ภายในถ้ำหลังจากอี้เหรินเฟิ่งเดินเข้ามาในถ้ำาาหมาป่า เขาได้เริ่มสำรวจอย่างตั้งใจ ถ้ำาาหมาป่าค่อนข้างลึก เดินเข้ามาแล้วจะมีทางโค้งหลบมุมเข้ามา ทำไห้ไม่สามารถมองเห็นภายในของถ้ำได้จากด้านนอก
พอเดินพ้นโค้งเข้ามาเขาก็ได้เจอกับซากสัตว์อสูรกองอยู่ด้านข้างทางเดิน คาดว่าน่าจะเป็อาหารของาาหมาป่า เดินเข้ามาอีกประมาณห้าสิบเมตร ก็เจอเข้ากับแท่นหินใหญ่แท่นหนึ่ง้าคลุมไว้ด้วยขนสัตว์ไม่ทราบชนิด มีขนาดใหญ่ราวสิบเมตรขนฟูนุ่มสีขาวสะอาด คาดว่าน่าจะเป็ที่นอนของาาหมาป่าแล้ว
เขาเดินดูบนที่นอนคร่าวๆกลับไม่พบอะไรที่น่าสนใจเลย แต่ด้านหลังยังมีทางเดินเข้าไปอีก อี้เหรินเฟิ่งเดินสำรวจเข้าไปข้างในอย่างอยากรู้อยากเห็น เดินลึกเข้ามาราวสามสิบเมตร ก็มาเจอถ้ำใหญ่อีกแห่งซ่อนอยู่ภายใน เขารู้สึกได้ว่าพลังงานในถ้ำแห่งนี้หนาแน่นกว่าด้านนอกนับสิบเท่า ภายในถ้ำพบโครงกระดูกกองอยู่หนึ่งกอง
โครงกระดูกมีขนาดใหญ่มาก จากหัวถึงท้ายยาวราวสิบเมตรเลยทีเดียว เขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆจึงพบว่าโครงกระดูกนี้ น่าจะเป็โครงกระดูกของหมาป่า แต่มันช่างใหญ่โตนักไม่รู้ว่าตอนที่มันยังมีชีวิตอยู่นั้น จะมีพลังระดับไหนช่างโชคดีที่มันตายไปนานแล้ว
โครงกระดูกอันใหญ่โตมีสีขาวแวววาวดูแข็งแกร่งยิ่ง แต่จุดที่สะดุดตาที่สุดกลับเป็เขี้ยวยาวโง้งสีแดงซี่นั้น เขี้ยวยาว้าทั้งสองข้างเป็สีแดงสดแวววาวยาวประมาณเกือบๆสองเมตรจากปลายเขี้ยวถึงจนถึงราก มีเขี้ยวที่สมบูรณ์อยู่หนึ่งซี่ อีกซี่หนึ่งหักตรงโคนเขี้ยวไม่ทราบว่าไปโดนอะไรมา
อี้เหรินเฟิ่งเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เขาช่างถูกใจมันยิ่งจึงเอามือเข้าไปแตะดูด้วยความสนใจ แตะๆคลำๆอยู่สักพักเขาชอบมันจริงๆเขาคิดจะนำมันไปใช้แทนดาบ ด้วยขนาดและรูบทรงช่างดูน่าเกรงขามยิ่ง ไว้ภายหน้าเขาได้กลับไปยังวังมารค่อยไห้บิดานำไปทำเป็อาวุธวิเศษก็ยังได้
คิดได้ดังนั้นเขาจึงเก็บเขี้ยวหมาป่าซี่นั้นเข้าไว้ในแหวนมิติทันที อี้เหรินเฟิ่งสำรวจโดยรอบห้องก็ไม่พบอะไร แต่เขาแปลกใจยิ่งว่าเหตุได พลังงานในห้องช่างท่วมท้นยิ่ง
เขาจึงสำรวจอีกรอบ รอบนี้เขาไต่ขึ้นบนผนังเพื่อตรวจสอบไห้แน่ใจ ในที่สุดก็เจอช่องเล็กริมผนัง เหมือนััได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ออกมาจากช่องหินอี้เหรินเฟิ่งรีบปีนไปยังช่องหินทันที เมื่อมาถึงจึงมุดเข้าไปอย่างไม่รอช้า
