ประธานเย็นชา​ กับเลขาจอมเปิ่น

" ล้อเล่นหรือเปล่าคะ   คุณเป็๲คนดังมีชื่อเสียง   เธอคงไม่โง่ให้เราหลอกหรอกค่ะ   ป่านนี้เธอนั่งส่องคุณในอินเตอร์เน็ต น้ำลายหกไปแล้ว"

" น้ำลายหก"

โอเว่น  คลากส์   ทวนคำ

"ก็......"   ฮันนี่รู้ตัวว่าพลาดไปแล้ว   อยากตีปากตัวเองเสียจริง

" เฮ่อะ.... "  เขาหัวเราะในลำคอ  

"เธอไม่รู้หรอก   ว่าฉันชื่ออะไร   เป็๞ใคร   เพราะมาดามไม่ได้ติดต่อเธอเองโดยตรง   ก็ฉันยังไม่รู้  เธอจะรู้ได้ยังไง" 

" อ่อออ... "   พยักหน้าช้าๆ รับรู้

"เดี๋ยวตอนบ่ายให้เคนโตะไปส่งที่ร้าน   เสร็จแล้วจะไปรับแล้วออกไปพร้อมกันเลย" 

 พูดจบก็เปิดกระเป๋า หยิบบัตรเครดิตมาหนึ่งใบ ยัดใส่มือเธอ  พร้อมยักคิ้วบอก 

" ไม่อั้น"   

แล้วก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวเองสบายใจ  ส่วนฮันนี่นั่งหน้าบูด งอแงอยู่  เขาแอบชำเลืองมองเธอ  หึ... น่าเอ็นดูดีเหมือนกัน  

" เอ้า..  ออกไปทำงานได้แล้ว  บ่ายจะได้เตรียมตัว"  

ไล่อีก  ฮันนี่ค้อนเขาเบาๆ  ก่อนจะเดินออกไป ยังได้ยินเสียงหัวเราะตามหลัง °__°
 

โอเว่น คลากส์มองตามเลขาไป  พลันก็นึกสงสัย  ๰่๭๫หลังมานี้  เขารู้สึกสนุกกับการได้แหย่  กวนอารมณ์ ยั่วโมโหให้เธอหน้าบูด เง้างอด  ยิ่งเห็นเธอทำตัวลนลาน วางหน้าไม่ถูก ตะบึงตะบอน บางขณะก็เขินอาย    มันตลกดี  และเธอเองก็ช่างใจกล้า  คอยหาโอกาสจิกกัดเขาอยู่บ้างเหมือนกัน  ยิ่งวันไหนได้ปะทะฝีปากกัน  แหม... ชีวิตมีรสชาติ    

พอคิดมาถึงตรงนี้  เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้   หลายครั้งที่เขาแกล้งอ่อย  นอกจากความหวั่นไหวที่เธอปิดไม่มิดแล้ว  ยังเห็นความหวาดกลัวในตาคู่นั้น  นี่เขายังไม่ได้ทำอะไรเกินเลย  จับมือจับแขน  เข้าใกล้นิดๆหน่อยๆ  เธอกลัวอะไร 

อย่างเมื่อคืน ทุกครั้งที่แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกของเขาเวลาโดนเบียด  เธอยืนตัวแข็งทื่อทุกทีไป  หลายครั้งที่เธอเอามือมาจับแขนเขาไว้เพื่อยึดตัวเองไม่ให้ล้ม  มันเย็นเฉียบทีเดียว  ทั้งที่คนแน่นขนาดนั้น  ร้อนจะตาย ภายใต้ความเป็๞ยัยป้านี้  เธอปิดบังอะไรเอาไว้นะ  เขาคิด..... ต้องหาวิธีเข้าใกล้เธอให้มากกว่านี้  

ใกล้เวลานัด เคนโตะขับรถพาท่านประธานมารอรับฮันนี่ที่ร้านแต่งหน้า  

"เสร็จหรือยัง   จอดรอหน้าร้านนะ"   โทรไปบอก

ผ่านไปสามสิบนาที 

"ทำไมนานจังมา๻ั้๹แ๻่บ่าย   น่าจะเสร็จได้แล้วนะ   ฉันจะเข้าไปดู" โอเว่น   คลากส์บอกจะเข้ามา   ฮันนี่รีบห้ามเสียงหลง 

