เพล้งงง!!! หลินหลินสาวน้อยวัย 24 ปี กำลังวุ่นทำความสะอาดห้องทำงานของพ่อเธอ และเธอก็เผลอทำแก้วน้ำหกใส่โต๊ะ เธอเป็นักกีฬาดีเด่นในหลายรายการ ทำงานพาร์ทไทม์มานับไม่ถ้วน ไม่เน้นเรียนดีเน้นกีฬา...นั่นคือคติประจำใจของเธอ
" โว๊ยย!!! ฉันจะซุ่มซ่ามอะไรกันนักกันหนาวะเนี่ย เอกสารพ่อจะเปียกไหม " เธอมองบริเวณโต๊ะทำงานของพ่อเธอและบังเอิญเหลือบไปเห็นซองสีขาวที่มุม้าขวามีรูปัสีดำติดอยู่ซึ่งมันกำลังจะเปียกน้ำเธอเลยดึงซองขึ้นมาเปิด แล้วพบว่าข้างในเป็เอกสารที่ส่งมาให้พ่อของเธอ
" ขอเปิดอ่านหน่อยละกันนะพ่อ ถึงคุณอัมรินทร์ เลขาของคุณอาเทอร์ คุณได้ติดหนี้ยักยอกเงินบริษัทอยู่ 6.25 ล้านบาน ซึ่งทำงานชดใช้ไปแล้ว 1.25 ล้านบาท และยังเหลือหนี้สินที่มีอยู่ 5 ล้านบาท หากคุณไม่เข้ามาติดต่อและอธิบายเพิ่มเติม เราจะดำเนินการกับคุณในลำดับต่อไปแบบไม่แจ้งล่วงหน้า " เธออ่านไปมือสั่นไป
" ห๊าาาา!!! ยักยอกเงิน เป็หนี้ 5 ล้านเลยเหรอ เป็ไปไม่ได้ ไม่จริง ไม่จริง "
ตึก ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก เธอรีบวิ่งลงบันได้เพื่อไปถามผู้เป็แม่ว่าเอกสารที่เธอได้อ่านไปเป็ความจริงรึเปล่า
" ไม่จริง ไม่จริง ไม่จริงแน่ๆ " เธอเดินหาแม่แล้วก็บ่นพึมพัมกับตัวเอง
" แม๊..... แม่ แม่ แม่ดู แม่ดูนี่ มันไม่จริงใช่มั๊ยยแม่ บอกหนูที " เธอเดินมาเรียกแม่และถามในทันที
ในขณะที่แม่กำลังอ่านจดหมายฉบับนี้ มือที่ถือกระดาษก็เริ่มสั่น น้ำตาก็เริ่มคลอ
" ทั้งหมดมันคือเื่จริงลูก แม่ขอโทษที่ไม่ได้บอกลูกเลย "
" ทำไมหนูไม่รู้อะไรเลย แล้วพ่อหล่ะ พ่อไปไหนคะ "
" วันนี้พ่อออกจากบ้านั้แ่เช้าแล้วหล่ะลูก มันเป็ความคิดของแม่เองแหล่ะที่ให้พ่อออกไปอยู่ข้างนอกก่อน " แม่พูดพร้อมทั้งหันไปมองลูกสาวอย่างหน้าเศร้า
" มีอะไรที่หนูยังไม่รู้อีกไหม " หลินถามอย่างตรงไปตรงมา
แม่เงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจแล้วพูดว่า
" มี ถ้าแม่เล่าให้หลินฟัง หลินสัญญากับแม่ได้ไหมว่าจะไม่โวยวาย "
" ได้ หนูสัญญา "
" จริงๆแล้วพ่อไปยักยอกเงินบริษัทก็จริงนะ แต่แม่ก็ไม่รู้หรอกว่าพ่อเขาจะทำแบบนี้ทำไม แม่เคยถามแต่ก็ไม่เคยได้คำตอบสักที "
" วันหนึ่งทางบริษัทจับทางได้ว่าพ่อยักยอกเงินก็เลยให้พ่อชดใช้หนี้ด้วยการให้พ่อพาพี่รินไปช่วยทำงานในตำแหน่งเลขาคุณอาเทอร์แทน ที่คุณอาเทอร์ไม่ได้เอาเื่ความผิดร้ายแรงจนติดคุกขนาดนั้นก็เพราะว่าพ่อก็ไปช่วยเป็ส่วนหนึ่งที่ทำให้บริษัทเติบโตได้มาจนถึงทุกวันนี้ "
หลินได้แต่เงียบและฟังแม่เล่าเื่ราวทั้งหมดต่อ
" แต่คนที่พ่อกลัวก็คือลูกชายคนโตของคุณอาร์เทอร์เขาค่อนข้างมีอิทธิพลมากๆต่อคนในแถวนี้ "
" ถ้าพ่อหายไปแล้ว แล้วเราหล่ะจะอยู่รอดเหรอแม่ " หลินถามด้วยความสงสัย
