ความอุ่นจากผ้าห่มแผ่ซ่านขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่ทิงเสวี่ยก็ยังนอนไม่หลับ นี่เป็คืนแรกที่เธอกลับมาเกิดใหม่ หากจะหลับไปเลยคงจะน่าเสียดายเกินไป
ทิงเสวี่ยรู้ดีว่าหลิวกุ้ยหลาน ย่อมไม่มีทางทอดทิ้งเธอได้ หากไม่มีเธอไปสักคนแล้วเฉินเหยาเหยาจะทำอย่างไร?
ช่างบังเอิญจริงๆ ทั้งเธอและเฉินเหยาเหยาเป็พี่น้องต่างพ่อ แต่กลับมีเืกรุ๊ปหายากเหมือนกัน หลิวกุ้ยหลานมีเืกรุ๊ป O แต่ทั้งเธอและเฉินเหยาเหยากลับมีเืกรุ๊ป 2H Rh-negativeที่หายากมาก ซึ่งเป็เืกรุ๊ปหายากที่พบได้น้อยมาก ทั้งเมืองจะมีสักกี่คนเชียว
ในยุคหลังที่สื่อสังคมออนไลน์พัฒนาขึ้น คนที่มีเืกรุ๊ปหายากเหล่านี้จะรวมกลุ่มกันเพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน หากใครในจังหวัดหรือในเมือง้าเืกรุ๊ปหายาก พวกเขาก็จะรีบไปบริจาคในทันที
ทว่าใน่ต้นทศวรรษ 1990 การสื่อสารยังไม่พัฒนา คนที่มีเืกรุ๊ปหายากอาจต้องจบชีวิตลงเพียงเพราะรอเืที่้าไม่ทัน
เฉินเหยาเหยามีเนื้องอก จำเป็ต้องผ่าตัดเอาออก ระหว่างการผ่าตัดจำเป็ต้องมีการให้เื เธอมีเืกรุ๊ปหายาก โรงพยาบาลอำเภอไม่มีเืที่เธอ้า ดังนั้นการผ่าตัดจึงล่าช้ามาโดยตลอด
ทิงเสวี่ยรู้ดีว่าหลิวกุ้ยหลานให้ความสำคัญกับเฉินเหยาเหยามากเพียงใด เพื่อให้ลูกสาวคนเล็กสุดที่รักของเธอได้ผ่าตัดเร็วขึ้น เธอจะต้องมาอีกแน่นอน มาสิ เธอกำลังรออยู่!
กว่าทิงเสวี่ยจะข่มตาหลับได้ก็ดึกมากแล้ว พอฟ้าสางเธอก็ตื่นทันที จากนั้นก็สวมเสื้อผ้าแล้วค่อยๆ ย่องลงจากเตียง
หลินกั๋วผิงที่ตื่นเช้ากว่ากำลังง่วนอยู่กับการก่อเตาไฟ
เมื่อหลินกั๋วผิงเห็นลูกสาวตื่นเช้าขนาดนี้ก็รีบพูดว่า “เสียวเสวี่ย อากาศยังหนาวอยู่เลย ไปนอนในผ้าห่มอีกสักพักเถอะ รอพ่อทำอาหารเช้าเสร็จแล้วค่อยลุกออกมา”
ทิงเสวี่ย “พ่อคะ หนูไม่ง่วงแล้ว หนูจะช่วยพ่อทำอาหารเช้าด้วยค่ะ”
“เสียวเสวี่ยของพ่อช่างรู้ความจริงๆ! พ่อไม่ต้องให้ลูกช่วยหรอก ลูกยังไม่หายดี ต้องพักผ่อนเยอะๆ” หลินกั๋วผิงเอ่ยอย่างเอ็นดูพลางใช้นิ้วแตะจมูกลูกสาวเบาๆ
การที่พ่อตามใจแบบนี้ทำให้ทิงเสวี่ยรู้สึกมีความสุขมาก ความสุขแบบนี้เป็สิ่งที่ต่อให้มีทรัพย์สมบัติมากมายมหาศาลจากชาติที่แล้วก็ไม่อาจเทียบได้
เงินสำคัญมาก แต่เงินมากมายแค่ไหนก็ซื้อความรักความเอ็นดูที่บริสุทธิ์ใจและใส่ใจของใครคนหนึ่งไม่ได้
หลังจากก่อไฟเสร็จก็ต้มน้ำก่อน ทิงเสวี่ยและหลินกั๋วผิงต่างก็ใช้น้ำร้อนที่เหลือจากเมื่อคืนมาล้างหน้าล้างตา
เดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติเป็่ที่หนาวที่สุดของปี ทุกหนทุกแห่งจับตัวเป็น้ำแข็งไปหมด ในบ้านไม่มีเครื่องทำความร้อน เตาไฟก็ดับไปแล้วหลังจากที่พวกเขาหลับไป ดังนั้นข้าวของทุกชิ้นจึงเย็นเฉียบ
เมื่อต้มน้ำเดือดได้กาน้ำหนึ่ง หลินกั๋วผิงก็เตรียมทำอาหาร ทิงเสวี่ยรีบเข้าไปช่วย “พ่อคะ หนูช่วยพ่อทำอาหารนะคะ คุณย่าเคยสอนหนูทำอาหารแล้วค่ะ แล้วก็เมื่อวานซืนกับเมื่อคืนหนูฝันเห็นคุณย่าด้วย คุณย่ากำชับให้หนูดูแลพ่อกับอาสามให้ดี คุณย่ายังบอกให้พ่อกับอาสามเชื่อฟังหนูด้วยค่ะ”
หลินกั๋วผิง “...”
