คู่มือการจ้างงานที่ฮอกวอตส์สำหรับจอมมาร

กริ๊งกร๊าง!
กระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น
หลี่เหวยเต๋อและทอมเดินเข้ามา สิ่งที่ปะทะหน้าคือกลิ่นเหม็นประหลาด...
สินค้าในร้านนี้วางระเกะระกะอย่างยิ่ง
แทนที่จะเรียกว่าเป็นร้านค้า เรียกว่าเป็นโกดังเก็บของเก่าน่าจะเหมาะกว่า
เสื้อคลุมมือสองถูกกองไว้บนเคาน์เตอร์ด้านซ้ายมือของทางเข้า เหมือนกับกองขยะ
มีพ่อมดแม่มดผู้ใหญ่ที่แต่งตัวเรียบๆ สองสามคนกำลังคุ้ยหาของอยู่บนนั้น หวังว่าจะเจอขนาดที่เหมาะกับลูกของตัวเอง
ส่วนทางด้านขวามือ คือกองหนังสือเก่าๆ ที่กองสุมกันอยู่
หนังสือเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นตำราเรียนมือสอง ทั้งเก่าทั้งโทรม
มีหนังสือประเภทอื่นอยู่เพียงไม่กี่เล่ม แต่สภาพก็ดูธรรมดา
หนังสือมือสองที่สภาพดีๆ คงจะถูกคนเลือกไปนานแล้ว...
ทอมขมวดคิ้ว มองดูกองขยะเหล่านี้ ในใจก็อดรู้สึกโล่งใจไม่ได้
ถึงแม้ว่าการตามหลี่เหวยเต๋อไปทำเรื่องนั้นจะเสี่ยงอันตรายอย่างน่ากลัว แต่มันก็ทำให้เขารอดพ้นจากชะตากรรมที่ต้องมาซื้อขยะจำนวนมากจากที่แบบนี้...
หลี่เหวยเต๋อพูดถูก ถ้าหากเขาถือขยะที่ซื้อจากที่นี่เข้าไปในฮอกวอตส์ จะต้องถูกคนอื่นดูถูกแน่นอน
ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง
ก่อนที่คนอื่นจะรู้จักความสามารถของคุณ พวกเขาย่อมต้องตัดสินคนจากภายนอกอยู่แล้ว!
แตกต่างจากพนักงานร้านอื่นที่ต้อนรับอย่างกระตือรือร้น พนักงานร้านนี้กำลังฟุบหน้าหลับอยู่บนเคาน์เตอร์
จะมีก็แต่ตอนที่มีคนมาจ่ายเงิน เขาถึงจะเงยหน้าขึ้นมานับของแล้วเก็บเงินอย่างเซื่องซึม
สินค้าในร้านล้วนเป็นของราคาถูก เงินเดือนของพนักงานก็ย่อมไม่สูงไปกว่ากันเท่าไหร่
การไม่มีความกระตือรือร้นจึงเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง
แต่ถึงแม้ว่าพนักงานจะไม่กระตือรือร้น ในร้านก็ยังมีพ่อมดแม่มดไม่น้อยที่กำลังเลือกซื้อสินค้า
หลี่เหวยเต๋อหาของที่ตัวเองต้องการซื้อเจออย่างรวดเร็วในตู้กระจกโชว์ริมถนนของร้าน
ไม้กายสิทธิ์เก่าๆ ที่มัดรวมกันไว้เป็นกำๆ ถูกโยนรวมไว้ในกล่องเดียวกันกับปากกาขนนกที่ขนร่วงหมดแล้วกองใหญ่ เหมือนกับกองฟืนที่ถูกมัดรวมกันไว้อย่างลวกๆ...
ทอมมองดูไม้กายสิทธิ์มือสองที่เก่าจนแกนกลางโผล่ออกมา ในใจก็เย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง
ใช้ไม้กายสิทธิ์พวกนี้ร่ายเวทมนตร์ จะไม่ระเบิดใส่ตัวเองจริงๆ เหรอ?
