10.00 น. เป็เวลาที่คนในร้านเยอะพอสมควร รดาที่รับออเดอร์ให้ลูกค้าอย่างไม่ขาดสาย สาเหตุที่ลูกค้าค่อนข้างเยอะในแต่ละวันอาจเป็เพราะว่า บรรยากาศร้านที่น่าเข้า กาแฟอร่อย ขนมน่าตาน่าทาน หรือเ้าของร้านกันนะ 555 คาเฟ่นี้เปิดมาได้ประมาณปีกว่าๆ วันๆ อยู่แต่ในร้าน แทบจะไม่ได้ออกไปไหน ไม่ได้ออกไปพบปะผู้คนภายนอกเลยก็ว่าได้..
" อ่า ลูกค้าน้อยลงแล้วแหะ " หลัง่ประมาณหลังเที่ยง จะเป็่ที่ลูกค้าเริ่มน้อย ทำให้เราได้มีเวลาพักสายตาหน่อยๆ แล้วสิ
" ไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยก็แล้วกัน " ร้านคาเฟ่ฉันอยู่ใกล้กับสวนสาธารณะด้วยแหละ ฉันก็มักจะมาเดินเล่นที่นี้บ่อยๆ เวลาที่ฉันอยากจะผ่อนคลายก็จะคิดถึงที่นี่เป็ที่แรกเลย โอ๊ะ! แต่ไม่ได้ทิ้งร้านไว้นะ มีน้องๆ ในร้านคอยผลัดเปลี่ยนกันเฝ้าอยู่ อยากรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงมาที่นี่บ่อยๆ หึ อาจจะเป็เพราะ ผู้ชายคนนั้นแหละมั้ง คนที่ทำให้ฉันชอบมาที่นี่ ผู้ชายที่ทำให้ฉันตกหลุมรัก เมื่อ 2 ปีก่อน ฉันเจอ....
............." อ่า บรรยากาศดีมากเลยแหะ ทำไมถึงไม่คิดจะมาเดินเล่นที่นี่เลยนะ " ตอนนี้เวลาบ่ายกว่า ๆ รดามีเรียนตอนเที่ยง แต่กลับสายซะได้ แต่ในเมื่อมันสายไปแล้ว เลยตัดสินใจไม่ไปก็แล้วกัน รดาเรียนอยู่ปี 3 แล้ว คิดอยู่ทุกวันว่าจบไปแล้วจะยังไงต่อดี จะหางานทำ หรือจะอยู่บ้านทำตัวี้เีไปวันๆ จะดีรึเปล่านะ แต่ก็ได้แค่คิดแหละ และสุดท้ายก็มาจบที่แวะเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆ มหาลัยที่เรียนอยู่ ดีนะที่วันนี้ใส่ชุดธรรมดา เหมาะกับการเดินเล่นพอดิบพอดีเลยล่ะ เดินชมบรรยากาศไปมาก็เริ่มเหนื่อยแล้ว รดาแวะนั่งพักตรงม้านั่ง สักพักก็รู้สึกถึงความเปียกแฉะตรงขา อ่า พอจะรู้สาเหตุแล้วล่ะ
" โฮ่ง โฮ่ง! " รดาก้มมองลงไปก็เจอกับเ้าตูบหน้าตาอ๊องๆ กำลังนั่งมองหน้าเขาด้วยสายตาง่วงๆ อยู่ เอ๊ะ สายตาง่วงๆ มันเป็ยังไงล่ะนั่น แต่ช่างมันเถอะ " ไง มาจากไหนล่ะเรา หลงกับเ้าของมารึไงฮึ " รดาเอ่ยปากถาม ถามว่ารดารู้ได้ยังไงน่ะหรอว่ามันมีเ้าของ เพราะเ้าตูบใส่ปอกคออยู่น่ะสิ หลงกับเ้าของมาแหงเลย จะช่วยตามหาดีไหมเนี้ย รดาเอื้อมมือไปลูบๆ หัวของมัน แหม เคลิ้มเลยนะ " น่ารักดีนะเราอ่ะ " รดาเอ่ยชม มันน่ารักจริงๆ นะ ขนฟูๆ สีน้ำตาลอ่อน
เขาก็ไม่มั่นใจว่าคือพันธุ์อะไรหรอก เพราะไม่เคยเลี้ยงสุนัข เคยเลี้ยงแต่แมว
" แฮ่ก แฮ่ก เต้าหู้!! เจอตัวแล้ว แฮ่ก แฮ่ก" จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มของผู้ชายดังขึ้น คิดว่าต้องเป็เ้าของ ของเ้าตูบนี่แน่ รดาเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียง กึก ..
