" เฮ้ย! ฉันพาแกมาเที่ยวผับนะ ไม่ได้พาแกไปป่าช้า จะได้มานั่งบื้อเป็ซากศพแบบนี้ " คาร์ลอสที่โดนเต้ลากออกมาจากที่ทำงาน ก็ไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้น ทุกวันนี้เขาใช้เวลาอยู่กับการทำงานและตามหาบุญตากับลูก ไม่แม้จะพบเจอเพื่อนฝูงเหมือนเมื่อก่อน เขาตามหาเธอขนาดจ้างนักสืบ และบินไปหาเธอถึงที่เดนมาร์กแต่เธอก็ไม่ได้อยู่ที่นั่น ทุกๆ ที่ที่เธอเคยไปหรือเคยผ่านเขาก็ตามหาจนหมดทุกที่แต่ก็ไม่มีแม้แต่วี่แวว ผู้หญิงตัวเล็กๆ อุ้มท้องลูกคนเดียวเธอจะไปอยู่ที่ไหน? เธอจะเป็ยังไง? เธอจะกินอยู่ยังไง? ทุกคำถามแล่นเข้ามาในหัวเขาตลอดเวลา
" อย่าคิดมากสิวะ ฉันเห็นแกเป็แบบนี้แล้วฉันใจไม่ดีเลย..ค่อยๆ คิดค่อยๆ ทำ ฉันก็ช่วยตามหาตาอยู่ทั้งคน อีกไม่นานหรอกเราคงเจอเธอ"
" เมื่อไหร่ว่ะ เมื่อไหร่ที่ฉันจะได้เจอเธอกับลูก แกรู้ไหมว่าฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว "
" ฉันรู้ ฉันเข้าใจ ฉันถึงพาแกมาผ่อนคลายก่อนที่แกจะเป็บ้าตายก่อนได้เจอตากับลูกนี่ไง "
" ฉันมันเลว "
" เออ มึงมันเลว " อ้าวไอ้เพื่อน... ทับถมกูดีจัง
" แต่เพื่อนเลวๆ แบบมึงนี่แหละที่กูรัก " คาร์ลอสกอดคอเพื่อนก่อนจะยกเหล้าชนแก้วกับมันแล้วดื่มรวดเดียวหมด
" พี่ไคล์ " เสียงหวานที่เรียกชื่อทำให้คาร์ลอสเกือบสำลักเหล้า เพราะเสียงแบบนี้คงหนีไม่พ้นแอน
แอนวิ่งเข้ามากอดเขาก่อนจะหอมแก้มเขาไปหนึ่งที จนเขาต้องรีบเบี่ยงตัวหนีแล้วพยายามแกะมือตุ๊กแกของเธอออก แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ไม่ยอมปล่อย
" พี่หายหน้าไปไหนมา รู้ไหมว่าแอนคิดถึง...ดูสิผอมซูบไปเยอะเลย " เธอจับหน้าเขาหันไปมา พร้อมกับมองหน้าเขาด้วยสายตาหวานเยิ้ม
" แอนปล่อยพี่ก่อน " บอกตามตรงเขาขนลุกขนพองทุกทีที่เธอทำแบบนี้
คาร์ลอสนั่งดื่มเหล้าจนดึกเลยขอตัวกลับเพราะเริ่มมึนๆ หลังจากไม่ได้ดื่มมานาน แต่แอนที่เมาแอ๋ก็ไม่ยอมปล่อยเขาสักที จนตอนนี้เขาเริ่มที่จะทนไม่ไหวอยากจะผลักเธอออกเต็มทน
" พี่รู้ไหม ั้แ่พี่หายไป แอนเหง้าเหงา เพื่อนๆ คนอื่นก็เงียบหายหมด ส่วนพวกพี่อาร์ทก็ติดงานแถมกำลังวิ่งวุ่นหาบุญตาเพราะติดต่อเธอไม่ได้ แอนก็เลยต้องมาเที่ยวคนเดียวแบบนี้ " เธอที่เมาแล้วเริ่มพูดจ้อ แต่อยู่ดีๆ เธอก็หัวเราะขึ้นมา
" พี่รู้อะไรไหม? " เธอเอียงคอมองเขาและเต้สลับกัน
" แอนไม่บอกพี่อาร์ทหรอกว่าบุญตาอยู่ที่ไหน " คาร์ลอสเกือบทำแก้วหลุดมือ ก่อนจะหันไปมองเต้ตาโต... เธอรู้ว่าตาอยู่ที่ไหน?!
