แพรหันไปยิ้มให้พี่กรอีกครั้ง ก่อนจะพูดเสียงเบา ๆ แต่ชัดเจน
“ขอบคุณที่ขับรถมาส่งนะคะ... เจอกันที่ทำงานค่ะ”
แล้วแพรก็เปิดประตูรถลงช้า ๆ มือยังจับขอบประตูอยู่ครู่หนึ่งเหมือนลังเลอะไรบางอย่าง
พี่กรที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยยกมือขึ้นโบกเบา ๆ ยิ้มอ่อนโยนเหมือนเดิม ไม่มีท่าทีรีบร้อนหรือกดดัน
“ครับ แพร... ดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ เจอกันข้างใน”
เสียงทุ้มนุ่ม พี่กรมองตามหลังแพรจนลับสายตา ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วจอดรถต่ออีกนิดเพื่อให้แพรเดินเข้าไปในตึกก่อน
แพรเดินเข้าตึกคณะ ฝีเท้าช้า ๆ แต่ใจยังเต้นไม่เป็จังหวะ
ภาพเมื่อเช้าในคอนโดพี่กรยังวนเวียนอยู่ในหัว
ไข่เจียวร้อน ๆ กลิ่นกาแฟหอม ๆ มืออุ่น ๆ ที่จับมือแพรระหว่างทาง และคำพูดที่พี่กรพูดซ้ำ ๆ ว่า
“พี่จะทำให้ดีที่สุด”
แพรแอบยิ้มคนเดียวขณะเดินขึ้นบันได *เขาจริงจังขนาดนี้... ฉันควรทำยังไงดีนะ*
พอถึงโต๊ะทำงาน แพรนั่งลง วางกระเป๋า แล้วเปิดคอมพิวเตอร์
ไม่กี่นาทีต่อมา พี่กรเดินผ่านหน้าห้องมาทางห้องตัวเอง (เหมือนทุกวัน)
พี่กรเหลือบมองแพรแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าเบา ๆ ให้แบบสุภาพ (แบบที่คนอื่นมองเป็การทักทายปกติ)
แต่แพรสังเกตเห็นรอยยิ้มมุมปากเล็ก ๆ ที่พี่กรส่งมาให้เฉพาะแพรคนเดียว ก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเองไป
แพรรู้สึกหัวใจอุ่น ๆ ขึ้นนิดหนึ่ง
วันนี้ที่ทำงาน... ทุกอย่างดูปกติ แต่ก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
แพรแอบเปิดไลน์ดูข้อความจากพี่เอกที่ยังค้างอยู่ (จากเมื่อวาน) แต่ยังไม่ได้ตอบอะไรเพิ่ม
แพรนั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อที่โต๊ะตัวเอง บรรยากาศห้องทำงานตอนบ่ายค่อนข้างเงียบ มีแต่เสียงคีย์บอร์ดและเสียงพูดคุยเบา ๆ จากเพื่อนร่วมงานบางคน
แพรพยายามโฟกัสเอกสารงบประมาณตรงหน้า แต่ใจยังลอยไป ลอยมา เื่เมื่อคืนกับเช้านี้อยู่ดี
จู่ ๆ เสียงฝีเท้าคุ้นเคยก็ดังใกล้เข้ามา
พี่เอกเดินมาหยุดยืนข้างโต๊ะแพร ยิ้มกว้างเหมือนเดิม ถือแก้วกาแฟเย็นอีกแก้ว (แก้วโปรดของแพรอีกแล้ว)
“สวัสดีจ้าาา แพร วันนี้ดูสดใสขึ้นนะครับ เมื่อเช้าดูไม่ค่อยสบายนิดหน่อย พี่เป็ห่วงเลย”
พี่เอกวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าแพร แล้วนั่งยอง ๆ ข้างโต๊ะเพื่อให้ระดับสายตาใกล้กันมากขึ้น
“เมื่อวานพี่ชวนไปกินข้าว แพรบอกไม่สะดวก พี่เลยไม่กล้าชวนต่อ แต่... เย็นนี้ว่างมั้ยครับ พี่อยากชวนจริง ๆ นะ ร้านอาหารญี่ปุ่นแถวสยามใหม่มาก อร่อยสุด ๆ เลย พี่จองโต๊ะไว้แล้วด้วย ไปด้วยกันไหม?”
พี่เอกยิ้มหวาน มองหน้าแพรใกล้ ๆ จนแพรรู้สึกเขินขึ้นมาทันที (เพราะคนอื่นในห้องเริ่มเหลือบมองมาบ้างแล้ว)
ระหว่างที่พี่เอกพูด แพรแอบเหลือบมองไปทางห้องอาจารย์
ประตูห้องพี่กรเปิดแง้มอยู่ พี่กรยืนอยู่ข้างใน กำลังคุยกับอาจารย์คนอื่น แต่สายตาพี่กรเหลือบมาทางโต๊ะแพรชัดเจน
พี่กรไม่ได้หันหน้ามาเต็ม ๆ แต่แพรเห็นชัดเลยว่ามือที่ถือเอกสารของพี่กรเกร็งขึ้นนิดหนึ่ง และสายตาที่แอบมองมาทางนี้... ไม่ใช่สายตาโกรธ แต่เป็สายตาที่เหมือนกำลัง “สังเกต” เงียบ ๆ
พี่กรไม่ได้เดินออกมาหรือทำอะไร แต่แค่ยืนนิ่ง ๆ มองอยู่ตรงนั้นจนแพรรู้สึกได้ถึงแรงกดดันเบา ๆ ในอากาศ
พี่เอกยังไม่รู้ตัวว่ามีสายตาคู่นั้นแอบมองอยู่ ยังยิ้มค้างรอคำตอบจากแพร
“ว่าไงครับ แพร... เย็นนี้ไปด้วยกันมั้ย? พี่รับประกันเลยว่าสนุกแน่นอน”
"คือ...เอาจริงๆ หนูไม่อยากไปไหนมาไหนกับผู้ชาย 2 ต่อ 2 เท่าไหร่ค่ะ"
แพรตอบด้วยท่าทีลำบากใจ
2K