ปากทางช่างเล็กแคบ ถ้าเขาตัวโตกว่านี้เล็กน้อยคาดว่าน่าจะยากแล้วที่เขาจะมุดเข้ามา พอมุดเข้ามาได้ประมาณสิบเมตร เขาก็เจอเข้ากับแอ่งน้ำเล็กๆขนาดเท่ากะละมังล้างหน้า ภายในมีของเหลวสีขาวข้นแผ่พลังมหาศาลบรรจุอยู่ เป็อุทกหยกศิลา! อุทกหยกศิลาเกิดขึ้นตามธรรมชาติ หนึ่งหยดเพิ่มพูนพลังมหาศาล
ของเหลวชนิดนี้กว่าจะควบรวมได้หนึ่งหยด ใช่เวลานับสิบปีแต่นี่มีเป็กะละมัง คาดว่าน่าจะใช้เวลาหลายพันปีทีเดียวกว่าจะสะสมได้มากขนาดนี้ อี้เหรินเฟิ่งดีใจยิ่งเขาเดินไปใกล้ๆเพื่อที่จะลองลิ้มชิมรสของวิเศษชนิดนี้
"หวาโชคของข้าช่างเลอเลิศยิ่งนัก ของวิเศษถึงเพียงนี้อยู่ลึกลับขนาดนี้ก็ยังมาเจอเข้าจนได้ ข้านี่มันบุตรแห่ง์โดยแท้ ฮิฮิ"อี้เหรินเฟิ่งอารมดียิ่งนัก
ทันไดนั้นในอกเสื้อของเขาเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นกะทันหัน ก้อนหินที่เก็บมาจากในถ้ำลึกนั้นจู่ๆกลับแผ่ความร้อนออกมา อี้เหรินเฟิ่งแปลกใจยิ่งจึงหยิบมันออกมาดู จู่ๆไฉนเ้านี้จึงเกิดร้อนขึ้นมา ก้อนหินนั้นอยู่ๆเริ่มสั่น เหมือนมันอยากเข้าไปใกล้ๆแอ่งน้ำนั้น
อี้เหรินเฟิ่งจึงนำมันไปใกล้ๆแอ่งอุทกหยกศิลา จู่ๆก้อนหินก็สั่นอย่างรุนแรงเด้งตกลงในแอ่งน้ำ มันแช่อยู่ในนั้นเพียงครู่เดียว อุทกหยกศิลาจากเต็มแอ่งลดฮวบลงมาเหลือเพียงก้นแอ่ง
อี้เหรินเฟิ่งใเป็อันมากรีบหยิบมันขึ้นมาแต่ตอนนี้ก้อนหินก้อนนั้นก็ไม่ได้มีความแปลกไดๆเกิดขึ้นแล้ว มันไม่ร้อนไม่สั่นเหมือนตอนแรกแล้วเป็เพียงก้อนหินที่อุ่นเล็กน้อยดังเดิม อี้เหรินเฟิ่งเก็บมันยัดลงไปในอกเสื้อเช่นเดิม
เขาบ่นอุบอิบ"หินบ้านี่เกิดอะไรขึ้นกับมัน จู่ๆก็มาแย่งของวิเศษของข้าซะอย่างนั้น เ้านี้น่าจะไม่ธรรมดาซะแล้ว"เขาเสียใจเป็อย่างมากอุทกหยกศิลาเป็ของหายากยิ่ง จากที่จำนวนไม่มากอยู่แล้ว บัดนี้แทบจะไม่เหลือไห้เขาได้ใช้เลย
อี้เหรินเพิ่งด้วยความโมโหกลัวจะเกิดเหตุไม่คาดฝันอีก เขาจึงรีบมุดหน้าลงไปยังแอ่งอุทกหยกศิลา สูบกินของเหลวอย่างรีบด่วน พอสูบกินจนหมดแล้วอี้เหรินเฟิ่งจึงรีบมุดออกมาด้านนอกกลับไปยังรังนอนของาาหมาป่า
เขามาถึงก็นั่งสมาธิโคจรลมปราณพยายามย่อยสลายพลังงานจากของวิเศษไห้ได้เร็วที่สุดเพื่อที่จะได้ไม่เสียของ เขานั่งเดินลมปราณไปสามวันกว่าจะย่อยสลายพลังงานในท้องและซึมซับเข้าสู่ร่างกายจนหมด บัดนี้เขาอยู่จุดสูงสุดของระดับกายทองขั้นต้นแล้ว อีกเพียงครึ่งกาวน่าจะสามารถบรรลุพลังระดับกายทองขั้นกลางได้สำเร็จ
