[New Life] อิสระของชีวิต

[20] บิดเบี้ยว
สิงหาทรุดลงพื้น หัวใจที่มอบให้เธอไปทั้งดวงราวกับถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำอีก ทั้งๆ ที่เขามาก่อน อยู่เคียงข้างเธอมาตั้งนาน เข้าใจเธอทุกเรื่อง และรับทุกอย่างที่เธอเป็นได้ แต่ทำไมอรถึงไม่รักเขาอย่างที่เขารักบ้าง“...ทำไมล่ะอร...ฉันน่ะ...เป็นคนเดียวที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอนะ”“การที่นายรู้เรื่องของฉันไม่ได้แปลว่าฉันต้องรักนายนี่ ฉันเคยมองนายเป็นเพื่อนที่ดี แต่ตอนนี้...แม้กระทั่งคำว่าเพื่อนมันก็คงจะเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว”“อร! อย่าบอกฉันนะว่าเธอเชื่อคำพูดบ้าบอของเด็กนั่น!?”“ใช่ ฉันเชื่อคำพูดลูกชายของฉัน และการกระทำของนายมันก็เป็นข้อพิสูจน์ที่เห็นได้ชัดพอแล้วด้วย นายรู้จักฉันดี ฉันก็รู้จักนายดีเหมือนกันสิง”น้ำเสียงของอรแม้จะเด็ดขาดฉะฉานแต่ก็เต็มไปด้วยความเศร้าอย่างเห็นได้ชัด ในดวงตาปริ่มน้ำหนักแน่นมั่นคงทั้งยังสะท้อนถึงความผิดหวังตอนที่ได้ฟังลูกชายพูด เธอไม่เชื่อแม้แต่น้อย เธอเลือกจะปฏิเสธคำพูดของลูกชายตัวเองซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งเห็นสิงหาระเบิดอารมณ์รุนแรงและพยายามจะฆ่าลูกชายที่รักยิ่งของเธอ ความจริงที่เธอมองข้ามมาตลอดก็กลับมาลงล็อกพอดีทั้งหมด ราวกับจิ๊กซอว์ที่เห็นภาพเต็มตอนต่อเสร็จ...ตอนกลับมาพบกันใหม่นั้นเธอเชื่อว่าการพบกันมันคือเรื่องบังเอิญจริงๆ ...แต่ตอนนี้มันคงจะไม่ใช่อย่างที่เธอเคยเชื่อเพราะสิงหาคือคนที่รู้เรื่องของเธอ ที่คนพวกนั้นไม่กลับมายุ่งกับเธอและแม่ก็คงเป็นเพราะพวกนั้นไม่ใช่คนส่งข้อความนั่นมาแต่แรก คนๆ นั้นในความทรงจำอันเลวร้ายของเธอจะพูดมากตลอดเวลาตอนที่กระทำ เรียกเธอเด็กน้อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่นี่เขาไม่พูด กลับเป็นคนรอบตัวที่ส่งเสียงรบกวนอย่างผิดวิสัย...กลุ่มคนที่ทำร้ายเธอในครั้งนั้นไม่ใช่คนกลุ่มเดิม...เธอเคยไม่มั่นใจแต่ตอนนี้มั่นใจแล้วที่สิงหาบังเอิญมาพบเธอในช่วงที่อ่อนแอ เข้าหาโดยไม่ต้องร้องขอ คำปลอบที่ราวกับว่าต้องการให้ปกปิดเรื่องราวจากสามีต่อไปก่อน คำพูดอ่อนโยนที่ไม่วายจะแอบแฝงการดูถูกดูแคลนความรักที่อดัมมีให้เธอ คำพูดที่พยายามทำให้เธอเชื่อว่าอดัมจะรับไม่ได้กับสิ่งที่เธอประสบพบเจอมา ...ทุกคำพูดราวกับรู้เรื่องทุกอย่างโดยที่เธอไม่ต้องเล่าทุกใจความ...เป็นเพราะเขาเป็นคนทำทั้งหมดนั่นนี่เอง...