" แอนคนสวย รู้หรือว่าตาอยู่ที่ไหน " ไอ้เต้พูดเสียงหวานหลอกถาม ในขณะที่เขาตื่นเต้นอยากรู้จนมือชื้นเหงื่อ
" รู้สิ แอนเพิ่งเจอตาเมื่อสองวันก่อนนี่เอง แอนยังให้คนแอบตามไปดูอยู่เลย "
" แอนเจอตาที่ไหนเหรอ " คาร์ลอสถามเธอออกไป เธอยกมือขึ้นจุ๊ปาก
" จุ๊ๆๆ พี่อย่าเสียงดังไป เดี๋ยวพี่อาร์ทได้ยิน " คาร์ลอสนั่งขบกรามแน่น เริ่มอยากจะหักคอเธอแล้วสิ บอกยากบอกเย็นเสียจริง เต้มองหน้าเขาแล้วส่ายหัวน้อยๆ เป็การบอกให้เขาใจเย็นๆ
" แอนคนสวย บอกพวกพี่หน่อยสิว่าตาอยู่ที่ไหน เดี๋ยวคืนนี้พี่เต้กับพี่ไคล์จะเลี้ยงเหล้าแอนทั้งคืนเลย และรับรองว่าพี่จะไม่บอกไอ้อาร์ทเด็ดขาด " เต้หลอกถามเธออีกครั้ง
" จริงๆ นะคะ " คาร์ลอสรีบพยักหน้าตอบเธอ
" อย่างงั้นก็ได้... แอนเจอตาเมื่อสองวันก่อนที่ภูเก็ตหน้าโรงแรม A ดูเหมือนว่าเธอจะทำงานอยู่ แอนเข้าไปทักแต่เธอดูใเล็กน้อยและรีบขอตัวไปทำงานต่อ...พี่รู้ไหมว่าตากำลังท้องด้วย แอนช็อคมากเลยนะคะ ไม่คิดว่าคนเงียบๆ แบบตาจะสำส่อนจนท้องลูกไม่มีพ่อแบบนี้ จนขนาดหนีไปอยู่ปลายไร่ในกระท่อมแบบนั้น " คาร์ลอสนั่งกัดฟันกรอดและกำกำปั้นแน่น อยากจะชกผู้หญิงจริงๆ ก็วันนี้แหละ
" โฮ้...ขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่นึกเลยนะเนี่ยว่าตาจะทำตัวแบบนี้ " เขาจ้องมองเต้ตาขวางอย่างจะกินเืกินเนื้อ
" แล้วแอนมีที่อยู่ไหม พี่ชักอยากจะไปเห็นกับตาแล้วสิ.. แต่แอนไม่ต้องห่วงนะว่าพี่จะบอกไอ้อาร์ท พี่ก็แค่ชอบเสือกเื่ของชาวบ้านเท่านั้นแหละ
" แอนกับเต้พูดคุยหัวเราะเื่ตาอย่างออกรส ในขณะที่เขาทนฟังแทบไม่ไหว แต่ก็ต้องเข้าใจที่เต้มันเออออห่อหมกไปกับเธอก็เพราะ้าที่อยู่ของตา
" มีสิค่ะ...นี่ไง " เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์ให้เต้กับเขาดู พอรู้ที่อยู่ของบุญตาเขาก็สะบัดแอนออกแล้วรีบวิ่งออกจากร้านทันที
" ว๊ายย พี่จะไปไหน ไหนว่าจะอยู่กับแอนทั้งคืน "
" ไอ้เพื่อนเลว... พอได้แล้วก็ทิ้งกูเลยนะมึง! " เสียงแอนและเต้ะโไล่หลัง แต่เขาก็ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง
แจ็คที่เห็นเ้านายเดินมาที่รถอย่างเร่งรีบ ก็รีบเปิดประตูรถให้ก่อนที่จะขึ้นไปประจำที่คนขับ