อี้เหรินเฟิ่งลืมตาขึ้นมารู้สึกถึงพลังงานในร่างอันเต็มเปี่ยม "น่าเสียดาย เ้าหินบ้านี่ถ้าไม่แย่งของกินข้าป่านนี้ระดับพลังของข้าน่าจะทะลุไปถุงระดับกายทองขั้นกลางได้แล้วแท้ๆ น่าเสียดายนัก"อี้เหรินเฟิ่งบ่นอย่างเซ็งๆ หลังจากออกจากสมาธิ อี้เหรินเฟิ่งก็อยู่ต่อในถ้ำอีกหนึ่งวัน เขาจัดการกับเนื้อที่อยู่ตรงทางเข้าเพื่อจะนำไปเป็เสบียงเรียบร้อย หนังสัตว์ที่ปูนอนเขาก็เก็บใส่แหวนมิติไว้ด้วยเช่นกัน เขาชอบเ้าหนังสัตว์ผืนนี้ยิ่งช่างนุ่มสบายอบอุ่นเหลือเกิน
เมื่อจัดการทุระเรียบร้อยอี้เหรินเฟิ่งจึงออกเดินทางต่อทันที เมื่อเขาออกมาจากถ้ำฝูงหมาป่าตัวที่ได้อยู่ใกล้ๆก็จะหลุบหัวหดหางลงอย่างเกรงกลัว หลบออกเป็ทางเดินไห้เขาเดินผ่านอย่างว่าง่าย อี้เหรินเฟิ่งเดินทางมุ่งสู่ทิศตะวันออกต่อไปอีกนับเดือน บัดนี้อี้เหรินเฟิ่งอยู่ในป่านี้กว่าแปดเดือนแล้วตอนนี้เขาอายุได้แปดขวบพอดี
หลังจากออกมาจากเขตุแดนของพวกหมาป่าอี้เหรินเฟิ่งก็พบเจอสัตว์อสูรอีกไม่น้อย แต่เขานั้นระวังตัวอย่างมากทุกครั้งที่ััได้เข้าจะรีบซ่อนตัวทันที เด็กน้อยนำเถาวัลย์มามัดเข้ากับเขี้ยวหมาป่าสีแดงสดแล้วแบกไว้ด้านหลังเขี้ยวหมาป่ายาวกว่าความสูงของเขาเสียอีก แต่อี้เหรินเฟิ่งกลับชอบสิ่งนี้เขาคิดว่ามันดูน่าเกรงขามยิ่ง และเขี้ยวหมาป่าก็มีประโยชน์ไม่น้อยนอกจากจะคมกริบและแข็งแกร่งแล้ว มันกลับแผ่กลิ่นอายอันน่ากลัวออกมาตลอดเวลาทำไห้สัตว์อสูรระดับต่ำไม่กล้าออกมารบกวนเขา เขาจึงสามารถเดินทางได้อย่างสะดวกมากยิ่งขึ้น
เดินทางต่ออีกหลายวันจนมาเจอกับบึงขนาดใหญ่ขวางพาดอยู่ข้างหน้า บึงนี้ไม่ได้มีความลึกไดๆเลยน้ำสูงเพียงเอวเท่านั้นต้นหญ้าขึ้นหรอมแหรมแต่กลับกว้างยิ่ง ถ้าจะเดินอ้อมไปคาดว่าจะใช้เวลากว่าครึ่งเดือนก็เป็ได้มันช่างกว้างนัก แต่ถ้าเขาเดินฝ่าข้ามไปตรงๆคาดว่าจะใช้เวลาเพียงแค่วันเดียวเท่านั้น
เห็นดังนั้นอี้เหรินเฟิ่งจึงหาที่พักค้างคืน คิดว่าจะข้ามบึงน้ำนี้ในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น อี้เหรินเพิ่งเดินหาที่พักละแวกนั้นเดินหาลัดเลาะริมบึงไปร่วมชั่วโมงจนมาเจอต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งเขาจึงปีนขึ้นไปทำที่พักบนต้นไม้รอคอยวันรุ่งขึ้นอย่างใจเย็น
121K