ไม่ใช่ว่าอรจะไม่รู้สึกถึงความรู้สึกที่เขามอบให้ เธอถึงได้พยายามชัดเจนและเว้นระยะห่าง จนกระทั่งแต่งงานกับอดัมก็แทบไม่ได้ติดต่อกันอีก แต่ก็ไม่คิดว่าความรู้สึกที่เขามอบให้จะบิดเบี้ยวได้ถึงขนาดนี้...นายทำอย่างนี้ได้ยังไง สิง......ถึงไม่อยากเชื่อขนาดไหน แต่สุดท้ายแล้วอรก็ต้องยอมรับว่านั่นเป็นความจริงสิงหาที่เห็นท่าทางของอรก็รู้แล้วว่าเธอไม่มีวันมองเขาแบบเดิม และอาจจะไม่มีวันให้อภัยกับการกระทำของเขาไปชั่วชีวิต กับคนที่อยู่ด้วยกันมานาน รู้แทบจะทุกเรื่องของกันและกัน การที่เขาปกปิดความลับนี้กับอรมาได้นับสิบปีก็ดีแค่ไหนแล้ว‘สิง มัวทำอะไรอยู่มาเร็วๆ สิ’‘พี่ชายคนนั้นทำไมถึงโดนต่อยล่ะ เขาจะเจ็บไหม พี่ชายอีกคนเป็นคนเลวเหรอ?’‘คนเลวน่ากลัว อรไม่ชอบ’‘...แล้วถ้าฉันเป็นคนเลวล่ะอร อรจะเกลียดฉันรึเปล่า?’‘อรไม่มีวันเกลียดสิงหรอก เพราะสิงเป็นเพื่อนของอร สิงจะเป็นคนเลวได้ยังไง จริงมั้ย?’...เขาเป็นคนเลวที่อรไม่ชอบ......สุดท้ายเธอก็เกลียดเขาแล้วจริงๆ...“...หึๆๆ ฮ่าๆๆๆ! ถ้ามันรู้อดีตของเธอมันจะยังยอมรับเธอมั้ย! ไม่ใช่แค่เมื่อสิบปีก่อน ตอนที่เธออายุสิบสองที่แม่ให้เธอขายตัวขัดดอกให้พวกตาแก่มาเฟียนั่น ถ้ามันรู้เรื่องนั้นมันจะรับเธอได้มั้ย!?”“สิงอย่าพูดถึงความผิดพลาดของแม่ฉัน! นายเคยสัญญาแล้วว่าจะเก็บมันลงหลุมไปพร้อมกับนาย!” อรร้องตะโกนด้วยใบหน้าแดงก่ำ“สัญญา...สัญญาอะไรล่ะ สัญญาที่เธอเคยบอกว่าโตขึ้นจะแต่งงานกับฉันเธอยังไม่รักษาสัญญาเลย แล้วเธอจะมาทวงสัญญาอะไรกับฉัน!!”“...นั่นมันคำพูดของเด็กมั้ยล่ะสิง” อรว่าเสียงอ่อนล้า“หึๆ...อรเธอมันผู้หญิงใจร้าย แม่เธอก็เลวเธอมันก็ร่าน แถมยังใจง่ายหลงผิดไปแต่งงานกับไอ้ฝรั่งขี้นกนี่! มันห่วยแตกดูแลเธอไม่ได้ แถมมันทิ้งเธอไปสามปีเธอยังจะโง่กลับไปหามันอีก!! เธอคิดว่ามันจะรับทุกอย่างของเธอได้เหมือนฉันรึไง!?”สิงหาลุกขึ้นยืนช้าๆ ยิ่งพูดยิ่งตะโกนเสียงดัง ดวงตาสองข้างมีน้ำตาไหลอาบทั่วสองแก้ม พรั่งพรูทุกความคิดผ่านคำพูดแต่ไม่ผ่านการกลั่นกรองจากสมอง เพี้ยะ!“นายรู้ดีว่าฉันไม่ได้เป็นอย่างที่นายพูด และอย่ามาว่าครอบครัวฉัน”อรใช้มือบางตบเข้าที่ใบหน้าของสิงหาอย่างแรง ดวงตาคู่เดิมที่เคยมองสิงหาอย่างสนิทสนมแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว อรรู้ดีว่าไม่ว่าอย่างไรคำว่าเพื่อนก็ไม่มีทางกลับเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว เธอไม่มีวันให้อภัยสิงได้ลง“...ฉันรอเธอมามากกว่ายี่สิบปี รอให้เธอรักฉัน ให้เธอรู้ว่าไม่มีใครรักเธอและยอมรับทุกเรื่องของเธอได้มากไปกว่าฉัน แต่พอแล้ว...”