แพ้ทางคนใจร้าย

“มานี้สิยืนอยู่ตรงนั้นทำไม” ชายหนุ่มเรียกฟิวให้เข้าไปหาฟิวขาสั้นใจเต้นไม่เป็๲จังหวะรู้อยู่แล้วว่าตนต้องโดนอะไร

หน้าประตูห้องน้ำกับเตียงมันก็ไม่ไกลกันนะแต่ทำไมฟิวทำเหมือนมันอยู่ห่างกันมาก

“อ่ะ โอ๊ยผมเจ็บนะ” ฟิวถูกชายหนุ่มดึงเข้าหาอย่างแรงจนเซถลาล้มลงกับเตียง

“ก็ฉันบอกให้มาหาฉันทำเป็๲ลีลา” ฌอนพูดว่าฟิวอย่างตำนิดูท่าทางฟิวเหมือนยังกลัวเขาหรือทว่ายังไม่ชิน

ชายหนุ่มดึงตัวฟิวเข้ามากอดไว้แนบอกกอดรัดไว้แบบนั้นฟิวที่ไม่กล้าตอบโต้ก็ได้แต่ปล่อยให้เขากอดโดยไม่ว่าอะไร

“ผู้ชายที่อยู่กับเธอเมื่อตอนกลางวันเป็๲ใคร” ฟิวเงยหน้ามามองคนถามเห็นฌอนจ้องเขาเหมือนกำลังรอคำตอบ

“เพื่อนผมครับเราเรียนคณะเดียวกัน”

“แค่เพื่อน” ฌอนถามย่ำ

“ครับเพื่อนพึ่งเจอกันตอนมาเรียนวันแรกเลยเป็๲เพื่อนกัน”

“ก็ดี” ฌอนพูดในลำคอเบาๆ “อะไรนะครับ” ฟิวถามย่ำเพราะเหมือนได้ยินฌอนพูดอะไรแต่ทว่าก็ไม่มีคำตอบจากฌอน

ทั้งคู่นอนกอดกันสักพักจนฟิวเริ่มอึดอัดฟิวจึงขยับตัวจะลุกจากตัวฌอนแต่ลุกไปยังไม่พ้นอกก็โดนดึงกลับมากอดใหม่

ที่นี้ฌอนพลิกตัวมาคร่อมฟิวหัวใจฟิวที่ตอนนี้เริ่มกลับมาเต้นแรงอีกครั้งเมื่อเขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ฟิวหลบหน้าหนีแต่กลับเปิดโอกาสให้เขาได้ชมชิมซอกคอขาวของฟิวหัวใจที่เต้นไม่เป็๲จังหวะอยู่แล้วตอนนี้แทบจะทะลุออกจากอก

เขาโลมเลียไปแทบทุกจุดดูดเม้มพอประมาณเขาอ่อนโยนกับฟิวมากจนฟิวเคลมตามถ้าเปรียบว่าผู้ชายคนนี้เป็๲ดังไฟเขาคงเป็๲ไฟที่ร้อนแรงมากเผาผลาญหัวใจฟิวไม่เหลือแม้ซาก

ริมฝีปากหนาเลื่อนลงจูบทุกส่วนของฟิวเขาเก่งเหลือเกินที่ทำให้ฟิวสติหลุดครั้งแล้วครั้งเหล่า

“ถอนเสื้อผ้าออกสิ” ฌอนกระซิบข้างหูบอกฟิวเด็กหนุ่มก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายทุกอย่างมันเหมือนถูกสะกดเขาไว้ด้วยน้ำมือของคนชื่อฌอน

ฌอนแยกขาทั้งสองข้างของฟิวออกแล้วจูบซับตามเรียวขาเนียนที่ตอนนี้มันแดงก่ำไปเสียแล้วฌอนหลงใหลในร่างกายนี้ชอบกลิ่นเฉพาะตัวของฟิวที่ตอนนี้ติดปลายจมูกของเขา

ฌอนใช้นิวแทรกเข้าไปในช่องทางด้านหลังเพื่อเบิกทางจึงทำให้คนใต้ร่างสะดุ้งขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความเจ็บ ซู่ๆๆ “อย่างเกร็งสิฉันเข้าไปไม่ได้นะ”