หลี่เหวยเต๋อกลับไม่ได้ประหลาดใจอะไรมากนัก ไม้กายสิทธิ์ที่ถูกโยนทิ้งไว้ที่มุมห้องเหมือนขยะ จะมีสภาพดีได้อย่างไร?
แต่ไม้กายสิทธิ์เก่าๆ พวกนี้สำหรับหลี่เหวยเต๋อแล้วกลับเหมาะสมอย่างยิ่ง
เพราะอย่างไรเสีย ไม้กายสิทธิ์พวกนี้จำนวนมากมีความเป็นไปได้สูงว่าถูกเก็บมาจากพ่อมดที่ตายในสนามรบ บนตัวมันย่อมต้องมี "ร่องรอยแห่งวิญญาณ" ติดอยู่บ้าง...
นั่นก็หมายความว่า หลังจากที่ผ่านการขัดเกลาจากเจ้านายคนก่อนแล้ว ไม้กายสิทธิ์พวกนี้ก็มีความเข้ากันได้กับศาสตร์มืดค่อนข้างสูง
เหมาะอย่างยิ่งที่หลี่เหวยเต๋อจะนำไปใช้ฝึกฝนเวทมนตร์บางอย่างที่ไม่อาจให้คนอื่นพบเห็นได้...
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่เหวยเต๋อก็หยิบไม้กายสิทธิ์ที่สีลอกไปบ้างแล้วอันหนึ่งออกมาจากกองไม้กายสิทธิ์อย่างยินดี
"โย่! สภาพเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์! ของหายากนะเนี่ย!"
เมื่อเทียบกับไม้อื่นๆ ที่ถึงกับแกนกลางหลุดออกมาแล้ว ไม้กายสิทธิ์อันนี้สภาพดีมากจริงๆ
"อันนี้ให้เธอ" หลี่เหวยเต๋อพูดพลางยื่นไม้กายสิทธิ์อันนี้ให้ทอม แล้วก็มุดกลับเข้าไปในกองไม้กายสิทธิ์อีกครั้ง
ทอมรับไม้กายสิทธิ์มาแล้วลองโบกดู โดยรวมแล้วก็ถือว่าเข้ามือดี
อีกอย่าง ไม้กายสิทธิ์อันนี้ยังให้ความรู้สึกแปลกๆ กับเขา ราวกับว่า... มันตื่นเต้นที่ได้เจอเขา?
"เอาอันนี้แหละ"
การซื้อไม้กายสิทธิ์ครั้งนี้ ไม่มีคุณโอลิแวนเดอร์คอยอธิบายให้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยอยู่ข้างๆ แล้ว
ดังนั้น ทอมจึงไม่รู้ว่าไม้กายสิทธิ์นี้ทำจากวัสดุอะไร
แต่ในเมื่อมันก็เข้ามือดี ใช้เป็นไม้กายสิทธิ์สำรองก็พอได้อยู่
เมื่อหลี่เหวยเต๋อออกมาจากกองไม้กายสิทธิ์อีกครั้ง ในมือก็มีไม้กายสิทธิ์มือสองเพิ่มขึ้นมาห้าอัน
ถึงแม้ว่าสภาพจะไม่ได้ดีเท่าอันในมือของทอม แต่ก็ไม่ส่งผลต่อการใช้งาน อย่างน้อยที่สุดแกนกลางก็ยังคงถูกห่อหุ้มอยู่ในตัวไม้
"แกจะซื้อไปเยอะแยะทำไม?" ทอมถามอย่างสงสัย
"มีเผื่อไว้ย่อมอุ่นใจกว่า"
หลี่เหวยเต๋อถือไม้กายสิทธิ์ห้าอันนั้นไว้ในมือ แล้วหันไปมองสินค้าอื่นๆ ในร้าน
ในตอนนี้ทอมก็ไม่รีบร้อนจะไปไหนแล้ว แต่กลับเดินไปยังกองหนังสือเก่ากองนั้น...
