1970’s วางใจเถิดสามี วาสนารักนี้ฉันคืนให้

        หลังจากความทรงจำอย่างนั้นไหลเข้ามาเธอก็กัดฟันกรอดๆ“หน็อย! หวงที่ว่างในทะเบียนบ้านนักใช่ไหม? ได้...งั้นก็เก็บเอาไว้ให้แม่ดอกบัวเน่านั่นกอดจนตายไปเลยแล้วกัน ฉันไม่อยากได้!”

        นางเอกสาวในร่างใหม่สบถออกมาพลางสะบัดบ๊อบใส่ความทรงจำแสนโง่งมของร่างเดิมอย่างสุดชิค “คนอย่างฉันเนี่ยนะจะรอให้เขาย้ายทะเบียนบ้านไปหา? ฝันไปเถอะ!ระดับดาราดาวรุ่งอย่างฉันน่ะแค่ค่าตัวโฆษณาชิ้นเดียวก็ซื้อบ้านในเมืองทิ้งไว้เล่นๆ ได้เป็นหลังๆ แล้วจ้าสระว่ายน้ำต้องมี ห้องแต่งตัวต้องใหญ่เท่าสนามฟุตบอล! เหอะ!”

        เธอเริ่มโม้ออกมาตามสไตล์ตัวแม่แต่ทว่า... ทันทีที่ล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้อเนื้อหยาบที่เปียกชุ่มนิ้วเรียวสวยก็สัมผัสได้ถึง ‘สมบัติ’ ทั้งหมดที่มีในตอนนี้!

        “เหยๆ เช็ค... เช็คเงินสดฉันอยู่ไหน? ไม่นะ…ไม่!”

        เยี่ยนเฟยดึงของในกระเป๋าออกมาดูทีละอย่างด้วยมือที่สั่นเทาราวกับคนถูกหวยแต่ใบลอตเตอรี่หาย!!

        สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เช็คเงินสดบัตรเครดิตใบสีดำ หรือแม้แต่สมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุด แต่มันคือ...ตั๋วซื้ออาหารขยุกขยิกหนึ่งใบ กับ เหรียญเงินเก่าๆ อีกไม่กี่เหรียญ

        “พระเจ้าช่วยกล้วยทอด! แล้วเงินในบัญชีของฉันล่ะ…”

        เธออยากจะกรีดร้องให้ลั่นหมู่บ้านฉางชิงเมื่อนึกได้ว่าความมั่งคั่งเหล่านั้นมันลอยละล่องอยู่ในโลกอนาคตที่กลับไปไม่ได้แล้วตอนนี้เธอคือนางเอกที่รวยแค่ความฝัน แต่ความจริงคือหญิงชาวบ้านธรรมดาในยุค70! ที่มีแค่ตั๋วอาหารกับเหรียญเงินเก่าๆ ในมือเปียกๆ

        “ให้ตายเถอะ! จากบัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัด กลายเป็นตั๋วแลกไข่สองใบเนี่ยนะ?นี่มันทริปทะลุมิติลดเกรดที่ห่วยแตกที่สุดเท่าที่เคยเจอมาเลย!”

        ในขณะที่เธอกำลังจะสติแตกจนอยากเอาหัวโหม่งต้นพุทราจู่ๆ แสงสีเขียวมรกตบนข้อมือก็พลันสว่างวาบมาราวกับจะเตือนสติว่า ‘แม่สาวขี้โม้จ๋า ดูนี่ก่อน!’

        หนิงเยี่ยนเฟยชะงักกึก “เฮ้!…นะ…นี่มัน กำไลหยกจักรพรรดิ!! ของจริงของแท้ที่กองถ่ายยืมมาจากพิพิธภัณฑ์เอกชน ที่ฉันใส่สวมเข้ากองถ่ายก่อนทะลุมิตินี่นาและมันก็ติดมาที่นี่ด้วยเหรอ?” 

        นัยน์ตาสวยเปล่งประกายรัศมีเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที “วะ…ว้าว! รอดตายแล้วยัยเฟยยยเอ๋ย!”

        เธอกุมกำไลวงนั้นไว้แน่นพลางแหงนหน้าตะโกนขึ้นฟ้าอย่างบ้าคลั่ง “ฉันจะรวยแล้วโว้ยยยย! ตลาดมืดจ๋า พี่เยี่ยนเฟยคนนี้กำลังจะไปหาแล้ววว!”

        แต่ทว่าทันใดนั้นเองเสียงปริศนาก็ดังแว่วเข้ามาในหู

        [เฮ้ๆ ไม่ได้นะนายหญิง! ท่านจะขายข้าไม่ได้เด็ดขาดนะเจ้าคะ!]

        “หึ่ย! เสียงอะไรแว่วๆ มาขงมาข้าอะไรพูดจาโบราณชะมัดนี่มันยุค70 ไม่ใช่ยุคโบราณคร่ำครึสักหน่อย” เธอพึมพำในลำคอพลางหมุนตัวคว้างไปรอบๆ เพื่อหาเสียงที่ดังขวางทางรวย แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า“ไม่เห็นมีอะไร สงสัยหูแว่วเพราะความอนาถา... ช่างเถอะขายกำไลนี่แล้วฉันจะไปเสวยสุขเอง!”