" แม่ก็พูดอะไรกับลูกมากไม่ได้เพราะแม่เองก็ผิดที่ไม่บอกเื่นี้กับลูกั้แ่แรก พ่อจะไปอยู่ที่อื่นสักพักนะเดี๋ยวเื่เบาบางลงซักหน่อยพ่อจะกลับมาเคลียร์ " แม่พูดไปพร้อมทั้งใช้มือตบไหล่ลูกสาวเบาๆ
" แล้วทำไมไม่บอกหนู ทำไมต้องให้พี่รินทำงานใช้หนี้คนเดียว หนูก็เป็ลูกสาวของพ่อกับแม่นะ "
" อันนี้แม่ก็เข้าใจความรู้สึกของหลินนะ แต่หลินยังอายุน้อย ประสบการณ์ทำงานบริษัทก็ยังไม่มีเหมือนพี่ริน พี่เค้าเรียนจบบริหารธุรกิจมาเค้าเลยน่าจะช่วยงานตรงนี้ได้ แม่หนะอยากให้หลินโฟกัสตัวเองมากๆ แม่รู้ว่าหลินเหนื่อยมาเยอะ ขอโทษนะที่ทำให้เหนื่อยกว่าเดิม " แม่ได้แต่เดินเข้าไปกอดหลินช้าๆ
" หนู่อ่ะ ตั้งใจทำงานพาร์ทไทม์เพื่อส่งตัวเองเรียนไม่อยากรบกวนเงินพ่อกับแม่ที่จะเอามาจ่ายค่าบ้าน ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้ ฮรือออๆ" หลินร้องไห้และกอดแม่
" แม่ก็ไม่คิดว่ามันจะเป็แบบนี้เลย แม่ขอโทษจริงๆ "
" ต่อไปอย่าทำให้หนูเป็คนที่ไม่รู้อะไรเลยได้ไหมแม่ หนูไม่อยากเป็คนเห็นแก่ตัว เราเป็ครอบครัวเดียวกันนะ สัญญาได้ไหมว่ามีอะไรจะบอกหนูทุกเรีอง "
" ได้สิ แม่สัญญา " แม่กอดหัวลูกสาวเบาๆ
ปั้ง!!! ปั้งง!! ปั้งงงง!
เสียงเหมือนคนกำลังถีบประตูเข้ามา
กรี๊ดดดด!!! ว้ายยยย!!!
เสียงหลินกับแม่ร้องด้วยความใเพราะว่าตรงหน้าคือมีผู้ชายชุดดำห้าคนมายืนอยู่
" แกเป็ใคร มาทำอะไรที่นี่ อย่าเข้ามานะ " แม่ของหลินเอาตัวมายืนบังลูกสาวเอาไว้
" ใครชื่อหลิน " ชายหนุ่มที่น่าจะเป็หัวหน้าทีมเอ่ยถามขึ้นมา
" ฉันเอง มีอะไร " หลินก็ตอบกลับพร้อมทั้งเดินออกมาจากข้างหลังแม่
" ไปเอาตัวเธอมา " เขาสั่งลูกน้องทั้ง 3 คนให้พาตัวหลินมาส่วนอีก 1 คนจับแม่หลินเอาไว้
" จะทำอะไรลูกฉัน ปล่อยลูกฉันไปเถอะ อย่าทำอะไรลูกฉันเลยนะ " แม่ขอร้องอ้อนวอนกับชายหนุ่ม
" ปล่อยฉันสิโว๊ยยย!!! ปล่อยเส้ " หลินบ่นพร้อมสะบัดมือ ศอกไปโดนหัวหน้าชายชุดดำ
" โอ๊ยยย!! นังนี่ เดี๋ยวจะโดน " ควับบบ ชายหนุ่มกำลังจะเอื้อมมือมาตบหน้าหญิงสาวแต่ลูกน้องเขาคว้ามือเอาไว้เสียก่อน
" ใจเย็นลูกพี่ คุณเซนบอกให้พาเธอไปเฉยๆห้ามทำอะไรเด็ดขาด " ลูกน้องเขาพูด
" มัดมือมัดตา ปิดปากมันซะ " หัวหน้าชายชุดดำสั่งลูกน้อง แล้วหลินก็ไม่สามารถโต้ตอบกลับได้ต่อไป
" ขอร้องหล่ะ ปล่อยลูกฉันไปเถอะนะ " แม่ที่กำลังร้องไห้และขอร้องต่อชายหนุ่มชุดดำ
" ถ้าอยากจะคุยกันดีๆไปพาตัวไอ้อัมรินทร์มาสิ แล้วค่อยมาคุยยกัน เฮ้ย! พวกเราไปเว้ย " ชายหนุ่มทั้ง 5 ก็เดินออกไปพร้อมอุ้มตัวหลินไปด้วย และมีแม่ที่คอยวิ่งตามไปจนสะดุดล้มในที่สุด
" ช่วยด้วย ช่วยลูกฉันด้วย " แม่พูด้วยน้ำเสียงแ่เบาและหมดแรงในที่สุด มองเห็นเพียงแต่เงาที่อุ้มลูกสาวขึ้นรถคันหรูค่อยๆขับรถออกไปอย่างช้าๆก่อนที่จะหมดสติไป
โปรดติดตามตอนต่อไปเร็วๆนี้
839