" กลับนะครับ " แจ็คถามขึ้นในขณะที่กำลังจะออกรถ
" ไปภูเก็ต " แจ็คเหยียบเบรคแทบไม่ทัน
" ครับ? " แจ็คหันมามองเขาอย่างมึนงง
" ไปภูเก็ต แกมีปัญหาอะไรไหม "
" เปล่าครับ แต่นี่มันเที่ยงคืนแล้วนะครับ ผมว่าเครื่องบินไปภูเก็ตคงไม่มีแล้ว"
" ใครว่าฉันจะไปเครื่องบิน แกต้องขับรถพาฉันไปตอนนี้ ฉันรอเครื่องพรุ่งนี้ไม่ไหว "
" ขับรถทางไกลตอนกลางคืนมันอันตรายนะครับ แต่หากนายจะไปตอนนี้ให้ได้ ผมต้องแจ้งท่านประธานก่อนครับ " คาร์ลอสหลับตากำมือแน่น เพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะสบถคำหยาบไปหลายคำ
" แกเป็คนของฉันหรือเป็ของพ่อฉันกันแน่ ฉันบอกให้แกขับก็ขับสิวะ "
" ผมเป็คนของนายครับ แต่ผมก็ขัดคำสั่งของท่านประธานไม่ได้จริงๆ ครับ ขอนายได้โปรดเห็นใจ " ถ้าไม่เมาเขาลงไปขับเองนานแล้ว แต่ก็เข้าใจที่แจ็คมันกลัวพ่อของเขา เพราะท่านโหดของจริง
" ขับไป! .. ฉันโทรบอกท่านประธานเอง " คาร์ลอสเข้าใจแจ็คและพ่อดีว่าเพราะอะไรถึงไม่อยากให้เขาเดินทางตอนกลางคืน เพราะอุบัติเหตุครั้งที่แล้วเกิดขึ้นตอนที่เขาเดินทางตอนกลางคืน เพราะคนขับไม่ชินทางบวกกับถนนที่ลื่น จนทำให้รถไหลลื่นและชนเข้ากับรถที่สวนทางมา คนขับรถของเขาเสียชีวิต คู่กรณีก็เช่นกัน ส่วนเขาต้องนอนรักษาตัวอยู่นานหลายเดือน แต่ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ต้องไปหาบุญตาให้เร็วที่สุด!
' แกมีอะไรถึงโทรมาดึกดื่น '
" ผมแค่จะโทรมาบอกว่าผมจะไปภูเก็ตตอนนี้... แค่นี้นะครับ " คาร์ลอสที่กำลังจะวางสายก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงที่ดุดันของอดีตมาเฟียเก่า
' หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้ แล้วกลับมาที่บ้าน ' คาร์ลอสกัดฟันกรอดกำมือแน่น เพราะตอนนี้ใจเขามันไปถึงภูเก็ตั้แ่ตอนที่รู้ว่าบุญตาอยู่ที่ภูเก็ตแล้ว
' กลับมาคุยกับพ่อก่อน แล้วค่อยไป ถึงแกไปตอนนี้ก็ใช่ว่าบุญตาเขาจะคุยกับแก ' คาร์ลอสนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อ มือถือเกือบหลุดออกจากมือ นี่พ่อเขารู้เื่นี้ั้แ่เมื่อไหร่?