สิงหาพึมพำก่อนจะกระชากร่างบางของอรเข้ามาในอ้อมกอด วิ่งไปที่ขอบของดาดฟ้า ถีบลูกกรงขึ้นสนิมจนมันหลุดออกร่วงลงไปด้านล่าง แค่ก้าวเท้าออกไปก้าวเดียว ร่างของสิงหาและอรจะพุ่งลงไปโหม่งโลกทันทีเคร้ง!“สิง! จะทำอะไรน่ะ!?”อรพยายามดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนของสิงหา อดัมที่อยู่ไกลออกไปรีบตะโกนขึ้น เขามองภรรยาที่หยุดยืนอยู่ปากเหวแห่งความตายด้วยใบหน้าซีดเผือก จะพุ่งเข้าไปก็กลัวไอ้เลวนั่นทำอะไรบ้าๆ“อร! อย่าขยับนะ!!”“...ก็ตามที่สามีเธอพูดนั่นแหละ อย่าขยับมั่วๆ จะดีกว่า” สิงหากล่าวเสียงเรียบ มองอดัมด้วยท่าทางเหนือกว่า “ฉันจะพาอรไปด้วยกัน โลกที่...นายตามมาไม่ได้ โลกที่มีแค่ฉันกับอร”“...อย่าทำอะไรโง่ๆ อย่างนี้เลยนะ สิง” อรที่ยอมสงบในอ้อมแขนของสิงหาขัดขึ้นมาบ้าง สายตาของอดีตเพื่อนสนิทนิ่งสงบจนน่ากลัว จนอรต้องลอบกลืนน้ำลายในใจ สิงหาใช้มือลูบใบหน้าสวยที่แสดงความหวาดกลัวช้าๆ อย่างเบามือ ราวกับกำลังทะนุถนอมสมบัติล้ำค่าที่สุดของตัวเอง“ไม่ต้องกลัวอร พอเรากระโดดลงไปเราก็จะได้อยู่ด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน เธอจะเป็นของฉันคนเดียว...ตลอดไป”“...นายมันบ้าไปแล้วสิง ต่อให้ฉันต้องตายหัวใจฉันก็จะอยู่ที่อดัม ฉันไม่มีวันรักนายไปมากกว่าเพื่อนหรอก นายเอง...ก็รู้ดีอยู่แก่ใจ”อรกล่าวอย่างเด็ดขาดแต่ตอนท้ายก็เต็มไปด้วยการปลอบโยน ถึงอย่างนั้นสิงก็ยังไม่คิดฟัง มือที่โอบหญิงสาวอันเป็นที่รักไว้โอบรัดแน่นยิ่งขึ้น ก่อนจะถีบเท้าเพื่อที่จะปล่อยให้ร่างของตนและหญิงสาวร่วงตกลงไปจากดาดฟ้าตึกพร้อมๆ กัน“ฉันจะทำให้เธอรักฉัน ในโลกโน้น!”“กรี๊ดดดดด!!!”“อร--------!!”อดัมที่ค่อยๆ ลอบเข้าไปใกล้รีบพุ่งถลาเข้าไปคว้ามือของอรไว้ได้หวุดหวิด แต่ร่างของอรก็ถูกสิงหาเกี่ยวรัดไว้ทำให้อดัมต้องรับน้ำหนักคนถึงสองคนบวกกับแรงโน้มถ่วง อดัมออกแรงเกร็งแขนจนกล้ามขึ้น“...จับ-มือ...ผมไว้...อย่าปล่อยนะอร”อดัมใช้มือข้างหนึ่งช่วยยันตัวเองไว้กับขอบดาดฟ้า ในขณะที่อีกข้างก็พยายามคว้าจับร่างของภรรยาไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย อรเห็นสามีเกร็งจนเส้นเลือดแทบขึ้นก็ปวดใจ หันกลับมามองดูอดีตเพื่อนสนิทที่เกาะตัวเธออยู่กำลังหัวเราะอย่างสะใจแล้วก็ตัดสินใจอะไรบางอย่างได้“อดัม ปล่อยฉันเถอะ”“พูดอะไรน่ะอร ผมไม่มีทางปล่อยคุณไปไหนอีกแล้ว!”“คุณดึงคนสองคนขึ้นไปไม่ไหวหรอกค่ะ ไม่งั้นคุณอาจจะตกลงมาด้วยก็ได้ ...