ณ เขตลานประลอง ของหุบเขาเร้นลับ ในระหว่างที่ไป๋หลาน นางพาหวังเหยาออกมาเดินชมทิวทัศน์ ภายในหุบเขา
เหล่าบรรดาศิษย์ต่างก็จ้องมองมาที่ไป๋หลาน
"ศิษย์ไป๋ช่างสวยยิ่่งนัก
"ดูไอ้หน้าจืดคนนั้นสิ ... มันเป็ใครกัน บังอาจมาเดินตามหลังศิษย์พี่ไป๋ของข้า..หึ..
ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินไปจากลานประลอง อยู่ๆก็มีศิษย์คนหนึ่ง ะโมาขวางทางไป๋หลานกับหวังเหยาไว้
"ศิษย์พี่ไป๋... รีบไปไหนเล่า ไหนๆศิษย์พี่ก็ อุตส่าห์ มาชมเหล่าบรรดาศิษย์ประลองเวทย์กัน เหตุใดท่านรีบจากไปหละ..
มันคือ "หยางซง" เป็ศิษย์สายตรงของผู้าุโหนึ่ง เหล่าบรรดาศิษย์ของหุบเขาเร้นลับ ต่างก็รู้ดีแก่ใจว่า หยางซงนั้น มีใจให้กับนาง
แต่ทว่าวันนี้ นางกลับพาไอ้หน้าจืด มาเดินเคียงข้าง ทั้งที่ตอนอยู่ในหุบเขา สถานะของไป๋หลานนั้น สูงศักดิ์ แม้แต่ศิษย์สายตรงของผู้าุโหนึ่ง นางยังเมินเฉยใส่ หยางซงนั้นตามจีบไป๋หลานมาหลายปี
แต่นาง คนอย่างหยางซงไม่ได้อยู่ในสายตาของนางสักนิด
"บุคคลนี้ คงจะเป็ศิษย์น้องเล็ก ที่เ้าหุบเขาเพิ่งรับเข้าเป็ศิษย์สิหนะ..หึหึหึ ภายภาคหน้า ศิษย์น้องเล็กก็ตั้งใจเก็บเกี่ยวประสบการณ์กับพี่หญิงไป๋หละ..หรือจะให้ข้าเป็คนดูแลดี พูดจบ หยางซง ก็ยิ้มชั่วร้ายมาทางหวังเหยา ส่วนหวังเหยา เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ
แต่ไป๋หลานนั้น กลับต่างออกไป ไป๋หลานเริ่มปลดปล่อยกลิ่นอายออกมา
"ศิษย์น้องของข้า ข้าสั่งสอนดูแลเองได้ ไม่มีความจำเป็สักนิด ที่จะให้เ้ามาสั่งสอนแทน
ครื้นนน...ฟึบบ พูดจบ ไป๋หลานก็วาดฝ่ามือออกมา ปล่อยพลังเวทย์ออกมาเป็วงกว้าง กระทบเหล่าบรรดาศิษย์ แรงกดดันที่ถาโถม ทำให้ศิษย์หลายคนต่างก็พากันคุกเข่าลงเพราะแรงกดดัน
"แค่ปลดปล่อยกลิ่นอายเวทย์ยังน่ากลัวได้ขนาดนี้ ศิษย์พี่ไป๋น่ากลัวเกินไปแล้ว... ศิษย์คนหนึ่งของหุบเขาพูดขึ้น
"ตุ๊บ..เสียงเข่ากระทบพื้น หยางซง ทนแรงกดดันไม่ไหว ได้แต่คุกเข่ากัดฟันมองมาที่หวังเหยาด้วยสวยตาอาฆาต..
"าาเวทย์ขั้นสูงอย่างนั้นหรอ...ศิษย์พี่ไป๋...สมกับเป็ศิษย์พี่ใหญ่ของหุบเขาเร้นลับ พลังเวทย์น่ากลัวยิ่ง ศิษย์คนหนึ่งกล่าว
เมื่อหวังเหยามองไปที่หนางซงที่คุกเข่าอยู่ สายตาอาฆาตของหยางซง จ้องมองมาที่หวังเหยาอย่างไม่ละสายตา
"ศิษย์พี่..เรากลับกันเถอะ..หวังเหยากำลังเห็นบรรยากาศไม่ดี ก็พลันพูด ตลอดหลายเดือนที่อยู่ด้วยกันมา หวังเหยาไม่เคยเห็นไป๋หลาน แสดงท่าทีแข็งกร้าวอย่างนี้มาก่อน
หวังเหยาไม่ได้โง่ ทั้งที่หยางซงกับเขาไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่หยางซงกลับมีจิตรสังหาร ในวันแรกที่พบเจอ มีความเป็ไปได้เพียงอย่างเดียวที่หวังเหยาเดาได้ คือ หยางซงต้องแอบชอบศิษย์พี่ไป๋ หยางซงเลยมองหวังเหยาเป็ศัตรูหัวใจ
"ไป๋หลานเมื่อได้ยินเสียงของหวังเหยาในโสตประสาท ก็พลันเก็บพลังเวทย์ที่ปลดปล่อยออกมา นางมองมาที่หวังเหยา พร้อมกับยิ้มละมุนให้หนึ่งที
"อื่มม..พวกเรากลับกันเถอะ..ไป๋หลานมองดูหยางซงด้วยหางตา
ไม่พูดอะไรสักคำ นางเดินมาคว้ามือหวังเหยา แล้วบินหายวับไปไกล ส่วนหวังเหยา ก่อนจากไป เขาหันกลับไปมองหยางซง แล้วแสยะยิ้มแบบผู้ชนะ
ส่วนหยางซงเมื่อเห็น ไป๋หลานมีท่าทีอ่อนโยนกับหวังเหยา แถมยังจับมือหวังเหยาอีก ในตาของหยางซงลุกก็เป็ไฟ
"หวังเหยาาา...หยางซงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอาฆาต
ณ กระท่อมหลังเขา หลังจากที่ทั้งสองเพิ่งกับมาถึง ไป๋หลานยังคงจับมือหวังเหยาด้วยความลืมตัว หวังเหยาเองกลับรู้สึกดีเอามากๆ ที่ไป๋หลานออกหน้าออกตาปกป้องตนขนาดนี้ ั้แ่เด็กเขาถูกใช้งานอย่างหนัก ไม่เคยมีใครปฏิบัติกับเขาแบบนี้มาก่อน...
