ตอนที่ 6
รอสักครู่ ซีฮัน ก็พาหมอมาที่ห้องพัก และก็เห็นแม่สามีเดินตามมาทางด้านหลังด้วย คงจะมาดูว่าพาหมอมาทำไม เพราะบอกว่าไม่มีเงินให้แล้ว
"เชิญทางนี้เลยครับหมอ ช่วยดูลูกชายให้ผมหน่อย ได้รับาเ็มา" เต๋อชุน รีบเชิญหมอให้มาดูลูกชายทันที ที่หมอมาถึง แต่หมอยังไม่ทันได้ตรวจ แม่เลี้ยงก็พูดเสียงดังออกมา
"นี่คุณให้คนไปตามหมอมาหรือ ฉันบอกแล้วยังไงว่าไม่มีเงินรักษา หมอรีบกลับไปเลย ฉันไม่มีเงินให้หรอกนะ" แม่สามีโวยวายออกมาอย่างไม่อายใคร
"คุณหยุดพูดแล้วก็ออกไปจากตรงนี้เลย หมอเชิญตรวจเลยครับ" เขารู้สึกอายกับสิ่งที่เมียเขาทำมาก
"คุณขึ้นเสียงใส่ฉันหรือ ฉันก็แค่หวังดี เพราะเราไม่มีเงินจ่ายค่าหมอเท่านั้นเอง"
"ถ้าไม่มีก็ออกไป ผมจะจัดการเอง อย่ามายุ่งอีก"
เขาพูดเสียงแข็งเพราะรู้สึกไม่ชอบใจเมียเขาเป็อย่างมาก ทั้งที่มีเงินอยู่แต่กลับบอกว่าไม่มี เพราะไม่อยากจ่ายเงินกับลูกติดของเขา ทำไมเขาจะไม่รู้ ต่อไปเขาคงต้องคิดเื่ครอบครัวลูกชายคนนี้ใหม่อีกทีแล้ว ไม่อย่างนั้น คงจะถูกกดขี่จนไม่สามารถลืมตาอ้าปากได้ แต่ทีกับลูกติดตัวเองที่ไม่ใช่ลูกเขา กลับกินดีอยู่ดี และเขาก็ไม่เคยรังเกียจเลยแม้แต่น้อย แต่พอเป็ลูกติดของเขา เมียเขากลับรังเกียจ และยังรังแกอีกด้วย
"ฉันไปก็ได้ อย่าได้มาเอาเงินที่บ้านล่ะ เพราะฉันไม่มี" ว่าแล้วก็เดินออกไปอย่างไม่สนใจใครสักคน แม้แต่ลูกชายคนเล็กอีกคนที่ยืนอยู่ก็ยังไม่อยู่ในสายตา ส่วนซีฮัน ที่มองตามแม่เขาด้วยความผิดหวัง ที่แม้แต่เงินค่ารักษาพี่ใหญ่ยังให้ไม่ได้ แต่มีเงินให้พี่ชายและพี่สาว เอาไปเที่ยวเล่นในเมืองได้
"เป็อย่างไรบ้างครับหมอ ลูกชายผม"
"จากที่ดูก็หนักเอาการเหมือนกันนะ เพราะแผลค่อนข้างใหญ่ ถ้าให้ดี หมอว่าพาไปให้หมอในเมืองดูน่าจะดีกว่า เพราะหมอเอง ก็ไม่ได้เก่งเหมือนหมอในเมือง แต่ว่าเดี๋ยวหมอจะจัดยาเบื้องต้นไปให้ก่อนนะ"
"แต่พวกเราขอติดค่ารักษาไว้ก่อนได้หรือเปล่าครับ เราจะพยายามหาเงินมาให้ในทีหลัง" พ่อสามีบอกออกไปอย่างเกรงใจ เพราะตอนนี้เขาไม่มีจริงๆ แต่จะปล่อยให้ลูกไม่ได้รับการรักเลย เขาก็ทำไม่ได้เหมือนกัน
"ได้ไม่มีปัญหาหรอก มีเมื่อไหร่ค่อยเอามาจ่ายให้ก็แล้วกัน เอาแค่ค่ายาก็พอ 1 หยวนเท่านั้น"
"ขอบคุณมากครับ"
"ขอบคุณหมอมากนะคะ ที่ยอมมาดูสามีให้"
"ไม่เป็ไรคนกันเอง เห็นกันมานานอย่าได้คิดมากไป วันนี้อาจจะมีไข้ ก็ดูแลสามีเช็ดตัวให้ด้วยนะ จะได้ไข้ลดลง มันพอช่วยได้ ยานี่ก็เอาไปต้มให้กินสามเวลา หมอคงช่วยได้เท่านี้ล่ะ อย่างนั้นกลับก่อนนะ" ว่าแล้วหมอก็เดินทางกลับบ้านไป
