
ปาลีพาร่างบางบนส้นสูงห้านิ้วตรงไปยังลิฟต์พร้อมกดชั้นที่้าด้วยแรงที่เบานัก มือบางกำเข้าหากันแน่นจนกลัวว่าเล็บยาวแหลมคมจะบาดฝ่ามือบาง ใบหน้างามแสดงออกถึงอารมณ์ของสาวเ้าได้เป็อย่างดี ไม่เกรงใจเครื่องสำอางที่แต่งเติมมาอย่างสวยงาม
หญิงสาวพาร่างบอบบางเดินออกจากลิฟต์ไปยังห้องติดป้าย ‘ประธานกรรมการบริหาร’ ซึ่งพ่วงพี่ชายร่วมสายเื
“ท่านรอง!” เลขาสาวสวยเห็นร่างรองประธานสาวก้าวฉับตรงเข้ามา “...สวัสดีค่ะท่านรอง มีอะไรให้รับใช้ค่ะ”
“ท่านประธานอยู่ในห้องใช่ไหม” ปาลีถามเสียงเรียบห้วน
“อยู่ค่ะ ว้าย ...แต่ตอนนี้ท่านไม่สะดวกให้เข้าพบค่ะ” ถลาเข้าขวางทางเอาไว้แทบไม่ทัน
“ทำไม! ท่านประธานมีแขกเหรอ”
“เอ่อคือ... ท่านประธาน...” เลขาสาวอึกอักหาคำพูดแก้ต่างไม่ได้ เธอจะบอกว่าเ้านายกำลัง... ก็พูดไม่ได้ ถ้าเกิดพูดไปเธอได้ตกงานแน่ เอายังไงดี
“โอย อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ มีอะไรก็พูดมาเสียทีสิ น่ารำคาญจริง” ปาลีเริ่มอารมณ์เสียหนัก ความโกรธเกรี้ยวพุ่งทะยานขึ้นไปแตะเพดานจนแทบจะควบคุมเอาไว้ไม่อยู่
“...ท่านประทานสั่งห้ามรบกวนเอาไว้ค่ะ” รีบตอบนายสาวเสียงเบา พลางก้มหน้างุบเมื่อถูกสายตาหวานดุจ้องมาเขม็ง ก่อนจะผวาตามนายสาวอีกรอบ
“ฉันไม่สน ถอยไป!”
“ท่านรองค่ะ อย่าเข้าไปเลยนะคะ ดิฉันขอ...” ลูกน้องสาวกลัวจนตัวสั่นแทบจะร้องไห้เดี๋ยวนั้น แต่ยังยืนนิ่งไปไหนอย่างที่นายสาว้า
“หลบไป!” ปาลีจ้องสาวตรงหน้านิ่ง บอกได้ว่าถ้ายังไม่หลีกมีเจ็บตัวแน่ คนถูกสั่งยังยืนหน้าตาตื่นขวางทางอยู่
“ท่านรองคะ... ว้าย!” เลขาสาวมัวอ้ำอึ้งก่อนต้องผวาตามร่างนายสาวเข้าไปด้านในห้องทำงานแทบไม่ทันหลังร่างสูงโปร่งผลักบานประตูเข้าไป
“ว้าย… ท่านรอง!”
“ฉันบอกหลบไป น่ารำคาญจริง!” ปาลีเบี่ยงตัวเดินผ่านลูกน้องตรงไปที่ประตูแล้วผลักมันเข้าไปด้านในไม่รอฟังใครหน้าไหนอีก
หนุ่มสาวที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่รีบผละห่างออกจากกันแทบจะทันทีด้วยความใกับการเข้ามาแบบไม่ให้สุ่มให้เสียง
“เฮ้ย! ยัยปา”
‘ปราบ กิจสาโรจน์’ สะดุ้งสุดตัวผลักแม่สาวผมบรอนซ์ลงจากตักกว้าง ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยไปถึงไหนต่อไหนให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ไม่คิดว่าน้องสาวตัวแสบจะโผล่พรวดพราดเข้ามาไม่บอกกล่าว
“ออกไป!” ปาลีส่งน้ำเสียงรอดไรฟันส่งไปทางผู้หญิงอีกคนที่กำลังลนลานหยิบเสื้อผ้าที่ตกเกลื้อนบนพื้นขึ้นสวมไม่ต่างจากคนเป็พี่ชาย
“อ้าย...”
สาวผมบลอนด์รับรู้ได้ถึงรัศมีความโกรธเกรี้ยวจากดวงตาหวานดุที่กำลังจับจ้องมอง และไม่รีรอที่จะอยู่ให้หญิงสาวออกปากไล่ซ้ำ ขาเรียวยาวบนสั้นสูงห้านิ้วรีบผละถอยห่างแล้วรีบเดินแกมวิ่งไปที่ประตูห้องทำงาน แทบจะสะดุดขาตัวเองล้มลงจับกบไปหลายรอบกว่าจะเดินพ้นกรอบประตูมาได้
ปราบจัดเสื้อผ้าเข้าที่เสร็จเรียบร้อย พลางหันมาว่าให้น้องสาวที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานอย่างไม่สบอารมณ์
“...จะเข้ามาทำไมไม่รู้จักเคาะประตู”
“ถ้าเคาะก็คงไม่ได้เห็น…” น้ำเสียงหยันส่งไปให้ ใบหน้าเรียบสนิท แววตาบอกความสมเพช อดอยากปากแห้งถึงต้องลากกันมากินถึงที่ทำงาน
“มีธุระอะไรก็รีบพูดมา” ปราบพูดดักขึ้น ขยับกายเล็กน้อยเพื่อคลายความอึดอัด มือหนาหมุนเก้าอี้กลับมาแล้วนั่งลงแสดงสีหน้าว่าไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ
“นี่มันหมายความว่ายังไง!” ปาลีโยนเอกสารลงตรงหน้าพี่ชาย
โปรดติดตามตอนต่อไป...
ลิ้งก์ ดาวน์โหลด EBook ที่เว็บ Mebmarket.com
--> https://www.mebmarket.com/ebook-50953-ขอรักรัฐภูมิ-Men-Of-Lions <---
ราคา 59 บาท !!!
(ลด 10% ! ่นี้จัดโปรโมชั่นอยู่น้า ^^)
** รีบๆ ไปจัดการก่อนหมดโปร! **
ฝากกด ติดตาม / คอมเมนท์ เป็กำลังใจให้ด้วยน้า ^^
ติดตามข้อมูลข่าวสารได้ที่... ---> เฟชบุ๊คแฟนเพจ : Raniya.writer
*** ขอบคุณทุกกำลังใจและการสนับสนุนทุกช่องทาง
รวมถึงการติดตาม คอมเม้นท์ ที่มาเพิ่มแรงฮึดให้ไรท์ตัวอ้วน ***
ขอบคุณมากๆ จากใจค่ะ ^___^