ทิงเสวี่ยไม่สามารถบอกเื่เหลือเชื่ออย่างการกลับชาติมาเกิดให้พ่อฟังได้ พ่อเป็คนขี้กลัว หากทำให้พ่อใคงจะไม่ดีแน่ ดังนั้นเธอจึงกุเื่อ้างคุณย่าที่ล่วงลับไปแล้วขึ้นมา เธอรู้ว่าพ่อเชื่อฟังคุณย่าที่สุด
“เสียวเสวี่ย ลูกฝันเห็นคุณย่าจริงๆ เหรอ?” หลินกั๋วผิงมองลูกสาวอย่างสงสัย ขอบตาของเขาแดงระเรื่อ แม่จากไปกะทันหันเกินไป ถึงแม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ทุกครั้งที่นึกถึงก็ยังทำให้เขาใจสลาย
ทิงเสวี่ยพยักหน้าให้หลินกั๋วผิงอย่างหนักแน่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “หนูฝันเห็นคุณย่าจริงๆ ค่ะ คุณย่าบอกว่าอยู่ที่นั่นคุณย่าสบายดี คุณย่ายังบอกว่าเสียวเสวี่ยโตแล้ว ต้องดูแลพ่อกับอาสามให้ดี คุณย่ายังบอกให้พ่อกับอาสามเชื่อฟังหนูด้วย แถมคุณย่ายังบอกว่าอยากกินเกี๊ยวไส้ผักกาดขาวหมูสับ พอถึงวันปีใหม่ไปไหว้บรรพบุรุษ ต้องทำเกี๊ยวไส้ผักกาดขาวหมูสับให้คุณย่าด้วยนะคะ”
หลินกั๋วผิงไม่ได้เรียนหนังสือมามากนัก เขาเหมือนกับคนอื่นๆ ในหมู่บ้านที่ค่อนข้างเชื่อเื่โชคลาง
หลินกั๋วผิงเชื่อคำพูดของทิงเสวี่ย
ซุปไก่จากเมื่อคืนยังกินไม่หมด หลินกั๋วผิงตั้งใจจะอุ่นให้ทิงเสวี่ยกินคนเดียว แต่ทิงเสวี่ยบอกว่าอยากกินบะหมี่น้ำซุปไก่
ทิงเสวี่ยหยิบบะหมี่แห้งห่อเดียวที่เหลืออยู่ในบ้านออกมา แล้วบอกให้พ่อทำบะหมี่น้ำซุปไก่
ทิงเสวี่ยบอกหลินกั๋วผิงว่าบะหมี่น้ำซุปไก่เป็สิ่งที่ย่าเคยสอนเธอ ย่ายังสอนเคล็ดลับอื่นๆ ให้เธออีกมากมาย เธอก็จดจำไว้ในใจอย่างแม่นยำ
หลังจากทำบะหมี่น้ำซุปไก่เสร็จ ทิงเสวี่ยก็ไปเรียกหลินกั๋วอันมากินอาหารเช้า
บ้านทั้งสองหลังตั้งอยู่ติดกันทั้งเรือนหน้าและเรือนหลัง
บ้านของหลินกั๋วอันอยู่ด้านหลังบ้านของทิงเสวี่ย
พี่น้องทั้งสองคนอาศัยอยู่ในบ้านดินหลังคามุงจากที่เรียบง่าย
แม้่ไม่กี่ปีมานี้ หลายบ้านในหมู่บ้านได้สร้างบ้านอิฐหลังคากระเบื้องแล้ว แต่บ้านหลังคามุงจากก็ยังคงเป็ส่วนใหญ่
บะหมี่น้ำซุปไก่ตักแบ่งได้สามชาม ทิงเสวี่ยขอชามเล็ก ส่วนชามใหญ่สองชามให้พ่อกับอาสาม
ตอนกินข้าว หลินกั๋วผิงพูดกับทิงเสวี่ยว่า “กินข้าวเสร็จแล้ว พ่อกับอาสามจะไปช่วยซ่อมบ้านให้ป้า ลูกจะไปกับพวกเรา หรือจะไปเล่นกับพี่หงเหมย?”