่ดึกมาถึงที่พัก ทั้งสองนังลง แต่ไป๋หลานยังจับมือเขาไม่ปล่อยเพราะลืมตัว
"ศิษย์พี่..ถึงที่พักปลอดภัยแล้ว หวังเหยากล่าวขึ้น
"ข้าขอโทษนะ..ที่พาเ้าไปเจอเื่ไม่เป็เื่
"ศิษย์พี่..ข้าไม่เป็ไรหรอก..มีท่านอยู่ทั้งคนข้าก็อุ่นใจแล้ว..หวังเหยาพูดกับนาง
"เ้านี่ช่างปากหวาน..ไป๋หลานพูดเสียงค้อน
หวังเหยาเห็นดังนั้นก็พูดหยอกไปอีกว่า
"ว่าแต่...ถ้าท่านยังจับเอาไว้แบบนี้ สักพักข้าจะไม่ให้ศิษย์พี่ปล่อยมือนะะ.. หวังเหยาพูดแล้วยิ้ม
"อะ..อ่ออ. ไป๋หลานเขิลอายกับการหยอกล้อของหวังเหยา
"เ้านี่นะ..ชอบแกล้งแต่ศิษย์พี่...ไป๋หลานแก้มแดงก่ำ
ผ่านไปสักพัก ทั้งสองหันมาสบตากัน ไป๋หลานสายตาเป็ประกายดาวระยิบ ใครได้มองต้องหลงไหล
ด้วยสัญชาตญาณของผู้ชาย หวังเหยาขยับเข้าไปใกล้ไป๋หลาน
"ศิษย์พี่..ข้ามีอะไรบางอย่างอยากให้ท่าน..
"หืมม อะไรหรอ..ไป๋หลานยิ้มแล้วถามด้วยความสงสัย
"ท่านหลับตาลงสิ ไป๋หลานหลับตาลงอย่างว่าง่าย หวังเหยามองดูใบหน้าของนางอย่างละเอียด หวังเหยาค่อยๆขยับเข้าไปใกล้ๆ ด้วยสัญชาตญาณ หวังเหยา ค่อยๆไปประกบจูบริมฝีปากของนาง
เมื่อััได้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น ไป๋หลานพลันลืมตาขึ้น มึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ นั้นคือจูบแรกของนาง
"หวังยะะ...จุ๊ฟฟ.. ไป๋หลานยังพูดไม่จบคำ หวังเหยาก็ประกบจูบไปอีกครั้ง หวังเหยาจูบไป๋หลานด้วยความทะนุถนอม
"หวังเหยา..อ๊าา..ซี๊ดดด..อะะ .. อย่าแกล้งศิษย์พี่สิ อ๊า..ไป๋หลานครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน
มือหวังเหยาค่อยๆดื้อไม่อยู่เฉย มือซ้ายยังคงจับที่ท้ายทอยนางไว้
ส่วนมือขวา ค่อยๆไล่ขึ้นมาจากแขนอันขาวนุ่มขึ้นมา หวังเหยายังคงจูบไม่ปล่อย มือขวาเขาแหวกอาภรณ์นางออก ล้วงเข้าไปที่ยอดปทุมอันอวบอิ่มนุ่มนวล หวังเหยาขย้ำเบาๆ
"อ๊าา..อะ..ซี๊ดด ไป๋หลานส่งเสียงครางออกมาเพราะความเสียวซ่าน
ส่วนไป๋หลานตอนนี้ ได้แต่มึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น นางอยากจะขัดขืนกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ แต่ทว่าร่างกายมันกลับอ่อนระทวยไปหมด
"ศิษย์พี่... เป็ของข้านะ หวังเหยาพละออกมาจากริมฝีปากของนางแล้วพูด มีเพียงความเงียบที่ปรกคุมบรรยากาศด้านนอกในค่ำคืนนี้ แต่ทว่าบรรยากาศในห้องพักตอนนี้กำลังร้อนแรงด้วยไฟตัณหา...
13K