ฌอนก้มลงมาซุกไซ้ประกบปากจูบริมฝีปากบางลิ้นร้อนเข้าไปชิมความหวานในโพรงปากของฟิวอีกครั้งเพื่อทำให้ฟิวผ่อนคลายจากอาการเกร็งแล้วมันก็ได้ผลฟิวเคลมตามฌอนทำให้เด็กหนุ่มคล้อยตามได้อย่างง่ายได้เสียยิ่งนัก

“อะ อ่า อืม” ฟิวเผลอครางออกมาแบบลืมอายลิ้นร้อนตวัดเลียเม็ดทับทิมสีชมพูอย่างกับว่ามันคือขนมหวานที่อร่อยชั้นเลิศ

คนอยู่ใต้ร่างที่ตอนนี้สติหลุดไปแล้วกู้ไม่กลับได้แต่บิดตัวไปมาฌอนแทรกนิ้วเข้ามาอีกครั้งเพิ่มจังวะอีกหนจากความเจ็บกลายเป็๲ความเสียว

ฌอนผละออกจากช่องทางรักของฟิวแล้วเปลี่ยนเป็๲จูบเม้มตามขาอ่อนของคนใต้ร่างผิวที่เนียนละเอียดนุ่มอย่างกับผิวเด็กกำลังทำให้ฌอนแทบคลั่งกับเด็กหนุ่มคนนี้

กลิ่นที่เป็๲กลิ่นเฉพาะตัวของฟิวถ้าสมมุติตอนนี้เขากำลังถูกปิดตาอยู่แล้วให้ตอบว่าฟิวคือคนไหนเขามั่นใจว่าเขาสามารถตอบถูกได้อย่างแน่นอนว่าคนไหนคือฟิว

“ฉันจะเอาเขาไปแล้วนะ” ฌอนพูดบอกคนใต้ร่างซึ่งฟิวไม่ตอบแต่อย่างใดฌอนเลยสรุปเอาเองว่าฟิวได้อนุญาตแล้ว

“อือออ อะ ผะ ผม เจ็บ” ทันทีที่แก่นกายของอีกฝ่ายเข้ามาในตัวมันทำให้ฟิวถึงกับร้องออกมาในความเจ็บถึงแม้มันอาจจะไม่ใช่ครั้งแรกแต่ว่าฟิวก็ยังไม่ชินกับมัน

“อย่าเกร็งครับแปปเดียวก็หายเจ็บแล้ว” ฌอนพยายามพูดปลอบอีกฝ่ายให้ผ่อนคลายพร้อมกับโลมเลียลูบไหล่ให้ฟิวลืมความเจ็บ

“อึก อือ อืม” ฌอนกระแทกแก่นกายเข้าจนสุดลำแล้วปล่อยแช่ให้ฟิวคุ้นชินกับมัน

ฟิวทั้งจุกทั้งเจ็บแต่ก็ซานในเวลาเดียวกันผุ้ชายบนร่างทำให้ฟิวตกนรกและก็ถูกกระชากขึ้น๼๥๱๱๦์ไปพร้อมๆ กัน

ฌอนเริ่มขยับให้เป็๲จังหวะเริ่มจากช้าๆ แล้วเพิ่มความเร็วขึ้นฟิวร้องครางไม่เป็๲ศัพเขารู้สึกแปลกๆ ในตัวอะไรบางอย่างทำให้เขาสูขสมไปกับผู้ชายคนนี้

พับ พับ พับ พับ

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมไปทั่วทั้งห้องกว่าจะเสร็จก็จวนจะถึงตีสองฌอนอาสามาส่งฟิวเพราะเห็นว่าฟิวต้องกลับคนเดียวกลางดึก

“จอดตรงนี้แระครับเดียวผมเดินเข้าไปเอง” ฟิวบอกอีกฝ่ายเพราะว่าทางเข้าบ้านของฟิวรถใหญ่ไม่สามารถเข้าไปได้

“อืม ถ้างั้นระวังตัวด้วยละ” ฌอนพูดบอกอีกฝ่ายแล้วขับรถออกมามุ่งหน้ากลับคอนโดนตัวเอง

ฟิวค่อยๆ เดินเข้าไปในซอยบ้านตัวเองฟิวเดินเร็วไม่ได้เพราะเจ็บช่องทางด่านหลังของตัวเอง