เมื่อครู่ท็อบบี้บอกว่า ที่นี่ถึงแม้จะมีขยะเยอะ แต่บางครั้งก็จะมีคนสามารถหาของดีราคาถูกได้
ทอมคิดว่า ไม่แน่ว่าในกองขยะนี้ อาจจะมีต้นฉบับเวทมนตร์ล้ำค่าอะไรซ่อนอยู่ก็ได้...
และหลี่เหวยเต๋อก็มีความคิดเดียวกัน เขากับทอมเดินไปยังกองหนังสือด้วยกันอย่างรู้ใจ
ทอมย่อตัวลงบนพื้น ขมวดคิ้วใช้ไม้กายสิทธิ์เก่าอันนั้นเขี่ยตำราเรียนมือสองที่สกปรกมอมแมมสองสามเล่มไปข้างๆ แล้วก็เริ่มค้นหาอย่างละเอียด
ส่วนหลี่เหวยเต๋อก็อ้อมไปอีกด้านของกองหนังสือ ตั้งใจจะเริ่มค้นจากอีกฝั่ง
ในขณะที่หลี่เหวยเต๋อเพิ่งจะอ้อมไป กำลังจะดูว่ามีหนังสือเก่าที่น่าสนใจอะไรบ้าง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างส่องแสงแยงตาเขา
หลี่เหวยเต๋อหันไปมองชั้นวางของข้างๆ อย่างสงสัย
บนชั้นวางของนี้ มีอุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุแปลกๆ กองอยู่มากมายอย่างไม่มีระเบียบ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าส่วนใหญ่ก็พังไปแล้ว
หลี่เหวยเต๋อเดินไปที่ชั้นวางของนี้ ตอนนี้เขาเห็นแสงสีฟ้าจางๆ ที่ส่องออกมาบนชั้นวางแล้ว
เขาก็เหมือนกับทอม คือหยิบไม้กายสิทธิ์เก่าอันหนึ่งออกมา แล้วค่อยๆ เขี่ยของจิปาถะบนชั้นวางออกไป
สำหรับอุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุที่ไม่รู้ที่มา ไม่รู้การใช้งานพวกนี้ ต่อให้จะชำรุดแล้วก็ยังคงต้องระวังไว้ก่อน
ในตอนนี้ แหล่งกำเนิดของแสงสีฟ้าจางๆ ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าหลี่เหวยเต๋อในที่สุด
นั่นคือวัตถุทรงแท่งสีทองหนาประมาณสองนิ้ว บนตัวของมันมีลวดลายประหลาดที่หลี่เหวยเต๋อไม่เข้าใจสลักอยู่ ดูเหมือนกับไฟแช็กที่แกะสลักอย่างประณีตอันหนึ่ง
และแสงสีฟ้าจางๆ เหล่านั้น ก็กำลังส่องแสงระยิบระยับอยู่บนลวดลายประหลาดเหล่านั้น
หลี่เหวยเต๋อใช้ไม้กายสิทธิ์จิ้มไปที่ "ไฟแช็ก" อันนั้นเบาๆ
"ไฟแช็ก" ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แสงสีฟ้านั้นก็ยังคงส่องแสงระยิบระยับอยู่ไม่หยุด
หลี่เหวยเต๋อสะบัดไม้กายสิทธิ์เบาๆ จิ้งจกตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งบนกำแพงก็ลอยมาตกลงบน "ไฟแช็ก" อันนั้น!
