4
“อะไรนะ”ผมถาม
“รีบออกเรือฉันสายแล้ว”
ผมได้ยินดังนั้นจึงออกพายเรือออกไปชายหาดบนเกาะแห่งนี้ ด้วยความรู้สึกที่ยังไม่กระจ่างชัดชายคนนี้เป็ใครกัน ไอ้คำที่บอกว่าจะไปอนาคตคงจะเป็คำพูดที่ตัดประโยคการสนทนาอยู่แล้ว ชายหนุ่มดูมีอายุคนนี้จะว่าไปเขาดูหน้าคุ้นมากเลย ยิ่งดูยิ่งเหมือนว่ารู้จัก แต่ว่าดูยังไงก็นึกไม่ออกเสียทีเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน หรือไม่เคยกันนะ ชายคนนี้ร่างกายค่อนข้างอวบไม่หนักไปทางอ้วน เซ็ทผมเรียบแปล้เหมือนคนสมัยก่อนยังไงยังงั้น แววตาดูมีเสน่ห์จมูกสันแหลมเป็คม หนวดเคราที่ไว้ ยาวเสียจนรับรู้ได้ว่ามีไว้เพื่ออำพรางใบหน้าแต่ผมก็ต้องมาหยุดชะงัก เมื่อผมมองเห็นสิ่งที่คล้ายกันกับผมนั่นก็คือเสื้อผ้าของเขานั่นเอง ที่มีสีขาวเหมือนกันกับผมแต่เสื้อผ้าของเขานั้นดูมีระดับมากกว่าที่ผมได้ใส่อยู่ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเรียกกันว่าอะไร
“ผมขอถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม”ผมถามขึ้น
“ฉันจะเลือกตอบ”เขาพูดอย่างช้า ๆ
“ทำไมเสื้อผ้าของพวกเราเป็สีขาวแล้วชุดที่ผมใส่อยู่นี้ ก็ไม่ใช่ชุดของผม แล้วทำไมผมถึงใส่ชุดพวกนี้ได้”
ไร้เสียงตอบกลับใดๆ อย่างน้อยเขาก็น่าจะตอบหรือพูดอะไรบ้างสิ เป็ผู้ใหญ่ที่แย่ซะจริงผมจึงปล่อยให้ความเงียบทำงานต่อไปสักระยะหนึ่ง แต่ก็ไม่สามารถรอต่อไปได้จึงถามขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นที่นี่ที่ไหน แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
และยังคงเหมือนเดิมไม่มีเสียงใดตอบกลับมา
“ผมว่าผมคุ้นๆ หน้าคุณนะ เราเคยเจอหรือรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า”
เขาค่อยๆหันมา แล้วพูดขึ้นว่า
“ฉันดูหล่อใช่ไหมล่ะ”เขาฉีกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
“ก็ใช่”ผมตอบ “ถึงแม้ว่าคุณจะดูแก่ไปหน่อยเพราะหนวดเคราก็เถอะ แต่ผมว่า คุณก็ดูดี”
ถึงผมไม่ค่อยอยากจะตอบแบบนี้ซักเท่าไหร่แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าเขาดูเหมือนจะเป็ดาราหนังได้เลย ถ้าโกนหนวดเคราพวกนั้นเสีย
“คุณยังไม่ได้ตอบคำถามของผมเลย”
“ฉันตอบแล้ว”เขาพูดแทรกขึ้น
“คุณเป็ใครเราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า”
“ฉันคิดว่าไม่นะ”
“ถ้างั้นแล้วอาหารในถุงพวกนี้คุณจะเอาไปไหน” ผมมองไปรอบ ๆตัวของผมที่มีถุงสีขาวใบใหญ่อยู่ห้าใบ
“ถ้านายหิวก็กินซะ”เขาพูดขึ้น
แล้วผมก็คิดได้ว่าั้แ่เมื่อวานผมยังไม่ได้กินอะไรเลย และตอนนี้ผมก็หิวมากเขาดูเป็คนที่พูดน้อยเอามาก ๆ ทำให้ผมมีเื่ที่อยากจะรู้อีกมากแต่ผมก็ขอทิ้งมันไว้ข้างหลังก่อนเพราะตอนนี้ความหิวมาครอบงำผมมากกว่าคำถามอีกมากมาย ผมแหวกดูสิ่งของในถุงมีกล่องข้าวอยู่หลายใบ เป็กล่องโฟมสีขาว
“คุณไม่ทานหรือ”ผมถาม
และก็ตามคาด เขาไม่ตอบอะไรผมจึงเปิดกล่องข้าวใบนั้นออกมา “พระเ้า” ผมอุทานออกมามันคือข้าวผัดไข่ใส่หมูธรรมดาแต่สาเหตุที่ผมอุทานออกมาเพราะมันคือของโปรดเพียงหนึ่งเดียวของผมอาหารที่หรูที่สุดในชีวิตของผม ที่ยายทำให้ผมกินครั้งแรกไม่ใช่ว่าผมจะหากินได้ง่ายๆ เพราะบ้านของผมนั้นจนมาก
“ยายของผมล่ะ”ผมรีบถามขึ้น
“นายมันขี้สงสัยไม่เลิกเลยจริงๆ ยายของนายก็อยู่ที่บ้านเหมือนเดิมนั่นแหละนายลืมไปแล้วหรือว่านายออกจากบ้านมาทำงานต่างจังหวัด”
คำพูดของเขาทำให้ผมคิดได้จริงด้วยสิ เมื่อวานก่อนผมเก็บของเตรียมตัวเพื่อที่จะเข้ามาทำงานในกรุงเทพนี่นาเพราะที่บ้านนอกของผมไม่มีงานให้ทำแล้ว
“แต่ว่าทำไมผมมาในสภาพแบบนี้ล่ะผมเตรียมตัวเก็บกระเป๋าเรียบร้อยเป็อย่างดีแล้วนี่นา แล้วของของผมล่ะอยู่ที่ไหน”
เขาหันมาจ้องตาไม่กะพริบแล้วค่อย ๆ พูดออกมาอย่างช้า ๆ ว่า
“ของพรรค์นั้นไม่มีประโยชน์กับที่นี่หรอก”
3K
