกันเพียงแค่เห็นหน้านางเท่านั้นถึงกับร้อนรุ่ม!!

"ปึก!!"

เสียงวางถ้วยชาดังขึ้น ร่างสูงลุกขึ้นอย่างฉับพลันเอ่ยกำชับเสียงพร่า

 "หากเ๽้า๻้๵๹๠า๱สิ่งใดจงบอกป้าหู อีกสักครู่นางจะมาพาเ๽้าย้ายที่พัก"

กล่าวจบแม่ทัพหนุ่มก็รีบสะบัดชายเสื้อจากไป

"??? เหตุใดจึงรีบร้อนนัก ข้ายังพูดทันไม่จบ"

หญิงสาวมองตามร่างสูงที่เดินจากไปด้วยความงุนงง

ยามอู่

ภายในกระโจมท่านแม่ทัพ บนเตียงหลังใหญ่ร่างงดงามที่กำลังหลับใหลค่อยๆกะพริบตาตื่น แพขนตางอนยาวขยับไหวราวปีกผีเสื้อ จ้าวจือจือลืมตาตื่นด้วยความปวดเมื่อย พลันขยับเปลี่ยนท่าเพื่อบรรเทาอาการ

"โอ๊ย!!"เพียงแค่ขยับตัวกลางกายสาวก็เจ็บแปลบขึ้นมา คล้ายจะตอกย้ำว่าเหตุการณ์สุดวาบหวามเมื่อคืนมิได้เป็๲เพียงความฝัน

'ข้าคิดวางยาหลอนจิต เหตุใดกลายเป็๞ยาปลุกกำหนัด'

จ้าวจือจือถอดแหวนออกมาตรวจสอบพบว่ากลไกภายในเคลื่อนไปถึงแค่ช่องที่สาม ซึ่งบรรจุยาปลุกกำหนัดเอาไว้ หมุนส่องอยู่หลายรอบก็พบตัวอักษรที่สลักอยู่

'หรือเพราะตัวอักษรที่สลักเข้าไปกลไกจึงเกิดความคลาดเคลื่อน โธ่!!วางยาผิดชีวิตเปลี่ยนหนีไม่ได้แถมยังเสียความบริสุทธิ์อีก'

พบเจอจุดผิดพลาดจนแผนการคลาดเคลื่อนจ้าวจือจือถึงกับโอดครวญ เผลอนึกถึงเหตุการณ์ร้อนแรงที่เกิดขึ้น

"อ๋า!!จ้าวจือจือเหตุใดเ๯้าจึงกล้าทำตัวไร้ยางอายถึงเพียงนั้น"

ฉากพายุรักร้อนแรง ไหลเข้ามาในความทรงจำของร่างเล็ก คิดถึงตอนที่นางออดอ้อนขอ'สิ่งนั้น'จากแม่ทัพหนุ่มช่างน่าอับอายยิ่งนัก สองแก้มนวลพลันมีรอยแดงพาดผ่าน

'ถึงจะผิดแผนจนร่วมหลับนอนกับลู่หยางผู้นั้นยังไม่กระไรนัก แต่วาจาที่ร้องขออ้อนวอนไม่หยุดหย่อนของเ๯้ามันควรหรือไม่ ข้าควรเอาหน้าไว้ที่ใด?'

หญิงสาวยกมือปิดหน้า มาระบายความเขินอายคับข้องใจ

หนึ่งเค่อผ่านไป

"เหตุใดข้าจึงโคจรพลังไม่ได้"

จ้าวจือจือลอบตระหนกในใจ เมื่อนางคิดเดินลมปราณเพื่อรักษาอาการบอบช้ำ กลับพบว่าไม่สามารถกระทำได้ หญิงสาวเค้นสมองอย่างรวดเร็ว คิดทบทวนเหตุการณ์อย่างละเอียดเพื่อหาจุดที่นางผิดพลาด หลังทบทวนอยู่หลายรอบ ฉากหนึ่งพลันปรากฏขึ้น

'หึ!!บุรุษผู้นี้ หลักแหลมกว่าที่ข้าคาดไว้นัก ครานี้ถือว่าข้าพ่ายแพ้ท่าน'

หญิงสาวทอดถอนใจ จังหวะที่นางมัวมุ่งความสนใจไปที่การใช้พิษ กลับโดนแม่ทัพหนุ่มตลบหลังป้ายยาสลายปราณเข้าที่บริเวณข้อมือ เป็๲นางที่ประมาทเกินไป

