“ข้าไม่เคยคิดว่าเ้าจะมาหาข้าถึงที่นี่”หยางไถ่โป๋เขย่าชามลูกเต๋าแล้ววางบนโต๊ะผู้เล่นต่างแทงสูงแทงต่ำวางเงินเดิมพันลงบนช่องที่ตนสนใจ “เ้าจะลองเล่นสักตามั้ยล่ะ”
สถานที่นี้คือโรงพนันของตระกูลไถ่พื้นที่พอ ๆ กับร้าค้าตระกูลโม่ แต่มีเพียงสองชั้น เป็ที่แสวงหาโชคแก่ผู้ไม่คิดจะทำมาหากินอะไรแต่ขาจรที่มาเพื่อความสนุกตื่นเต้นก็มีมิใช่น้อยผู้ที่จะเข้ามาได้ต้องแสดงทรัพย์สินที่ติดตัวว่ามีไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันหลงเฉียนและห้ามนำสุราหรือเมาสุรามาโดยเด็ดขาด
“ข้ามีเื่ที่จะคุยกับเ้าวางชามลูกเต๋านั่นได้แล้ว ข้ามีเกมที่ทำให้เ้าได้เงินมากกว่านั้นหลายพันเท่า”ชายในชุดผ้าคลุมตอบกลับ เขาใส่ชุดสีน้ำเงินเข้มคลุมไปถึงศีรษะและสวมหมวกฟางเพื่อปกปิดใบหน้าอีกชั้นหนึ่ง
“โอ้! ข้อเสนออะไรอย่างนั้นรึ ข้าอยากฟังจนเต็มแก่”
“ข้าจะพูดในห้องที่มีแต่เ้ากับข้าสองคนเท่านั้น”
“โฮ่ ความลับ ความลับได้! ตามข้ามา” หยางไถ่โป๋เรียกลูกน้องทำหน้าที่เ้ามือแทนแล้วเดินนำชายปริศนาไปยังห้องรับรอง ชายผู้นั้นถอดหมวกออกเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงแล้วนั่งลง เขาหยิบน้ำชากระดกไปสามจอกอย่างฉุนเฉียว
“ใจเย็น ๆ นั่นมันน้ำชา ไม่ใช่เหล้า”
“ครึ่งหนึ่ง” หยางเทียนหลงกระดกน้ำชาเข้าไปอีกจอก“เราจะแบ่งกันคนละครึ่ง ได้ยินว่าหยางฉินเทียนนำแมลงแห่งเต๋าไปขายให้ตระกูลโม่ได้เงินมาหลายล้านเ้ามีหน้าที่ทำให้มันติดกับ ยั่วให้มันโมโห ให้มันเดิมพัน และแพ้การประลองรอบแรก”
“เฮ้...ถึงหยางฉินเทียนจะมีกำลังภายในระดับต่ำสุดแต่ด้วยแมลงแห่งเต๋าที่มันจับได้ ความเร็วในการดูดซับพลังฟ้าดินน่าจะเร็วขึ้นในการประลองที่มาถึงแม้จะไม่ได้เก่งมากมายอะไร แต่ก็อาจจะผ่านรอบแรกไปได้ถ้าเป็เช่นนั้นข้ามิขาดทุนย่อยยับหรอกรึ”หยางไถ่โป๋สบตาผู้ยื่นข้อเสนอเพื่อรอฟังรายละเอียด
“ข้าจะเลื่อนวันประลองให้ใกล้เข้ามาจากสามอาทิตย์เป็สามวันแม้มันจะดูดซับพลังฟ้าดินได้เร็วแค่ไหน ในเวลาสามวันต่อให้มันมีพลังสวาปามฟ้าดินก็ไม่อาจจะแข็งแกร่งได้ทันเวลาเ้าคิดว่าอย่างไร”
“เ้าทำได้อย่างนั้นรึ”
“ท่านพ่อข้าทำได้” เขาตอบอย่างมั่นใจ
“ดี! หากวันประลองเลื่อนเข้ามาจริงอย่างเ้าว่าข้าจะทำตามข้อเสนอของเ้า แต่ถ้าไม่เป็เช่นนั้น ข้าจะถือว่าไม่รู้ ไม่เห็นและไม่ได้ยินสิ่งที่เ้าได้พูดในวันนี้”หยางไถ่โป๋ยอมรับข้อเสนอ ทั้งคู่ยิ้มแย้มที่ทุกอย่างลงตัว หยางเทียนหลงคารวะด้วยน้ำชาจอกหนึ่งแล้วจากไป
...............
“เกิดเื่ใหญ่แล้วลูกพี่!!!”
