“ชีวิตเธอนี่มันยิ่งกว่านิยายอีกนะหลิวจางิ่ ลุงกับป้าสะใภ้ของเธอนี่ช่างดีจริงๆ ฉันมาอยู่ในร่างของเธอ ฉันก็ต้องอยู่รอดให้ได้สินะ เฮ้อ...จากอยุธยาฉันก็ไปเกิดในอีกหลายร้อยปีข้างหน้า ฉันปรับตัวและร่ำเรียนเขียนอ่านจนมีวิชาความรู้ติดตัว แล้วยังไง ฉันโผล่มาอยู่ที่นี่ ย้อนกลับไปอีกหลายร้อยปีในประเทศที่ฉันรู้จักแต่ในซีรีย์และนิยายเท่านั้น แถมทะลุมิติมายังมีสามีกับลูกชายแล้วอีกด้วย” เมธาวีทำท่าถอนหายใจแรงๆ อีกครั้ง
“ท่านหมอทางนี้ขอรับ ท่านแม่ข้าอยู่ห้องทางนี้” เสียงของเด็กชายตัวน้อยดังขึ้น ปลุกให้เมธาวีตื่นจากความคิด
เมธาวีมองไปที่ประตูก็เห็นเด็กชายตัวน้อยเดินนำท่านหมอเข้ามาในห้อง โดยมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินถือล่วมยา[1] ตามหลังมา
ท่านหมอตรวจแผลและทำการรักษาให้จนเสร็จแล้วจึงขอตัวกลับ ชายหนุ่มเดินถือล่วมยาออกไปส่งท่านหมอที่บ้าน
ภายในห้อง เมธาวีหรือหลิวจางิ่ยังคงนั่งนิ่งมองดูเด็กชายตัวน้อยที่ยืนมองนางอยู่ที่หน้าประตู หลิวจางิ่กวักมือเรียกให้เด็กชายเดินเข้ามาหาแต่เด็กน้อยยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ จนสามีของนางเดินเข้ามา ทั้งสามคนได้แต่มองตากันไปมาอย่างไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดอะไร
หลิวจางิ่ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ เพราะจากความทรงจำ เ้าของร่างเดิมทำตัวไม่ดีกับสามีและลูกมาเป็เวลานาน เธอจึงคิดในใจ 'เอาวะ ในเมื่อฉันต้องมาใช้ชีวิตเป็เธอนะหลิวจางิ่ ฉันจะทำดีกับสามีและลูกของเธอให้ดีที่สุด จะไม่ให้เธอได้ขึ้นชื่อว่าเป็ผู้หญิงที่ถูกหย่า แต่ถ้าหากมันไม่ประสบความสำเร็จ ฉันก็จะไม่ทนอยู่กับเขาต่อไปนะ ส่วนลูกชายของเธอ ฉันก็จะให้เขาตัดสินใจเลือกเองก็แล้วกันว่าเขาจะอยู่กับใคร'
ฉู่เฟยหรงมองหน้ามารดาของเขาแล้วพูดเสียงเบา “ท่านแม่ ข้า...”
“วันนี้เ้าทำโทษเฟยหรงมามากพอแล้ว” เสียงฉู่อันผู้เป็สามีพูดขึ้นมา
หลิวจางิ่ยังคงไม่พูดอะไรออกมา นางมองไปที่สามีของนางแล้วเริ่มพิจารณา ผู้ชายคนนี้อายุไม่น่าจะเกิน 24 ปี สูง 180 ซม. น่าจะได้ ใบหน้าหล่อเหลา ลักษณะท่าทางไม่น่าจะเป็ชายพเนจรธรรมดาๆ หลังจากนั้นนางก็มองไปยังเด็กชายอายุประมาณ 4 ขวบ หน้าตาหล่อเหลาคล้ายใบหน้าของผู้เป็พ่อ แต่ได้ดวงตากลมโตอ่อนโยนเหมือนผู้เป็แม่ เฮ้อ…สามีและลูกชายของฉันช่างดูดีจริงๆ
“ท่านพี่ เหตุการณ์ในวันนี้ข้าไม่โทษท่าน มันเป็เพราะข้าก่อเื่ขึ้นมาเอง” หลิวจางิ่เริ่มพูดกับสามี แล้วก็หันไปหาบุตรชาย “เฟยหรง แม่ก็ต้องขอโทษเ้าด้วย”
“ที่ผ่านมาข้าทำไม่ดีกับท่านสองคนพ่อลูก ต่อไปข้าจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว ข้าจะเป็คนใหม่ พวกท่านจะเชื่อหรือไม่นั้น มันขึ้นอยู่กับพวกท่านว่าจะให้โอกาสข้าหรือไม่” หลิวจางิ่พูดในสิ่งที่ตัวเองคิด
“มันก็ขึ้นอยู่กับเ้าว่าจะใช้โอกาสนั้นอย่างไร” ฉู่อันพูดจบก็เดินออกจากห้องไป
“ท่านแม่ ต่อไปข้าจะเชื่อฟังท่านแม่ ข้าจะไม่ดื้อขอรับ” ฉู่เฟยหรงยังคงพูดเสียงเบา
หลิวจางิ่นั่งนิ่งมองสามีเดินออกไป เธอทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้หรอก ทุกอย่างมันต้องค่อยเป็ค่อยไป ถึงจะได้ชื่อว่าเขาเป็สามีของนาง แต่เขาก็เป็สามีของเ้าของร่างเดิม ที่นางบอกว่านางจะทำดีกับเขา มันก็เป็เพราะนางยังกังวลเื่ของสถานะ ถ้าหากนางกับเขาหย่ากัน ชื่อเสียงของนางก็จะเสียหาย เพราะยุคสมัยนี้ผู้หญิงที่ถูกหย่ามักจะถูกมองไม่ดี นางเพิ่งมาอยู่ในยุคนี้ นางยังไม่มีลู่ทางที่จะไป ดังนั้นอยู่กับเขาไปก่อนจะเป็การดีที่สุด
ทางด้านฉู่เฟยหรงเมื่อไม่ได้ยินเสียงมารดาตอบรับกับคำพูดของเขา เขาจึงเดินก้มหน้าหันหลังเดินออกจากประตูไป
“เฟยหรง เ้าก็ยังไม่ยกโทษให้แม่เหมือนกัน” หลิวจางิ่พูดตามหลังเด็กน้อยเมื่อเห็นเขาทำหน้าเศร้าเดินออกไป
____________________________________________________
[1] ล่วม คือ เครื่องสำหรับใส่หมากพลูบุหรี่ ส่วนมากทำด้วยผ้า มีใบปก เป็ของใช้โบราณ แต่ที่ทำด้วยโลหะก็มี, ถ้าเป็ของเ้านาย เรียกว่า พระล่วม, สำหรับใส่ยา เรียกว่า ล่วมยา (ที่มา : https://dictionary.orst.go.th)
239