        ทว่ายังไม่ทันขยับตัวกำไลหยกในข้อมือก็เปล่งแสงจ้าจนกลายเป็นวงแหวนขนาดใหญ่ต่อหน้าต่อตา!

        พร้อมให้นางเอกสาวก้าวเข้าสู่‘สเปซส่วนตัว’ สุดหรู! อย่างรวดเร็ว!

        พรึ่บ~

        ในทันทีที่หนิงเยี่ยนเฟยถูกแรงดึงดูดประหลาดดูดวืบเข้ามาใน ‘มิติลับ’ ในขณะที่เท้าเหยียบพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัวสิ่งที่เห็นทำให้นางเอกสาวถึงกับฉีกยิ้มกว้างจนหน้าบานยิ่งกว่าจานเชิง!

        “เฮ้ย... นี่มัน...”

        เบื้องหน้าเป็นทะเลหมอกขาวบริสุทธิ์หมอกหนานุ่มราวกับปุยเมฆที่สูดเข้าไปแล้วรู้สึกสดชื่นเหมือนดื่มเอสเพรสโซ่สิบแก้ว! “ซู๊ดดดด! สดชื่นจังเลย”

        ร่างกายที่เคยเปียกโชกและอ่อนแอจากการตกน้ำในยุค70 กลับมาร้อนผ่าวมีพลังวังชาเหมือนเพิ่งโด๊ปวิตามินมาทั้งโรงพยาบาลอย่างไรอย่างนั้น

        เธอมองฝ่าหมอกออกไปแล้วก็ต้องตาค้างรอบสองเพราะสิ่งที่เห็นไม่ใช่แค่บ่อน้ำสีมรกตที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งแต่ถัดไปไม่ไกลนั่นมันคือ...

        “นั่นมันรถบ้านของฉัน! แล้วนั่น... ราวแขวนชุดคอสตูม? เฮ้ย! ลังอุปกรณ์พร็อพกองถ่ายก็มาด้วยเหรอ!?”

        หนิงเยี่ยนเฟยรีบวิ่งถกกระโปรงกึ่งเดินกึ่งกระโดดไปดูด้วยความดีใจสิ่งที่ตามเธอมาในมิตินี้ไม่ใช่แค่พื้นที่ว่างเปล่า แต่มันคือ ‘ไอเท็มทุกอย่างในกองถ่าย’ ที่เธอเห็นก่อนจะวาร์ปมา!

ชุดคอสตูมตั้งแต่ชุดกี่เพ้าสวยหรู ยันชุดชาวบ้านเกรดพรีเมียมที่ใส่แล้วดูรวยกว่าคนทั้งหมู่บ้าน!

        คลังเสบียงขนมปัง น้ำดื่มสะอาด และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เป็นของประกอบฉากแต่กินได้จริง!

อุปกรณ์แต่งหน้าลิปสติกสีแดงเบอร์แรงที่พร้อมฟาดทุกสายตา!

        [ยินดีด้วยค่ะ นี่คือน้ำทิพย์รักษาโรคภัย ชำระล้างความเหนื่อยล้าและเพิ่มความงามระดับสิบเต็มสิบเจ้าค่ะนายหญิง! ส่วนของพวกนั้น...ถือเป็นสวัสดิการติดตัวนางเอกตัวมัมนะเจ้าคะ!จากนี้จงใช้มันให้เกิดประโยชน์ที่สุด] 

        เสียงใสๆปริศนาดังขึ้นเน้นย้ำความโชคดีที่ทำเอาหนิงเยี่ยนเฟยแทบจะลอยได้

        “โอ้มายก๊อด! มีทั้งน้ำทิพย์ชุบตัว มีทั้งคลังกองถ่าย!นี่มันสวรรค์ชั้นเจ็ดชัดๆ!”

        ไม่รีรอให้เสียลุคดาวรุ่งมือเรียวรีบคว้า ลิปสติกสีแดงแจ๊ด เฉดแดงด่าพ่อกระชากวิญญาณที่ใช้ฟาดฟันในฉากตบตีออกมาจากกระเป๋าเครื่องแต่งหน้ากองถ่ายเธอเปิดฝาออกก่อนจะปาดลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างชำนาญเพียงไม่กี่วินาที

        “กริ๊บ!” ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างสง่างามริมฝีปากสีแดงสดนั่นดูโดดเด่นท่ามกลางทะเลหมอกขาวโพลนราวกับดอกกุหลาบที่เบ่งบานกลางหิมะ

        “เอาล่ะ... ในเมื่อสวรรค์ส่งฉันมาพักร้อนในร่างนี้แถมพ่วงออปชันเสริมมาให้เพียบขนาดนี้มีเหรอหนิงเยี่ยนเฟยคนนี้จะยอมนั่งกินข้าวคลุกเกลือ! หึหึ!”

        เธอกวาดสายตามองไอเท็มรอบกายอย่างผู้ชนะก่อนจะสะบัดชายเสื้อปอนๆ ที่ติดร่างมา 

“พร้อมแล้วค่ะ!เตรียมรับแรงกระแทกจาก ‘หนิงเยี่ยนเฟย’ เวอร์ชั่นยุค 70 ได้เลยบอกเลยว่างานนี้ไม่มีคำว่าลำบาก มีแต่คำว่า... ปัง ปัง ปัง เท่านั้น!ย๊ะฮู้ววว!”