"อย่านะคะ   อย่าเข้ามานะคะ   ห้ามเข้า.... เด็ดขาด  อีกนิดเดียวค่ะ  ใกล้แล้ว"  

ขืนเข้ามาก็ความแตกกันพอดี 

" อย่าเร่งนะคะ   เดี๋ยวไม่เนียน   เสร็จแล้วจะออกไปเองค่ะ"  

" อืม" ตอบรับในลำคอ ก่อนจะวางสายไป 

อีกสามสิบนาทีต่อมา  ชายวัยกลางคนร่างกระทัดรัดในสูททักซีโด้  เรียบร้อย  เส้นผมสั้น หวีแต่งเจลเรียบแปล้  สีดอกเลา คิ้วหนาเข้ม  หนวดเคราไม่ได้โกนเรียบแต่ถูกตัดแต่งเป็๞ทรง  ริมฝีปากสีเข้มอย่างคนสูบบุหรี่จัด ผิวหน้าตกกระเล็กน้อย เดินตรงมาที่รถ เอื้อมมือมาเปิดประตู  โอเว่น คลากส์  กดล็อครถอัตโนมัติทันที  ส่วนเคนโตะ หยิบปืนในลิ้นชักหน้ารถมาถือไว้   

"ใคร"   เขาถาม  

"ไม่รู้จักครับนาย   ไม่เคยเห็น  แต่ถ้าเป็๞คนร้าย   ทำไมเดินทื่อออกมาแบบนี้ โจ่งแจ้งเกินไป" 

เป็๲ไปตามคาด  ชายคนนั้นพยายามเปิดประตูรถ ก่อนจะเปิดไม่ได้ ยืนเอามือเท้าเอวมองอย่างไม่สบอารมณ์ 

"มีโมโหซะด้วย   จำรถผิดคันรึเปล่า" 

โอเว่น คลากส์คาดเดา 

ชายคนดังกล่าว  เอื้อมมือมาเคาะที่กระจกสามที  เน้นๆ เว้นระยะห่างเท่ากัน  บ่งบอกว่า อารมณ์เสียแล้วนะ   เคนโตะหันมามองหน้า  

"เอาไงครับนาย"  

“ก็เปิดสิ” 

“จะดีหรือครับนาย    ถ้ามันเป็๲คนร้ายจริงล่ะ”      

เคนโตะท้วง

“เอาน่า   ไม่คนามือหรอก   สะโอดสะองซะขนาดนี้   ดูคอมันสิ   แกรวบมือเดียวก็กำได้รอบ   บิดเบาๆกระดูกก็หักแล้วมั้ง”  

เขาประเมิน

“ระวังนะครับ   จะเปิดแล้ว” 

"เอออ.. "   พอกระจกรถเลื่อนลง    ​

"จะให้ขึ้นรถได้หรือยังคะ   ท่านประธานเ๽้าขา"  

มือแกร่งปลดล็อครถทันที เคนโตะเอามือปิดปาก กลั้นหัวเราะจนหน้าแดง  ชายวัยกลางคนนั้นก็เข้ามานั่งหน้าง้ำอยู่ในรถ รู้สึกว่าคนข้างๆ ตัวเขย่าๆชอบกล พอหันมามอง ก็เห็นหน้าหล่อๆของเขา  เม้มปากเป็๞เส้นตรง แต่ใบหูนี่แดงก่ำ  บอกชัดว่ากำลังกลั้นหัวเราะสุดฤทธิ์  พอเห็นเธอหันมาเท่านั้น เขาก็แกล้งพูด 

"ใช้ได้เลย   เยี่ยม   เห็นทีต้องแนะนำซะแล้วร้านนี้   ว่าแต่.... ใส่ชุดนี้แล้วผอมนะ"   

เขาแกล้งสะกิดปม  เพื่อไม่ให้เธอวีน 

"ไปได้แล้วค่ะ เดี๋ยวไม่ทันนัด" ฮันนี่บอกเสียงตึงๆ 

                           ***********