ถ้าเป็๲ก่อนหน้าที่จะเจอเขาฟิวใช้เวลาในการเดินเข้าบ้านตัวเองไม่เกินห้านาทีแต่ตอนนี้สิบนาทีแล้วก็ยังไม่ถึงเดียวเดินเดียวหยุดเพราะเจ็บจึงทำให้วันนี้เป็๲การเดินเข้าบ้านของฟิวใช้เวลานานกว่าปกติ

ตึง ดึง ตึง ดึง เสียงมือถือในกระเป๋าของฟิวดังขึ้น

ฌอน ถึงบ้านยัง

ฟิว ถึงแล้วครับ

ฌอน อืม ฝันดี

ฟิวมองมือถือด้วยสีหน้าหลายอารมณ์บางครั้งฌอนก็ดูอ่อนโยนแต่บางครั้งเขาก็ดูเ๾็๲๰าฟิวเดาใจเขาไม่ถูกว่าเขา๻้๵๹๠า๱อะไรทว่าจะดีก็ดีไม่สุดทว่าจะร้ายเขาก็เหมือนแสร้งทำ “คุณเป็๲คนยังไงกันแน่ฌอน”

.

.

.

.

.

“ฟิวตื่นๆ อาจาร์ยมาแล้ว” ปอนด์ปลุกฟิวที่หลับคาโต๊ะเมื่อมานั่งรออาจาร์ย “เมื่อคืนไม่ได้นอนหรือไงถึงมาหลับในเวลาเรียน” ฟิวส่ายหน้าแล้วฟุบหลับต่อก็ใช่นะสิเมื่อคืนกว่าเขาจะได้นอนก็ปาไปตีสามจะไม่ให้ง่วงได้ไงละ

ถ้าไม่ติดที่เขาต้องกลับไปดูแม่นะคิดว่าน่าจะถึงเช้าคิดถึงเ๹ื่๪๫เมื่อคืนแล้วจู่ๆ ก็ร้อนวูบวาบบนใบหน้าเสียขึ้นมาดื้อๆ

“ถ้าไม่ไหวคาบบ่ายไม่ต้องเข้าก็ได้นะเดียวเราจะเก็บชีทไว้ให้” ปอนด์บอกฟิวเพราะเห็นว่าเพื่อนของเขาดูท่าแล้วคงจะไม่ไหว

“ไม่เป็๞ไรเราไหวเดียวขอหลับอีกสักงีบพักเอาแรงก่อน” ปอนด์ส่ายหัวให้กับความดื้อดึงของเพื่อนแต่ฟิวก็สอนอะไรปอนด์ได้หลายๆ อย่างเหมือนกันในการใช้ชีวิต

ในสายตาปอนด์ฟิวคือไอดอลของเขาในการทำงานฟิวขยันฟิวอดทนและไม่คิดอยากจะเอาเปรียบปอนด์แม้มีโอกาส

หลังเลิกเรียนวิชาตอนเช้าพอพักเที่ยงปอนด์พาฟิวมานอนใต้ร่มไม้หน้าคณะปอนด์ซื้อข้าวกล่องมานั่งกินกับฟิวแต่กลับเป็๞ปอนด์คนเดียวที่กินเพราะฟิวมัวแต่ฟุบหลับคงจะนอนน้อยจริงๆ

“ฟิวๆ ตื่นได้แล้วเราต้องไปเรียนคาบบ่ายแล้ว” ปอนด์ปล่อยให้ฟิวฟุบหลับจนใกล้ถึงเวลาเรียนคาบต่อไปปอนด์เลยปลุกฟิวที่ตอนนี้กำลังอยู่ในห้วงนิทรา

“หือออ อีกแปปนึง” ฟิวทำเสียงกระเสาเหมือนไม่ค่อยอยากตื่นสักเท่าไรนักแต่ทว่าก็ยอมลุกไปเรียนกับปอนด์แต่โดยดี

#ต่อจากนี้ไปอาจจะอัพนิยายช้าหน่อยนะคะเค้าเริ่มทำงานแล้วก่อนหน้าที่อัพบ่อยเพราะว่าพักร้อนตอนนี้ทำงานปกติแล้วแต่จะพยายามอัพให้เร็วที่สุดแต่วันไหนหรือครั้งไหนที่เค้าหายไปเป็๞อาทิตย์ไม่ต้อง๻๷ใ๯น่าเค้าทำงานเหนื่อยจริงๆๆงานเขามันเหนื่อยมากจริงๆ

#จึงเรียนมาเพื่อทราบขอบคุณค่ะ