ฉันไม่ยอมหรอก”“ใช่แล้ว คุณไม่ต้องไป คนที่จะไปมีแค่ผมกับอรสองคนก็พอ ฮ่าๆ”“หุบปาก! อยากตายก็ตายไปคนเดียวสิวะ!”{โดนลืมล่ะ}‘หุบปากโร’เซ็ทมองดูคนสามคนที่หนึ่งคนดึงสองคนห้อยต่องแต่งกำลังต่อปากต่อคำกันไม่เลิกรา แล้วก็เป็นอันต้องขยี้หัวแรงๆ ด้วยความรำคาญ โดนเมินไม่ว่านี่ดันโดนลืมไปเลยมั้งว่ายังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ เขาควรจะรู้สึกยังไงล่ะเนี่ย?เซ็ทเดินไปยืนข้างๆ อดัม เอื้อมมือไปคว้ามืออีกข้างของอรที่ถูกสิงหารัดไว้ไม่ปล่อย“นับสามแล้วออกแรงดึงนะอดัม”“เซ็ท” อดัมทำเสียงยินดี ดูเหมือนจะพึ่งนึกออกว่าลูกชายยังยืนอยู่ไม่ไกล “โอเค งั้นหนึ่ง...สอง...สาม!!”“ไม่-------------!!”สิงหาร้องลั่นตอนที่เซ็ทกับอดัมช่วยกันดึงร่างของอรขึ้นมา และแน่นอนว่ามีตัวแถมอย่างสิงหาติดสอยห้อยตามขึ้นมาด้วย สิงหาพยายามกอดร่างของอรอนงค์ไว้ไม่ยอมปล่อย แต่สุดท้ายก็โดนอดัมกระชากออกมาต่อย“Damn it!!”กว่าอดัมจะยอมปล่อยก็คือตอนทีเริ่มมีคนมามุงดูมากขึ้น มีหลายคนที่เห็นเหตุการณ์จากด้านล่างเพราะลูกกรงเหล็กที่หล่นลงไปดึงดูดสายตาหลายๆ คู่ และก็บอกเล่ากันแบบปากต่อปาก ไม่นานดาดฟ้าโรงพยาบาลก็เต็มไปด้วยผู้คน พร้อมด้วยรถตำรวจที่กำลังมาถึง“...ฉันก็แค่...รักอร...อยากจะอยู่กับเธอ...ถ้าไม่มีนายซักคน...ละก็”สิงหาหายใจติดขัดด้วยเลือดกำเดาที่ไหลไม่หยุด ฟันในปากก็หลุดไปถึงสองซี่ แม้สภาพจะดูไม่น่ามีพิษมีภัยแล้วแต่เซ็ทก็ยังยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ แม่อร“ต่อให้ไม่มีฉัน อรก็ไม่มีวันรักเพื่อนเลวๆ อย่างแก”สิงหาตาลอย แม้จะอยากเอ่ยปากค้านแค่ไหนแต่ก็ไร้เรี่ยวแรงจะทัดทาน สุดท้ายก็สลบไป“ทะเลาะกันเหรอ น่ากลัวเนอะ”“เละขนาดนั้น เขาคนนั้นคงยังไม่ตายใช่มั้ย?”เซ็ทมองเมินเสียงนกเสียงกา ลูบหลังแม่อรตลอดเวลาเพื่อเรียกสติที่โดนความกลัวเป่ากระเด็นไปกลับมา“แม่อรไม่เจ็บตรงไหนใช่มั้ย ตอบเซ็ทหน่อย”ในความเป็นจริงแล้วเหตุการณ์เมื่อครู่เกิดขึ้นได้ก็เพราะเซ็ทปล่อยให้เกิด เพราะเซ็ทต้องการหลักฐานมัดตัวสิงหาในข้อหาอื่น เช่นพยายามฆ่าอย่างที่เป็นอยู่ เพื่อใช้แทนการเปิดเผยเรื่องแม่อรโดนข่มขืนให้คนอื่นรู้ สิงหาจะได้เข้าคุกในฐานะโรคจิตคลั่งรักดั่งที่เซ็ทต้องการเซ็ทกระทำตามสิ่งที่คิดโดยไม่กังวลสักนิดว่า...อดัมจะสามารถพุ่งเข้าไปช่วยภรรยาในฐานะพระเอกช่วยนางเอกได้ทันรึเปล่า เพราะจริงๆ ต่อให้อดัมเอื้อมมือไปคว้าไว้ไม่ทัน เซ็ทก็สามารถเข้าไปช่วยแทนได้ ไม่ต้องกลัวเลยว่าอรจะร่วงลงไปโหม่งพื้นโลกตายพร้อมสิงหา...