คาร์สันลงมานั่งคอยเ้าลูกชายตัวดีอยู่ที่ห้องทำงานเพราะกลัวว่าภรรยาจะตื่น และท่านก็ไม่อยากให้ภรรยารู้เื่นี้ตอนนี้ด้วย หากภรรยาท่านต้องมารับรู้เื่ที่คาร์ลอสทำไว้กับหนูบุญตาเธอต้องช็อคแน่ๆ
คาร์สันหันไปมองคนที่กำลังเดินเข้ามา แล้วก็ต้องส่ายหัว
" สภาพแบบนี้หรือที่แกจะไปง้อเมีย "
" พ่อรู้เื่นี้ั้แ่เมื่อไหร่ "
" หึ เื่นั้นแกไม่ต้องรู้... หากฉันเป็หนูบุญตาฉันคงไม่เอาผู้ชายเหลาะแหละแบบแกมาทำผัวหรอก พออยากได้ก็ทำทุกวิถีทางเพื่อได้เขามา แต่พอได้แล้วก็ไม่รักษาไว้ให้ดี " ด่าลูกไปก็เหมือนด่าตัวเองไปด้วย เพราะท่านก็เคยเป็แบบมัน เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ
" ผมไม่เคยเหลาะแหละหรือทำเล่นๆ กับตา เธอคือรักแรกและรักเดียวของผม " รักแรก? นี่ตลอดเวลาที่ผ่านมามันแอบรักหนูบุญตา? อันนี้เชื้อทิ้งแถวของจริง เพราะท่านไม่เคยแอบรักใคร รักใครชอบใครท่านก็รุกเลยทันที
" รักเขาชอบเขาก็ต้องรักษาเอาไว้ให้ดี ความรักมันต้องมากับความเชื่อใจ หากแกขาดความเชื่อใจต่อให้รักแค่ไหนมันก็ไปไม่รอด...จำไว้ให้ดี "
" _ " คาร์ลอสไม่มีแม้แต่ข้อแก้ตัว เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยเชื่อใจเธอ และระแวงหึงหวงตลอดเวลา เขาไม่มีความมั่นใจในตัวเอง เพราะในขณะที่เขาบอกรักเธอทุกวัน แต่เธอกลับไม่เคยบอกรักเขาเลยสักครั้ง เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เธออยู่กับเขา แต่เขากลับทิ้งเธอไปอย่างง่ายดาย แต่ในทางกลับกัน เธอยังคงเฝ้ารอเขาจนนาทีสุดท้าย คำพูดของเขาไม่สำคัญเท่ากับการกระทำของเธอ
" รีบไปรับหลานกับลูกสะใภ้ฉันกลับมาล่ะ ฉันก็ี้เีเฝ้ามองดูห่างๆ เหมือนกัน " คาร์ลอสขมวดคิ้วมองหน้าพ่ออย่างไม่อยากจะเชื่อหู
" พ่อรู้ว่าบุญตาอยู่ที่ภูเก็ตโดยมาตลอด? "
" แน่นอน " คาร์สันยักไหล่ให้ลูกชายอย่างไม่ใส่ใจ ให้มันรู้ซะบ้างว่าลูกเสืออย่างมันมีหรือจะสู้พ่อเสืออย่างท่านที่มีเส้นสายอยู่ทั่วทุกมุมโลก
" ทำไมพ่อไม่บอกผม พ่อก็รู้ว่าผมตามหาตามานานแค่ไหน! " ก็แค่อยากทรมานคนเล่น ให้มันรู้สำนึกเสียบ้าง เพราะดูแล้วมันคงจะได้อะไรมาง่ายๆ อย่างเคยตัว ถึงได้มีนิสัยแบบนี้
" ขึ้นไปนอนซะ พรุ่งนี้จะได้เดินทางแต่เช้า ฉันให้เดย์เตรียมทุกอย่างไว้ให้แล้ว " คาร์ลอสมองพ่ออย่างหัวเสียก่อนจะเดินขึ้นห้องไป