อีกครู่ต่อมา หลังจากที่พบว่าจิ้งจกตัวเล็กไม่มีความผิดปกติใดๆ แล้ว หลี่เหวยเต๋อถึงได้คลายพันธนาการของจิ้งจก
จิ้งจกตัวเล็กวิ่งหนีไปอย่างตื่นตระหนก ตลอดกระบวนการไม่มีความผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น
จนถึงตอนนี้ หลี่เหวยเต๋อถึงได้วางใจยื่นมือออกไปหยิบ "ไฟแช็ก" อันนั้นขึ้นมา
ในความเป็นจริง ถึงแม้ว่าร้านนี้จะรับของเก่าและขายของเก่า แต่ก็เป็นร้านค้าที่ถูกกฎหมาย ไม่รับซื้อของที่เกี่ยวกับศาสตร์มืดโดยเด็ดขาด
คนทั่วไปก็ไม่นำของที่เกี่ยวกับศาสตร์มืดมาขายที่นี่ พวกเขามักจะไปขายที่ตรอกน็อกเทิร์นมากกว่า
สิ่งที่หลี่เหวยเต๋อทำเมื่อครู่ จริงๆ แล้วก็แค่เพื่อป้องกันไว้ก่อนเท่านั้นเอง
หลี่เหวยเต๋อพิจารณาไฟแช็กในมืออย่างละเอียด แล้วค่อยๆ ใช้นิ้วกดลงไปบนแสงสีฟ้าอย่างระมัดระวัง
แกร๊ก!
ด้านบนของไฟแช็กปรากฏรอยแยกเล็กๆ ขึ้นมา
หลี่เหวยเต๋อใช้นิ้วหัวแม่มืองัดเบาๆ ฝาอันหนึ่งก็เปิดออกตามรอยแยก เปลวไฟสีน้ำเงินลึกลับเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นที่ปลาย...
หลี่เหวยเต๋อไม่คิดเลยว่า เจ้านี่จะเป็นแค่ไฟแช็กธรรมดาๆ จริงๆ เหรอ?
ไม่ถูก... ไฟแช็กธรรมดาๆ จะส่องแสงออกมาเองได้อย่างไร?
คลิก!
หลี่เหวยเต๋อพับฝาไฟแช็กลง ดับเปลวไฟเล็กๆ ที่ปลาย
"ทอม เธอมาดูนี่สิ"
"มีอะไร?" ทอมเดินเข้ามา สายตามองไปที่ไฟแช็กที่หลี่เหวยเต๋อยื่นมาให้ "นี่มันก็แค่ไฟแช็กธรรมดาๆ ไม่ใช่เหรอ?"
"ธรรมดา? เธอไม่เห็นว่ามันกำลังส่องแสงอยู่เหรอ?" หลี่เหวยเต๋อถามอย่างสงสัย
"แสง? มีแสงที่ไหนกัน?" ทอมรับไฟแช็กมาดู แล้วก็พูดอย่างรังเกียจ "มันเปิดไม่ได้ด้วยซ้ำ"
"เธอมองไม่เห็นแสงบนนี้? แล้วก็เปิดไม่ได้ด้วย?" หลี่เหวยเต๋อลูบคาง มองดูไฟแช็กที่ทอมถืออยู่ในมือแต่ยังคงส่องแสงสีน้ำเงินลึกลับออกมา
"อืม ในสายตาของฉัน นี่ก็เป็นแค่ไฟแช็กชุบทองอันหนึ่ง แล้วก็..." ทอมลองงัดไฟแช็กอันนั้นอีกครั้ง "เปิดไม่ได้จริงๆ"
หลี่เหวยเต๋อรับไฟแช็กมา แล้วใช้นิ้วหัวแม่มืองัดเบาๆ
แกร๊ก!
ไฟแช็กก็ถูกเปิดออก
ทอมเบิกตากว้าง "นี่... ฉันขอลองอีกที!"
แต่ไม่ว่าทอมจะลองอย่างไร ก็ไม่สามารถเปิดไฟแช็กได้เหมือนหลี่เหวยเต๋อ
"หมายความว่าแสงสีฟ้านี้ มีแค่ฉันคนเดียวที่มองเห็นจริงๆ..."
หลี่เหวยเต๋อมองดูไฟแช็กที่ส่องแสงสีน้ำเงินลึกลับอยู่ในมืออย่างครุ่นคิด

(จบตอน)

#ถ้าชอบกดหัวใจ ถ้าถูกใจกดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์
#อ่านตอนใหม่ก่อนใครที่เว็บ mynovel