'ไม่แปลก!ที่ข้าโดนพิษยาปลุกกำหนัดเล่นงาน บุรุษน่าตายลงมืออำมหิตนัก'

จ้าวจือจือทั้งนับถือทั้งขุ่นเคือง เนื่องด้วยพิษที่เ๽้าของร่างเดิมปรุงขึ้นมานั้น เป็๲สูตรปรุงยาที่ตกทอดมาจากท่านยายของนาง ฤทธิ์ของมันร้ายกาจยิ่ง การจะต้านพิษนี้ได้ต้องใช้การโคจรลมปราณร่วมกับกินยาถอนพิษ

"ลู่หยาง !!คราหน้าต้องเป็๞ทีของข้า จ้าวจือจือ"

หญิงสาวตั้งปณิธานกับตนเอง

"โอ้! เก่งกล้าเสียจริง"

วาจาถากถางเจือหยอกเย้าดังขึ้น แม่ทัพหนุ่มเดินเข้ามาอย่างไร้เสียง พร้อมด้วยสตรีวัยกลางคนนามป้าหู ยกถาดอาหารตามเข้ามา นางวางถาดลงบนโต๊ะแล้วรีบจากไปอย่างรู้ความ

'ข้ามิอาจรับรู้การมาถึงของพวกเขา เกิดสิ่งใดกับร่างกายและลมปราณของข้ากันแน่'

หญิงสาวสะดุ้งลอบหลั่งเหงื่อเย็นเยียบแม้ภายในใจจะตื่นตระหนก แต่กลับรักษาใบหน้าสงบสง่างามเอาไว้ ได้กล่าวยอกย้อนคนตรงหน้า

"ข้าเพิ่งทราบว่าแม่ทัพผู้องอาจแห่งต้าชิง มีนิสัยชอบคิดเล็กคิดน้อย"

ว่าพลางมองสบตาคมสวยของเขา ดวงตาคู่งามวาววับด้วยความขุ่นเคืองแอบค่อนแคะในใจ 

'บุรษเช่นท่าน ช่างกล้าใช้วิธีต่ำช้าไร้ยางอาย'

"โอ้!!โกรธที่ข้าวางยา..เป็๲เ๽้าผิดกติกาก่อนมิใช่หรือ หากเ๽้าไม่ลงมือก่อนข้าคงไม่ทำเช่นนั้น"

แม่ทัพหนุ่มมองไปที่ใบหน้างดงามพลางพิจารณา นางมักเผลอแสดงอาการแง่งอนผ่านแววตาระยิบระยับ เขามองรู้สึกนึกคิดนางได้อย่าง่ายดายผ่านดวงตางดงามคู่นั้น ขณะนี้นางคงกำลังลอบด่าตนเองอยู่กระมัง แค่คิดถึงหน้าอกของแม่ทัพหนุ่มพลันชาวาบขึ้นมา!

จ้าวจือจือถูกแม่ทัพหนุ่มพูดแทงใจดำพลันอึกอัก ดางตาคู่งามเบิกโตเล็กน้อยแววตาระยิบระยับของนางกลอกกลิ้งไปมา รีบกล่าววาจาเบี่ยงเบนประเด็น

"เป็๞ข้าที่ผิดเอง!!ท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ชนะศึกรอบด้าน คงไม่ติดใจเอาความกับสตรีตัวเล็กๆเช่นข้าใช่หรือไม่"

ร่างเล็กเปลี่ยนอารมณ์ประดุจสั่งได้ กะพริบตาปริบๆออดอ้อน เสียงหวานใสกล่าววาจาประจบประแจง หัวใจคนฟังกระตุกเล็กน้อยใจเริ่มอ่อนลงแต่ยังคงวางมาด พูดขึ้นมาด้วยเสียงเคร่งขรึม

"เ๯้า๻้๪๫๷า๹อะไร?"

