นางกลับมาที่กระท่อมของอาเฟยอีกครั้งในตอนสาย เขากำลังนั่งซ่อมดาบไม้เล่มเก่าอยู่หน้าบ้าน เมื่อเห็นนางเดินมา เขาก็เงยหน้าขึ้นยิ้มให้ เป็รอยยิ้มที่จริงใจและอบอุ่นเหมือนดวงอาทิตย์ยามเช้า
"เสี่ยวเหลียน! เ้าหายไปไหนมาแต่เช้า ข้าเป็ห่วงแทบแย่"
รอยยิ้มนั้นทำให้หัวใจของเสี่ยวเหลียนเจ็บแปลบ นางต้องฝืนยิ้มตอบกลับไป "ข้า... ข้าไปเดินเล่นมาน่ะ"
นางนั่งลงข้างๆ เขา มองดูมือที่หยาบกร้านของเขากำลังพันด้ามดาบอย่างคล่องแคล่ว ในใจของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกผสมผสาน ความรัก ความเ็ป และความมุ่งมั่นที่จะทำทุกอย่างเพื่อเขา
"อาเฟย... ข้ามีเื่จะบอกเ้า" นางพูดด้วยเสียงที่พยายามให้ฟังดูปกติ
"เื่อะไรหรือ?" เขาถามโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา มือยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็ง
เสี่ยวเหลียนสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมตัวที่จะพูดคำโกหกคำแรกกับคนที่นางรักที่สุด "ข้า... จะต้องเดินทางไกล"
มือของอาเฟยชะงักกึก เขาหันมามองหน้านางทันที แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความกังวล "เดินทางไกล? เ้าจะไปไหน? ทำไมถึงกะทันหัน?"
เสี่ยวเหลียนเตรียมคำตอบสำหรับคำถามนี้มาแล้ว แต่เมื่อต้องพูดออกมาจริงๆ หัวใจของนางก็เต้นระรัวด้วยความเ็ป "ข้าได้ข่าวจากท่านป้าหวังว่า ในเมืองหลวงมีอาจารย์ยอดฝีมืออยู่หลายท่าน ข้าจะลองเดินทางไปดู... เผื่อว่าข้าจะสามารถอ้อนวอนขอให้พวกเขาสักคนยอมรับเ้าเป็ศิษย์ หรืออย่างน้อยก็ชี้แนะเคล็ดวิชาให้แก่เ้าได้"
นี่คือคำโกหก... คำโกหกคำแรกที่นางใช้กับคนที่นางรักที่สุด และมันทำให้หัวใจของนางเ็ปราวกับถูกแทงด้วยมีดคม
อาเฟยเบิกตากว้างด้วยความตื้นตันใจและรู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน เขาวางดาบไม้ลงแล้วหันมาจับมือของนาง "เสี่ยวเหลียน! เ้าจะลำบากทำไม! เื่นี้มันเป็เื่ของข้าเอง เ้าไม่ต้องทำเพื่อข้าถึงขนาดนี้"
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?" เสี่ยวเหลียนจับมือเขาไว้แน่น รู้สึกถึงความอบอุ่นและความหยาบกร้านของฝ่ามือที่เคยกอดนางไว้อย่างอ่อนโยน "เื่ของเ้าก็เหมือนเื่ของข้า เราสัญญาแล้วไม่ใช่รึ ว่าเราจะสู้ไปด้วยกัน"
"แต่... แต่การเดินทางมันอันตรายนะ! เ้าเป็ผู้หญิงตัวคนเดียว..." เสียงของอาเฟยเต็มไปด้วยความกังวล "แล้วถ้าเ้าเจออันตรายล่ะ? ถ้าเ้าหลงทางล่ะ? ถ้า..."