หงเหมยเป็ลูกสาวของหลินกั๋วเซิ่ง ซึ่งก็คือลูกพี่ลูกน้องของทิงเสวี่ย
ทิงเสวี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “หนูจะอยู่บ้านค่ะ พ่อกับอาสามไปบ้านป้าเถอะค่ะ”
หลินกั๋วผิงพยักหน้ารับรู้ แล้วก็กินข้าวต่อ
หลินกั๋วอันกินบะหมี่น้ำซุปไก่ไปคำหนึ่งก็อดชมไม่ได้ว่า “บะหมี่นี่อร่อยจริงๆ ใส่ซุปไก่แล้วรสชาติต่างไปเลย”
หลินกั๋วผิง “ไม่ใช่แค่อร่อยเพราะซุปไก่อย่างเดียวหรอกนะ ในนั้นยังใส่เครื่องปรุงอย่างต้นหอม ขิง พริกไทยป่นด้วย นี่แม่เราสอน เสียวเสวี่ยทำมาดีจริงๆ”
หลินกั๋วอัน “เสียวเสวี่ยฉลาดจังเลยนะ ย่าสอนอะไรก็จำได้หมด”
ทิงเสวี่ยยิ้มหวานให้หลินกั๋วอันแล้วพูดด้วยท่าทางภูมิใจว่า “คุณย่าสอนหนูตั้งหลายอย่างแน่ะ หนูจำได้หมดเลย หนูความจำดีมากค่ะ”
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ หลินกั๋วผิงกับหลินกั๋วอันก็ไปหมู่บ้านหลิวที่อยู่ติดกันเพื่อช่วยซ่อมบ้านให้ป้าของพวกเขา ซึ่งก็คือป้าของทิงเสวี่ย หลินกั๋วผิงให้ทิงเสวี่ยไปเล่นกับลูกพี่ลูกน้องหลินหงเหมย ทิงเสวี่ยรับปาก แต่พอพวกเขาไปแล้วเธอก็เริ่มทำงานของตัวเอง
ทิงเสวี่ยจำได้ว่าในชาติก่อน เพราะเธอตกลงกับหลิวกุ้ยหลานว่าจะย้ายไปใช้ชีวิตในเมืองกับเธอ อีกสองวันเธอจะมารับ ดังนั้นวันนี้พ่อจึงไม่ได้ไปบ้านป้ากับอาสาม แต่พาเธอไปตลาดในเมืองแทน
พ่อซื้อของให้เธอมากมาย ตอนนั้นเธอดีใจมาก เพราะกำลังจะได้ไปใช้ชีวิตในเมือง ถึงแม้พ่อจะยิ้มอยู่ แต่เธอรู้ว่าตอนนั้นในใจพ่อคงเสียใจมาก ตัวเธอในยามนั้นช่างไม่ประสีประสาเอาเสียเลย
ทิงเสวี่ยสลัดเื่ราวชวนหดหู่ในอดีตทิ้งไป แล้วเริ่มปัดกวาดเช็ดถูบ้าน เธอจะทำความสะอาดบ้านให้เอี่ยมอ่อง ให้หน้าต่างกระจ่างใส โต๊ะเก้าอี้สะอาดเหมือนตอนที่คุณย่ายังอยู่ เป็บ้านที่อบอุ่นและน่าอยู่
ตอนเช้าทิงเสวี่ยทำความสะอาดทั้งในและนอกบ้านจนเรียบร้อย ตอนบ่ายเริ่มซักผ้า ซักของตัวเอง ของพ่อ แล้วเธอก็ไปเอาเสื้อผ้าสกปรกของอาสามที่บ้านมาซักด้วย
ไม่นานลานบ้านเล็กๆ ก็เต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่ตากไว้ ถึงอย่างไรเธอก็อายุแค่แปดขวบ ถึงแม้จิติญญาจะเป็ของผู้ใหญ่แล้ว แต่ร่างกายก็ยังเป็เด็ก ซักผ้ามากมายขนาดนั้นร่างกายเล็กๆ ของเธอก็เริ่มจะรับไม่ไหวแล้ว
มื้อเที่ยงเธอกินรองท้องง่ายๆ กะว่ามื้อเย็นจะตั้งใจทำให้อร่อย
นอกจากผักกาดขาวกับหัวไชเท้าแล้ว ที่บ้านยังมีเนื้ออยู่นิดหน่อย เนื้อนั้นเป็เพราะเธอเป็ไข้ไม่สบาย พ่อจึงตัดใจซื้อมาบำรุงเธอกินโดยเฉพาะ
843