อีกอย่าง ต่อให้เซ็ทคนเก่าจะต่อว่าแม่ โทษว่าเป็นความผิดแม่แค่ไหน แต่เมื่อครู่เซ็ทก็ได้รู้แล้วว่าไอ้เด็กโง่เซ็ทคนเก่าก็ตัดความสัมพันธ์ได้แค่ผิวๆ ในใจของมันไม่ได้อยากให้แม่ตายแม้แต่น้อย ออกแนวแค่คิดก็แทบรับไม่ได้ จนเมื่อครู่เซ็ทยังเกือบออกนอกแผนที่ตนวางไว้...ความรู้สึกเป็นอะไรที่ยุ่งยากจริงๆ...“แม่อรครับ?”“...ไม่ แม่ไม่เป็นไร ขอบคุณนะเซ็ท”อรอนงค์น้ำตาไหล โอบกอดร่างของลูกชายแล้วขอบคุณด้วยหลายๆ ความหมายรวมกัน ขอบคุณที่วันนี้เซ็ททำให้เธอและอดัมกลับมาคุยกันเหมือนเดิมได้ ขอบคุณที่ช่วยเธอไว้เมื่อกี้ และอีกหลายๆ ขอบคุณ โดยเฉพาะ...ขอบคุณที่ลูกชายยังเรียกเธอว่าแม่...หวังเหลือเกินว่าครอบครัวของเราจะกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง......ขออีกซักครั้งก่อนเธอจะตายก็ยังดี...“ไม่ร้องสิครับแม่ ร้องเยอะไปแล้ว ตาบวมหมดแล้วนะ”เซ็ทปาดน้ำตาออกจากใบหน้าหวานของคุณแม่ ฉีกยิ้มยิงฟันให้อย่างสดใส จนอรอนงค์ต้องยิ้มตามอดัมที่มองอยู่ แอบรู้สึกน้อยใจอยู่บ้างที่เซ็ทไม่ยอมเรียกเขาว่าพ่อ แต่เรียกอรว่าแม่ได้เต็มปากเต็มคำ แต่ถึงอย่างนั้นอดัมก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร ดีซะอีกที่อย่างน้อยเซ็ทก็ยังยอมรับอรในฐานะแม่อยู่แต่สิ่งที่อดัมไม่รู้ คือในความเป็นจริงเซ็ทจะเรียกใครว่าอะไรก็ได้ไม่ได้จำเป็นต้องให้การยอมรับอะไรเลย แต่ที่เซ็ทยังเรียกอรว่าแม่ เพราะอรเป็นโรคซึมเศร้าอยู่แล้ว ถึงปมใหญ่ในใจจะจางหายไปได้แต่ทางที่ดีก็ไม่ควรสร้างปมใหม่ขึ้นมา เพราะอย่างนั้นเซ็ทเลยยังเรียกแม่แล้วเติมชื่อเข้าไปแทน“ขอโทษนะครับ ได้รับแจ้งเหตุทะเลาะวิวาทและพยายามฆ่า ขอสอบถามข้อเท็จจริง แต่ก่อนอื่นขอจับกุมคุณในฐานะผู้ต้องสงสัยครับ”คุณตำรวจแหวกม่านฝูงชนเข้ามาใส่กุญแจมืออดัมอย่างรวดเร็ว ในขณะที่อีกสองสามคนเข้าไปช่วยกันพยุงสิงหาที่สะบักสะบอมเพื่อพาไปรักษา ดูเหมือนว่าพวกตำรวจคงได้ข้อมูลผิดๆ จากฝูงชนที่ไม่รู้เหตุการณ์แต่นำไปใส่สีตีไข่ มองสิงหาเป็นเหยื่อเพียงแค่โดนซัดจนเละ“เดี๋ยวสิผมไม่ได้-!”เซ็ทยกมือขัดอดัมที่กำลังอารมณ์ขึ้น หยิบมือถือขึ้นมาเปิดเสียงดังสุดแล้วยื่นไปด้านหน้า[...ฉันรอเธอมามากกว่ายี่สิบปี รอให้เธอรักฉัน ให้เธอรู้ว่าไม่มีใครรักเธอและยอมรับทุกเรื่องของเธอได้มากไปกว่าฉัน แต่พอแล้ว...][เคร้ง!][สิง! จะทำอะไรน่ะ!?][อร! อย่าขยับนะ!!][...ก็ตามที่สามีเธอพูดนั่นแหละ อย่าขยับมั่วๆ จะดีกว่า ฉันจะพาอรไปด้วยกัน โลกที่...