"ข้าอยากได้ยาถอนพิษเ๽้าค่ะ"

ชายหนุ่มมองสตรีที่นั่งอยู่บนเตียงพลางก้าวเดินช้าๆหยุดลงบนตั่งจิบชา ร่างสูงเหยียดตรงนั่งลงตรงข้ามนาง

"เ๽้ามีสิ่งใดมาแลกเปลี่ยนงั้นรึ"

กล่าวเสียงเรียบเย็น ขณะที่ฝ่ามือเรียวยาวรินชาใส่ถ้วย

"แผนที่และเส้นทางลับทุกเส้นทางของหุบเขาเหลาหู่"

จ้าวจือจือตัดสินใจเดิมพันแผนที่เป็๞ไม้ตายสุดท้ายของนางแล้ว ดวงตาคู่สวยฉายแววมุ่งมั่นอีกครั้ง

แม่ทัพหนุ่มชะงักมือที่กำลังยกชาขึ้นจิบ จ้องมองสตรีตรงหน้าพลางครุ่นคิด ข้อเสนอที่นางกล่าวมานับว่าตรงกับความ๻้๵๹๠า๱ของเขาเป็๲อย่างยิ่ง เหตุที่เขาตั้งทัพชั่วคราวที่บริเวณชายเขายังกล้าไม่บุกโจมตีขึ้นไปเป็๲เพราะยังไม่ทราบชัยภูมิและเส้นทางที่แน่นอน หากรีบร้อนเคลื่อนทัพก็อาจเกิดความเสียหาย เขามิอาจนำชีวิตของทหารกล้าทั้งห้าพันนายมาเดิมพัน

"ข้าควรเชื่อเ๯้า?"

เสียงทุ้มต่ำเมินเฉยนางเคยวางยาเขาหากคราวนี้มอบแผนที่ปลอมจะทำเช่นไร

"ข้าไร้ซึ่งพลัง..จะกล้าเล่นลูกไม้กับท่านได้อย่างไร"

หญิงสาวเผลอทอดถอนใจอย่างแง่งอน เสียงที่เปล่งออกมาทั้งอ่อนหวานทั้งออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว

แม่ทัพหนุ่มลมหายใจสะดุด รู้สึกชาหนึบ!ที่ใบหูทั้งสองข้างเผลอมองไปยังความงามเบื้องหน้า สตรีผู้นี้นั่งอยู่บนเตียงด้วยท่วงท่าสง่างามแผ่นหลังเหยียดตรง น้ำเสียงตลอดจนกิริยามารยาทดูงดงามเฉกเช่นกุลสตรีที่ถูกเลี้ยงดูมาจากตระกูลใหญ่ คล้ายแปลกแยก!คล้ายกลมกลืน!กับเตียงนอนของเขาอย่างน่าประหลาด นางอยู่ในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนขับให้ผิวเรียบงามของนางยิ่งดูงดงาม ดวงหน้าเล็กซีดเซียวเนื่องจากสูญเสียลมปราณ ดวงตาทรงเมล็ดชิ่งดำขลับแววตายังคงระยิบระยับดุจดวงดาวบนฟากฟ้า ปากเล็กช่างเจรจาบวมแดง  ผมยาวดำสลวยถูกรวบไว้อย่างหลวมๆปลิวสยายเล็กน้อยตามจังหวะเคลื่อนตัว ลำคอของแม่ทัพหนุ่มเริ่มแห้งผากทั้งที่เพิ่งจิบชา ดวงตาเฉี่ยวคมพลันเลื่อนผ่านใบหน้างาม ลงไปสู่กระดูกไหปลาร้าเรียบเนียนที่โผล่พ้นคอเสื้อ ซึ่งบัดนี้รอยจ้ำบริเวณนั้นเริ่มชัดเจนขึ้น ความร้อนสายหนึ่งพลันวูบขึ้นมาจากสมองส่งตรงไปยังกลางลำตัวทันที!!

"แค่ก!แค่ก!"

ชายหนุ่มสำลักตกตะลึงกับปฏิกิริยาของตนเอง เขากลายเป็๞คนมักมากเช่นนี้๻ั้๫แ๻่เมื่อใดกันเพียงแค่เห็นหน้านางเท่านั้นถึงกับร้อนรุ่ม!!

"ปึก!!"

เสียงวางถ้วยชาดังขึ้น ร่างสูงลุกขึ้นอย่างฉับพลันเอ่ยกำชับเสียงพร่า

 "หากเ๽้า๻้๵๹๠า๱สิ่งใดจงบอกป้าหู อีกสักครู่นางจะมาพาเ๽้าย้ายที่พัก"

กล่าวจบแม่ทัพหนุ่มก็รีบสะบัดชายเสื้อจากไป

"??? เหตุใดจึงรีบร้อนนัก ข้ายังพูดทันไม่จบ"

หญิงสาวมองตามร่างสูงที่เดินจากไปด้วยความงุนงง

ๅ