"ข้าดูแลตัวเองได้น่า" นางพยายามพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความเศร้า "ข้าจะไปไม่นานหรอก เมื่อหาหนทางได้แล้ว ข้าจะรีบกลับมาหาเ้าทันที"
อาเฟยมองหน้านางอย่างลังเล ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรัก ความกังวล และความรู้สึกผิด "เสี่ยวเหลียน... ข้ารู้สึกแย่มากที่ต้องให้เ้าไปเสี่ยงภัยเพื่อข้า ข้าควรจะเป็คนปกป้องเ้า ไม่ใช่ให้เ้าต้องไปช่วยข้า"
คำพูดของเขาทำให้เสี่ยวเหลียนเ็ปยิ่งขึ้น นางรู้ดีว่าหากอาเฟยรู้ความจริงว่านางกำลังจะทำอะไร เขาจะไม่มีวันยอมให้นางไป "อาเฟย... เ้าอย่าคิดแบบนั้นเลย ความรักไม่ใช่เื่ของการปกป้องฝ่ายเดียว มันคือการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เมื่อเ้าแข็งแกร่งขึ้นแล้ว เ้าก็จะปกป้องข้าได้"
เขายังคงลังเล แต่เมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของนาง เขาก็รู้ว่าคงไม่อาจเปลี่ยนใจนางได้ เขาดึงนางเข้ามากอดไว้แน่น "ขอบคุณนะเสี่ยวเหลียน... ขอบคุณจริงๆ ข้าไม่รู้จะตอบแทนเ้าได้อย่างไร"
การกอดนั้นอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก แต่สำหรับเสี่ยวเหลียนแล้ว มันเป็เหมือนการกอดครั้งสุดท้ายของความบริสุทธิ์ของนาง นางซบหน้ากับอกกว้างของเขา สูดกลิ่นที่คุ้นเคยเข้าไปลึกๆ เพื่อเก็บความทรงจำนี้ไว้ในใจ
"แค่เ้าทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับข้าก็พอ" นางกระซิบตอบ ซ่อนน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา "เป็ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดให้ได้นะ... อาเฟย"
"ข้าสัญญา" เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น "ข้าจะฝึกฝนรอเ้าอยู่ที่นี่ จะไม่ยอมแพ้ จะไม่ท้อถอย... รอวันที่เ้ากลับมา"
พวกเขานั่งกอดกันอยู่นานในความเงียบ ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า ทำให้ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็สีส้มอ่อนๆ เสี่ยวเหลียนพยายามจดจำทุกรายละเอียดของ่เวลานี้ เสียงหายใจของเขา ความอบอุ่นของร่างกายเขา กลิ่นของเขา... ทุกอย่างที่จะเป็ความทรงจำสวยงามสุดท้ายก่อนที่นางจะต้องก้าวเข้าสู่ความมืดมิด
"เสี่ยวเหลียน..." อาเฟยเรียกชื่อนางเบาๆ "ข้าจะคิดถึงเ้ามากทุกวัน"
"ข้าก็เช่นกัน" นางตอบ แล้วค่อยๆ ดึงตัวออกจากอ้อมกอดของเขา "ข้าต้องกลับไปเตรียมตัวแล้ว จะออกเดินทางพรุ่งนี้เช้า"
"เร็วขนาดนั้นเลยหรือ?" เขาถามด้วยความประหลาดใจ
"ยิ่งเร็วยิ่งดี" นางยืนขึ้น "ข้าไม่อยากให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์"
อาเฟยยืนตามขึ้นมา เขาจับมือนางไว้อีกครั้ง "เสี่ยวเหลียน... ข้าจะรอเ้า ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ข้าจะรอ"
นางพยักหน้า ไม่กล้าพูดอะไรมากเพราะกลัวว่าเสียงจะสั่น แล้วจึงเดินจากไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับไปมอง
คืนนั้น เสี่ยวเหลียนไม่ได้นอนเลย นางนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มองดูดวงจันทร์ที่ส่องแสงเงินลงมา ในใจเต็มไปด้วยความคิดมากมาย นางคิดถึงอาเฟย คิดถึงสิ่งที่นางกำลังจะทำ คิดถึงอนาคตที่ไม่แน่นอน
นางเปิดห่อผ้าที่ป้าหวังให้มา ข้างในมีเงินจำนวนหนึ่งที่ห่อด้วยผ้าเก่า และป้ายหยกเล็กๆ ที่มีลายแกะสลักประณีต นางถือป้ายหยกขึ้นมาส่องดูใต้แสงจันทร์ มันเย็นและเรียบลื่น เหมือนกับน้ำแข็งที่จับอยู่ในมือ
"โรงเตี๊ยมจันทร์เสี้ยว..." นางกระซิบชื่อที่ป้าหวังบอกไว้ สงสัยว่าที่นั่นจะเป็อย่างไร และสหายเก่าของป้าหวังจะเป็คนแบบไหน
นางคิดถึงเื่ราวที่ป้าหวังเล่าให้ฟังเกี่ยวกับหมอเทวดาหลี่ ความกลัวและความขยะแขยงก็ขึ้นมาในใจ แต่เมื่อนึกถึงอาเฟย ความรู้สึกเ่าั้ก็ถูกกดทับลงไปด้วยความมุ่งมั่น
"เพื่ออาเฟย..." นางกระซิบกับตัวเอง "ข้าทำได้... ข้าต้องทำได้"
นางใช้เวลาที่เหลือของคืนนั้นเขียนจดหมายสั้นๆ ถึงพ่อแม่ อธิบายว่านางต้องเดินทางไปทำธุระสำคัญ และขอให้พวกเขาอย่าเป็ห่วง นางไม่สามารถบอกความจริงได้ เพราะรู้ว่าพ่อแม่จะไม่มีวันยอมให้นางไป
เมื่อรุ่งสางขึ้น เสี่ยวเหลียนแต่งตัวด้วยชุดเดินทางที่เรียบง่าย นางมัดผมให้เรียบร้อย และเก็บของใช้จำเป็ลงในย่ามเล็กๆ เงินและป้ายหยกถูกซ่อนไว้ในที่ลึกที่สุด
นางเดินออกจากบ้านอย่างเงียบเชียบ วางจดหมายไว้บนโต๊ะในห้องพ่อแม่ แล้วจึงเดินออกไปสู่ภายนอก อากาศยามเช้ายังเย็นสบาย ลมเบาๆ พัดผ่านใบไผ่ ทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบเบาๆ ที่นางคุ้นเคยมาตลอดชีวิต
นางเดินผ่านกระท่อมของอาเฟย เขายังคงหลับอยู่ นางหยุดยืนมองกระท่อมเล็กๆ นั้นเป็ครู่หนึ่ง ในใจเต็มไปด้วยความรัก ความเศร้า และความมุ่งมั่น
"รอข้านะ อาเฟย..." นางกระซิบเบาๆ "ข้าจะกลับมาพร้อมกับหนทางที่จะทำให้เ้าแข็งแกร่ง"
นางเดินต่อไปยังปากหมู่บ้าน ที่นั่นมีขบวนเดินทางเล็กๆ ที่จะเข้าสู่เมืองหลวงกำลังเตรียมออกเดินทาง เป็ขบวนของพ่อค้าที่นำสินค้าไปขายในเมืองใหญ่ นางได้ติดต่อกับหัวหน้าขบวนไว้แล้วเมื่อวานนี้ และจ่ายเงินค่าเดินทางไปแล้ว
"เอ้า! หนูน้อย มาแล้วสินะ" หัวหน้าขบวนที่เป็ชายวัยกลางคนอ้วนท้วนทักทาย "เตรียมตัวดีแล้วหรือยัง? การเดินทางไปเมืองหลวงนี่ไม่ใช่เื่เล่นนะ"
"เตรียมตัวดีแล้วค่ะ" เสี่ยวเหลียนตอบ แล้วขึ้นไปนั่งบนเกวียนที่เต็มไปด้วยสินค้าต่างๆ
เมื่อขบวนเริ่มเคลื่อนตัว เสี่ยวเหลียนหันกลับไปมองหมู่บ้านไผ่เขียวที่ค่อยๆ เล็กลงจนลับสายตา นางมองดูบ้านเรือนเล็กๆ ไร่นาสีเขียว และูเาที่ล้อมรอบ... ทุกอย่างที่เป็ชีวิตของนางมาตลอดสิบแปดปี
ลาก่อน... ความบริสุทธิ์ของข้า
ลาก่อน... ชีวิตที่เรียบง่ายของข้า
เบื้องหน้าคือเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแสงสีและอันตราย... และคือจุดเริ่มต้นของการเสียสละครั้งแรกของนาง
787K