นายตามมาไม่ได้ โลกที่มีแค่ฉันกับอร]คลิปเสียงสั้นๆ ที่ทำให้เหตุการณ์พลิกกลับ ในตอนแรกตำรวจก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่คำพูดอธิบายแกมตำหนิก็ตอกหน้านายตำรวจจนหน้าหงาย“คนนั้นคือสิง นี่แม่อร ส่วนเขาคือพ่อผมชื่ออดัม จากคลิปเสียงเมื่อกี้คงชัดพอแล้วว่าใครพยายามทำอะไร คุณตำรวจจะไม่รีบร้อนปิดคดีไปหน่อยเหรอครับ ถ้านี่ไม่ชัดพอผมว่ากล้องวงจรปิดไม่ไกลนั่นคงพอช่วยได้?”“ต้องขอโทษด้วยครับ แต่ยังไงก็ต้องขอให้ไปให้ปากคำด้วยนะครับ” กุญแจมือถูกปลดทันที แล้วอดัมก็ได้รับการโค้งขอโทษปลกๆ จากนายตำรวจ ซึ่งเจ้าตัวก็ยอมใจกว้างไม่คิดติดใจเอาความอะไรภายหลังเมื่อไปดูกล้องวรปิดที่อัดแต่ภาพไม่มีเสียง พอนำมาประกอบกับเสียงในคลิป สิงหาก็โดนคดีพยายามฆ่าถึงสองต่อ คนแรกคือเซ็ทและคนที่สองคืออร และข้อหาอื่นๆ ทั้งรุกล้ำความเป็นส่วนตัว ขโมย และอื่นๆ อีกหลายข้อหาหลังจากที่ตำรวจบุกไปค้นบ้านไทยมุงที่อยู่รอบๆ ก็ได้เรื่องไปเม้าท์มอยใส่สีตีไข่กันสนุกปาก ชื่อเสียงของแม่อรคงถูกมองไม่ดีอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้แย่ไปมากกว่าโดนรู้ว่าโดนข่มขืนหรือถูกตราหน้าว่านอกใจสามี อย่างน้อยๆ แม่อรก็ยังพักรักษาตัวในโรงพยาบาลได้อย่างปกติไร้ปัญหาใดๆ...โดยรวมแล้วถือว่าจบเรื่องสิงหาเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อไปได้ด้วยดี

สิงหาถูกพาตัวไปรักษาก่อนถูกจับยัดใส่คุก อดัมก็โดนต่อว่าเรื่องทำเกินกว่าเหตุนิดหน่อยแล้วก็จบกันไป เวลาครึ่งวันอันแสนวุ่ยวายจบไปแล้ว อดัม อร และเซ็ทจึงได้มีเวลามานั่งจับเข้าคุยกันสบายๆ สักที“อร ผมขอโทษสำหรับทุกอย่าง อภัยให้ผมเถอะนะ”“คุณไม่ผิดอดัม เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นก็เพราะฉันเอง อย่าโทษตัวเองเลยนะ ฉันไม่เคยโกรธคุณเลย”อรตัดสินใจเล่าทุกเรื่องที่ตัวเองเคยประสบให้อดัมและเซ็ทฟังอย่างตรงไปตรงมา อดัมยิ่งรู้สึกผิดที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าภรรยาของตนต้องเคยทุกข์มามากแค่ไหนถึงได้กลับมายิ้มได้อีกครั้ง ตอนที่เธอกำลังต้องเผชิญหน้ากับความทรงจำเลวร้ายอีกหนเขามัวแต่ทำอะไรอยู่ถึงไม่ได้สังเกต เขาโกรธเกลียดสิงหาถึงขั้นอยากวิ่งไปกระทืบมันให้ตายคาตีนกลางห้องขัง แต่เขาไม่คิดจะโกรธอะไรอรอีก เพราะถ้าเป็นเขาที่ยืนอยู่ในจุดนั้นแทนอร เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นยังไง จะยังยิ้มได้อย่างนี้รึเปล่าก็ไม่รู้อดัมเข้าใจเรื่องของอลิซได้ไม่ยาก ถึงอลิซจะเป็นเด็กที่อรไม่ได้ตั้งใจให้เกิดมา ซ้ำยังเกิดมาด้วยสิ่งที่อรไม่อยากนึกถึงอีก แต่อลิซก็เป็นเพียงหนึ่งชีวิตที่บริสุทธิ์ไร้ความผิด อรคงเป็นคนแรกที่อยากฆ่าเด็กคนนั้นทิ้งไปให้พ้นๆ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องตอกย้ำตัวเองทุกครั้งที่เห็นหน้า ...