หยางจินเป่าวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามายังที่พักของหยางฉินเทียนเขานั่งลงที่โต๊ะโดยไม่ต้องรอขออนุญาต ยกชาน้ำชากรอกปากตนเองอย่างรีบร้อนจนสำลัก
“เื่ใหญ่ที่เ้าว่านี่คือ...เ้ากระหายน้ำใช่มั้ย”
“ใช่ที่ไหนกันเล่า!คราวนี้เื่ใหญ่สำหรับท่านเลยล่ะเขาประกาศมาว่าจะเลื่อนการประลองเข้ามาเป็อีกสามวันข้างหน้า! ลูกพี่แย่แน่ ๆ ท่านอาจจะไม่ผ่านรอบแรก” หยางจินเป่ากังวล
“เ้าไม่เห็นต้องกังวลเลยตกรอบแรกก็ไม่เห็นจะเป็อะไร รางวัลต้น ๆ ข้าก็ไม่น่าจะได้ ส่วนอันดับหนึ่งในร้อยอันดับข้าก็ไม่ได้สนใจข้ามีทางมาของเงินอยู่ รายรับพวกนี้เป็เื่เล็กน้อย”
“ลูกพี่...”
“เ้าไปเถอะ”
“ขอรับ” หยางจินเป่าได้แต่ถอนหายใจขณะเดินออกไปแม้ลูกพี่จะบอกว่าไม่เป็อะไรแต่หยางจินเป่าก็อดเป็ห่วงไม่ได้
“นายท่าน” หลิงหลิงเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเบิกบาน“นายท่านหยางโม่ชิวเรียกข้าไปพบ บอกว่าจะมอบข้าให้ปรนนิบัติดูแลท่านท่านจะสั่งให้ทำอะไรหรือพาไปไหนก็แล้วแต่นายท่านเ้าค่ะ”
“อ้อแสดงว่าหยางโม่จื่อได้คุยกับท่านโม่ชิวแล้วข้าแค่ขออนุญาตให้เ้าสามารถฝึกวรยุทธ์ได้ แต่ไม่นึกว่าเขาจะมอบเ้าให้กับข้าเลย”หยางฉินเทียนหันไปมองหลิงหลิงที่กำลังยืนอมยิ้มอยู่ “ในเมื่อเป็เช่นนี้เ้าก็ถอดเสื้อเลยละกัน”
“นายท่าน...” ใบหน้าของนางร้อนผ่าวไม่มีครั้งไหนที่นางจะเขินอายมากเท่านี้มาก่อนในชีวิต! “ถึงข้าจะเป็ของท่านแต่ถ้าท่านจะทำตอนกลางวันแสก ๆ ข้าเกรงว่า...”
!@#$%!@#
เขาสบถในใจ ฉิบหายละ!เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว!!!
“อะแฮ่ม” หยางฉินเทียนกระแอมแก้เขินมันเป็อะไรที่ละเอียดอ่อนจริง ๆ แค่พูดสั้น ๆ แต่เื่มันกลับจะยาว! “ข้าให้เ้าถอดเสื้อเพราะต้องนำแมลงแห่งเต๋าเข้าไปที่อกใต้รากขวัญและคิดว่าทำตอนกลางวันน่าจะดีกว่าเพราะมีแสงสว่างเพียงพอ”
“อ๋อ...เป็เช่นนี้เอง” นางยิ่งอายหนักเข้าไปอีกไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญอะไรเพราะมือของนางไวกว่า และผ้าร่วงลงพื้นมาแล้ว! “เชิญค่ะนายเท่าน”
หยางฉินเทียนถือมีดสั้นเข้าไปหาหลิงหลิง
“เจ็บหน่อยนะ”
“เ้าค่ะนายท่าน”
“โอ๊ยยย!!”
หยางฉินเทียนกรีดมีดลงบนหน้าอกของนางแต่เพราะหัวใจของนางเต้นระรัว เืเลยกระเซ็นออกมาทำให้เสื้อผ้าส่วนอื่นติดคราบเืไปด้วยเพื่อไม่ให้เืไหลไปมากกว่านี้ เขาจึงรีบนำแมลงแห่งเต๋าัักับเืมันมุดเข้าไปยังาแทำให้นางรู้สึกเ็ปทุรนทุราย
“โอ้ยยย!! นายท่าน!”
“นายท่าน!! ข้าเจ็บ!!”
หยางจินเป่าที่กำลังเดินกลับที่พักได้ยินเสียงหลิงหลิงก็ยิ้มกริ่มจินตนาการภาพในใจเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ตอนหลิงหลิงเข้าใจผิดมันยังแค่ขั้นฉิบหาย! แต่ถ้าหยางจินเป่าเข้าใจผิดนี่มันจะเข้าขั้นบรรลัยเลยวะเว้ย!! หยางฉินเทียน...เ้าซวยแล้ว!!