"สะใภ้ใหญ่ พ่อฝากดูแล ซีห่าวด้วย คงต้องลำบากหน่อย แล้วจะทำอย่างไรกัน" เพราะทุกอย่างน่าจะลำบากน่าดู ไหนจะต้องดูแลสามีอีก
"พ่อรู้เื่ที่แม่สามีไม่ให้พวกเราไปกินอาหารที่บ้านหรือยังคะ"
"อะไรนะ ทำไมต้องไม่ให้กินด้วยล่ะ จะได้ยังไงกัน ยิ่งแก่ยิ่งเลอะเลือน ไม่ต้องไปสนใจหรอก ไปกินกันเหมือนเดิมนั่นล่ะ"
"ถ้าหนูไปกินคงจะมีเื่อีกเหมือนเดิม หนูก็เหนื่อยเหมือนกัน และตอนนี้หนูต้องดูแลทั้งลูกและสามีอีกด้วย คงจะไม่สะดวกที่จะเข้าไปทำอาหารให้และยังต้องต้มยาอีก หนูขอทำกินที่นี้ได้หรือเปล่าคะ หนูขอหม้อ และข้าวอีกนิดหน่อยก็พอแล้วค่ะ ส่วนเตาเดี๋ยวหนูใช้หินทำเป็เตาอย่างง่ายเพราะทางด้านหลังห้องมีที่ว่างอยู่"
"มันจะดีหรือลูกสะใภ้ ไม่ลำบากแย่หรือ อะไรก็ไม่มีสักอย่าง พ่อว่าไปกินที่บ้านใหญ่เหมือนเดิมไม่ดีกว่าหรือ"
"ไม่เป็ไรค่ะ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว แต่พี่สะใภ้อยากขอให้น้องสามีช่วยตัดไม้ไผ่มาให้สักสองต้น เพื่อที่จะทำเป็ชามใส่อาหารได้หรือเปล่าคะ"
"ได้ครับพี่สะใภ้ เดี๋ยวผมไปตัดมาให้" รับคำของพี่สะใภ้ด้วยความเต็มใจที่อยากจะช่วย
"ขอบคุณทุกคนมากที่ช่วยเหลือ" แม้ทุกคนจะเต็มใจช่วยก็ตามแต่ก็อยากจะขอบคุณอีกครั้ง
"อย่างนั้นพ่อกลับก่อนถ้ามีอะไรรีบไปตามพ่อมาได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ ซีฮัน ก่อนที่จะไปตัดไม้ไผ่ให้พี่สะใภ้ ไปเอาหม้อและฟืนมาบางส่วนให้พี่สะใภ้ จะได้ต้มยาให้พี่ชายด้วย"
"ได้ครับพ่อ เดี๋ยวผมเอามาให้นะครับพี่สะใภ้"
"ได้ขอบใจมาก"
แล้วทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องไป และเมื่ออยู่ในห้องกับสามี จึงได้นั่งมองสามีที่ได้มา ก็เป็คนที่หน้าตาดีทีเดียว แม้จะผิวเข้มไปหน่อยน่าจะเกิดจากการตากแดด แม้ตอนนี้หน้าจะซีดเซียวจากการเสียเืจากการาเ็ก็ตามที และเมื่อมองสามีจนพอใจแล้ว จึงเริ่มมาดูที่แผลของสามี ที่แผลเกิดการฉีกขาด ดูแล้วสงสัยคงต้องเย็บแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นคงจะรักษายากถ้าแผลเกิดติดเชื้อขึ้นมา
เจินเจียอี ที่ดูาแแล้วจึงได้ นำอุปกรณ์ ที่ใช้สำหรับทำแผล และเย็บแผลออกมา แล้วทำการล้างแผล เพื่อที่จะได้เย็บแผลได้ แต่ตอนล้างแผลยังไม่ทันเสร็จ สามีที่เริ่มเจ็บแผล เพราะเจินเจียอี ้าล้างแผลให้สะอาดจะได้ไม่มีเชื้อโรค จึงอาจจะทำแรงไป จึงทำให้สามีที่นอนอยู่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา
"พี่ซีห่าว พี่ฟื้นแล้ว เป็อย่างไรบ้างคะ" เจินเจียอี ถามสามีด้วยความเป็ห่วง เพราะตอนนี้คนตรงหน้าเป็สามีของเธอแล้ว
"พี่ไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่หรือเปล่า น้องหายแล้ว และสามารถมาดูแลพี่ได้ พี่นึกว่าจะต้องเสียน้องไปเสียแล้ว" หรือเขาจะาเ็แล้วทำให้ฝันไปว่าเมียเขาหายแล้วกันนะ
"ไม่ได้ฝันหรอกค่ะ น้องหายแล้ว แต่พี่สิคะ ตอนนี้กลับมาป่วยแทน แต่ว่าเอาไว้ก่อน เดี๋ยวน้องจะทำแผลให้ เพราะว่าแผลใหญ่มาก แต่พี่ไม่ต้องถามตอนนี้นะ เดี๋ยวน้องเล่าให้ฟัง"
"ได้" เขารับปากออกไป และเห็นเมียเขาเอาของหน้าตาแปลกๆ หลายอย่าง ออกมาวางไว้ และมองว่าจะทำอย่างไรต่อ จากนั้นก็เห็นเมียเขาเตรียมเข็มและเหมือนด้ายแต่ไม่ใช่ ไม่รู้ว่าอะไรเหมือนกัน มาเตรียมเหมือนจะเย็บแผลให้
"อาจจะเจ็บสักหน่อยนะคะ ทนเจ็บนิดหนึ่งแต่ว่าทำแบบนี้แผลพี่จะหายเร็วกว่าปล่อยทิ้งเอาไว"
หลังจากนั้น เจินเจียอี จึงได้เริ่มทำการเย็บแผลให้สามีทันที เห็นสีหน้าสามีที่เจ็บ แต่ก็เป็คนที่อดทนพอสมควร และในที่สุดก็เสร็จเสียที เธอใช้ไหม ละลายเย็บเพราะสะดวกไม่ต้องมาตัดไหมที่หลัง และเอาปลาสเตอร์กันน้ำมาปิดทับไว้ให้
"เป็อย่างไรบ้างคะ เจ็บมากหรือเปล่า"
"มันก็เจ็บแต่ว่าพี่ทนได้" แม้จะเจ็บแต่ก็ไม่ได้เจ็บมากมายอะไร เมียเขาเย็บแผลได้เบามาก แม้จะสงสัยว่ามันจะไม่เป็ไรหรือที่เย็บแบบนั้นก็ตาม และยังสงสัยว่ากระเป๋าหน้าตาประหลาด ที่วางอยู่มันมาจากไหน เพราะเขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
"พี่ทานยาแก้อักเสบก่อนค่ะ ต้องกินก่อนอาหาร" เธอหยิบยาแก้อักเสบจากเป้ทหารออกมาให้สามีได้กิน จะได้ช่วยรักษาแผล ส่วนยาลดไข้ต้องกินหลังอาหาร แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ได้กินอาหาร จึงยังให้กินไม่ได้
ส่วน ซีห่าว ที่รับยาที่มีหน้าตาประหลาดจากเมียเขา ก็มองยาอยู่สักครู่ว่ามันคืออะไร เพราะเกิดมาเขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย แต่เพื่อความสบายใจของ เจียอี ที่นั่งมองอยู่จึงได้หยิบยาเข้าปากและตามด้วยน้ำ แล้วรีบกลืนลงคอไป และก็คิดว่ามันคือยาได้อย่างไรกัน เขาไม่ได้รู้สึกขมคอเลยแม้แต่น้อย แล้วสีสัน ของมันยังไม่เหมือนยาที่เคยกินแม้แต่น้อย เขาได้แต่แปลกใจกับหลายสิ่งหลายอย่างั้แ่กลับเข้าบ้านมาในวันนี้
( ฝากติดตามด้วยนะคะ คุณผู้อ่าน ที่รัก )
406