แต่เธอก็ไม่ทำ เพราะอลิซก็ไม่ต่างจากผู้เคราะห์ร้ายคนหนึ่งเช่นกันอดัมไม่ได้คิดโกรธเคืองอะไรเรื่องของอลิซอีก เขาเข้าใจในตัวภรรยาดี แล้วก็ภูมิใจในตัวภรรยาของเขาด้วยอรได้รับคำขอโทษจากอดัมเป็นรอบที่ล้านแปด แล้วเธอก็ต้องเถียงด้วยคำพูดที่แก้ประโยคใหม่หน่อยเดียวเป็นรอบที่ล้านแปดเช่นกัน ซึ่งนั่นทำให้คนฟังอย่างเซ็ทรู้สึกเบื่อมาก“เอาเป็นว่าผิดทั้งคู่ อดัมผิดที่ใจร้อนไม่ฟังเหตุผล แม่อรก็ผิดที่ปิดบัง โอเค จบนะ คุยเรื่องอื่นซักทีเถอะ”เซ็ทว่าพลางเอนตัวลงนอนบนโซฟา หลังจากคร่ำเคร่งกับเรื่องเล่ามาเป็นชั่วโมงๆ ท่าทางเกียจคร้านเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของคนเป็นพ่อและแม่ได้ง่ายๆ “ถึงเราจะยังไม่ได้เซ็นต์ใบหย่ากันอย่างเป็นทางการ แต่...อรครับ แต่งงานกันอีกครั้งแล้วกลับไปอยู่ด้วยกันนะ”อดัมว่าอย่างหนักแน่น จับกุมมือบางของภรรยาไว้ไม่ปล่อย อรน้ำตาไหลพราก ยิ้มอย่างยินดี อดัมยกนิ้วเช็ดน้ำตาภรรยาอย่างเบามือ มองเธอด้วยสายตารักใคร่เหมือนเดิม“ไม่ต้องแต่งใหม่หรอกค่ะ ฉันไม่เคยคิดจะแต่งกับใครนอกจากคุณ อดัม”“ถ้างั้นแปลว่าคุณจะกลับไปอยู่ด้วยกันใช่มั้ย?”“ฉัน...แต่ว่าฉันแล้วก็อลิซน่ะ...”“ไม่เป็นไร ผมรับทุกอย่างที่เป็นคุณได้ อดีตก็คืออดีตอย่าไปสนใจมันเลย เรื่องอลิซลูกของคุณก็คือลูกของผม ใครจะเป็นพ่อที่แท้จริงของเด็กคนนั้นก็ช่างเถอะ ผมจะดูแลเธอเอง”อดัมเข้าใจความกังวลของภรรยา แต่เขาไม่คิดถือ ปกติธรรมเนียมประเทศเขาก็ไม่ได้ติดใจว่าผู้หญิงต้องบริสุทธิ์อะไรอยู่แล้ว เรื่องภายหลังอรก็เป็นแค่เหยื่อที่โดนกระทำ เขาจะเกลียดเธอได้ยังไง มีแต่จะทั้งรักทั้งสงสารและต้องดูแลให้มากขึ้น ส่วนเรื่องอลิซ ตราบใดที่อรรักเด็กคนนั้นในฐานะแม่ เขาก็จะช่วยดูแลเด็กคนนั้นในฐานะพ่อ“แต่เธอจะยอมรับผมรึเปล่านี่สิ ผมอัดพ่อเขาจนเละแถมยังยัดเข้าคุกด้วย”“เด็กคนนั้นจำอะไรเกี่ยวกับตัวเองก่อนจะอายุเจ็ดขวบไม่ได้เลย ดังนั้นมันอาจจะยากหน่อยที่คุณจะกลับมาสนิทกับอลิซอีกครั้งแต่ฉันก็คิดว่ามันเป็นไปได้นะคะ อลิซน่ะไม่ได้เรียกสิงว่าพ่อเพราะความเคารพหรอกค่ะ สิงน่ะไปเป่าหูแกให้เรียกตัวเองว่าพ่อเอาเอง ฉันพึ่งมารู้ก็ตอนแกเรียกจนติดปากไปแล้ว”“งั้นคุณก็ต้องช่วยผมให้อลิซกลับมารักผมในฐานะพ่อด้วยนะ”“แน่นอนค่ะอดัม ฉันคิดถึงบ้านหลังนั้นจัง”อรยิ้มออกมาอย่างยินดี บ้านหลังไม่ใหญ่ที่อยู่กันสี่คนพ่อแม่ลูก ครอบครัวที่อบอุ่นอันน่าคิดถึงได้ฟังแบบนั้นอดัมถึงพึ่งนึกได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน และเขาลืมถามความเห็นของลูกชายที่เป็นเจ้าของตัวจริงไปซะสนิท“เอ่อ...อร ผมมีเรื่องจะบอก ผมกับเซ็ทไม่ได้อยู่บ้านหลังนั้นแล้วนะ”“อ้าว? แล้วคุณกับลูกย้ายไปไหนคะ?”“...คอนโดสิริกมล ซื้อขาดด้วยเงินที่เซ็ทหามา”“เอ๋!!?”แล้วการอธิบายรายละเอียดที่มาที่ไปแบบสรุปก็ได้เริ่มขึ้น อรอ้าปากค้างนั่งนิ่งไม่ขยับมาสักพักใหญ่ จวบจนรู้สึกว่าตัวเองช็อกจนลืมหายใจถึงได้มีสติกลับมา แต่ดูท่าจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่“เซ็ทไปหาเงินขนาดนั้นมาได้ยังไงกันน่ะ!?”“ก็พึ่งอธิบายไปเมื่อกี้ไงอร”“อ่อ ฉันลืมไป แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังน่าตกใจอยู่ดีนั่นแหละ”อรสูดหายใจเข้าลึกๆ มองลูกชายของตนด้วยความภาคภูมิใจ อย่างน้อยๆ เธอก็หมดห่วงไปอย่างแล้วว่าถ้าเธอตาย เซ็ทก็ยังดูแลตัวเองได้สบาย“อีกอย่างเซ็ทจะเปิดตัวพรุ่งนี้ในฐานะศิลปินในสังกัด JNr Entertainment”“หะ!!! นั่นเรื่องจริงเหรอ!!?”อรแทบพุ่งลงมาจากเตียงเพื่อเขย่าคอลูกชายว่านั่นเป็นความจริงหรือไม่ แต่เพราะคนพูดอย่างอดัมอยู่ใกล้กว่าถึงได้เขย่าคออดัมแทน อดัมที่ตาหมุนติ้วพยายามจับภรรยาที่ดูจะตื่นเต้นยิ่งกว่าเรื่องที่เซ็ทซื้อขาดคอนโดด้วยเงินตัวเองให้อยู่นิ่งๆ ก่อนที่คอเขาจะหลุดจากบ่า“ดะดะดะ...เดี๋ยวๆ ใจเย็นอร ปล่อยก่อน จริงไม่จริงก็รอดูพรุ่งนี้ทางทีวีก็ได้ ตอนนี้ใจเย็นลงก่อน นะ นะ”“อ๊ะ...ขอโทษค่ะอดัม ฉันตื่นเต้นไปหน่อย ก็นั่นน่ะเป็นความฝันของผู้หญิงเลยนะ”“ผมรู้ๆ ใจเย็นก่อนนะ”แล้วอดัมกับอรก็หัวเราะร่าโดยลืมเซ็ทที่นอนอยู่บนโซฟาไปอีกแล้ว...เบื่อจริงคนรักกัน...
‘สิ่งหนึ่งที่บังคับกันไม่ได้คือความรู้สึก’
------------------ปมเรื่องครอบครัวจบแล้วววว (จบจริงรึเปล่านะ?) ถ้าชอบฝากคอมเม้นต์ รีวิว หรือกดแชร์ ชวนเพื่อนมาอ่านกันด้วยนะคะ แมวรอทุกคนอยู่ค่ะ ขอขอบคุณเงินสนับสนุนทุกบาททุกสตางค์ที่มอบให้ด้วยค่ะ รักนะคะ ^^

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[20] บิดเบี้ยว

นิยายแนะนำ

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[20] บิดเบี้ยว

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้