อ่า หล่อจัง พรหมลิขิตรึเปล่าเนี่ย เหมือนเจอเนื้อคู่ รดาคิดในใจก่อนจะเอ่ยถาม
" เอ่อ คุณคือเ้าของ ของสุนัขตัวนี้ใช่ไหมคะ" จะถามทั้งๆ ที่รู้ทำไมกันนะ ตลกตัวเอง
" ใช่ครับ สุนัขของผมเอง คือพอดีผมเผลอคุยโทรศัพท์แป๊บเดียว หันมาอีกทีก็หนีไปซนที่อื่นซะแล้ว " เสียงทุ้มเอ่ยตอบก่อนจะเรียกสุนัขให้ไปหา
" เต้าหู้ มานี่มา หนีเก่งนะเราอ่ะ ฮึ " เสียงทุ้มเอ่ยดุกับสุนัขของตัวเองพร้อมกับขยี้หัวมันไปด้วย
" ขอบคุณนะครับ คุณ เอ่อ" เสียงทุ้มจะเอ่ยขอบคุณ แต่ยังไม่รู้จักชื่อจึงอยากจะถาม " รดา ค่ะ " รดาตอบ
" ครับ คุณรดา ขอบคุณนะครับ แล้วก็ขอโทษที่สุนัขผมอาจจะไปกวนคุณด้วย " เสียงทุ้มเอ่ยยิ้ม พร้อมกับพาสุนัขตัวนั้นเดินไป
รดาได้ตกอยู่กับภวังค์เป็ที่เรียบร้อยแล้ว มารู้สึกตัวก็ตอนที่เขาเดินไปซะแล้วสิ ลืมถามชื่อเลย จะมีโอกาสได้เจอกันอีกไหมนะ " หึ " รดายืนยิ้มอยู่คนเดียว เหมือนคนบ้าเลยเรา
นับจากวันนั้นมา 1 อาทิตย์แล้ว รดาก็ยังไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะบ่อยๆ เพราะหวังว่าจะได้เจอคนนั้นอีก แต่ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้ว ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าจะเจอ หรือเขาจะไม่มาแล้วนะ สงสัยคงกลัวเ้าตูบที่ชื่อเต้าหู้หนีอีกล่ะมั้ง " เฮ้อ " เสียงถอนหายใจของรดามาตลอดสัปดาห์ ตอนนี้ก็เริ่มจะเย็นแล้ว
ต้องกลับบ้านแล้วแหละ เดี๋ยวรถเมล์จะหมดซะก่อน บ้านของรดาห่างจากมหาลัยประมาณ 10 กิโล นั้นจึงต้องใช้เวลาในการเดินทางไปมากับมหาลัย
"โฮ่ง! " เอ๊ะ เสียงคุ้นๆ รดาหันหลังกลับไปมอง อ่า ใช่จริงๆ ด้วย เ้าเต้าหู้หน้าตาอ๊องๆ กำลังยืนส่ายหางมองเขาอยู่ พร้อมกับผู้ชายคนนั้น คนที่เขาอยากเจอมาตลอดทั้งอาทิตย์ ตอนนี้เขายืนอยู่ข้างๆกับเ้าเต้าหู้ ์เป็ใจแล้วสิ ได้เจอสักที
" สวัสดีครับคุณรดา เจอกันอีกแล้วนะครับ " เสียงทุ้มเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มหวานๆ ที่ดูเป็สเน่ห์ดึงดูดผู้คนของเขา
" สะ สวัสดีค่ะ พอสุนัขมาเดินเล่นหรอคะ " ตะกุกตะกักทำไมก่อน ทำตัวปกติสิยัยดาเอ๊ย
" ครับ ่นี้ผมติดเรียน เลยไม่ค่อยได้พาเต้าหู้เดินเล่นเลย วันนี้ต้องพามาชดเชยน่ะครับ ไม่งั้นเต้าหู้คงไม่ยอมแน่ๆ " เสียงทุ้มเอ่ยตอบรดา
" คุณเรียนอยู่หรอคะ ฉันนึกว่าน่าจะเรียนจบแล้วซะอีก แหะๆ " รดาเอ่ยบอก
" ใช่ครับผมเรียนอยู่ปี 4 แล้วครับ คุณรดาเรียนจบแล้วหรอครับ " เสียงทุ้มเอ่ยถาม
" เปล่าหรอกค่ะ ฉันก็เรียนอยู่เหมือนกัน ฉันอยู่ปี 3 ค่ะ " รดาตอบด้วยท่าทีเขินๆ เขินอะไรน่ะหรอ ก็เขินที่วันนี้เขาดูหล่อมากเลยน่ะสิ อยากกรี๊ดจัง.. แถมยังเป็รุ่นพี่อีก
" อ้าว งี้คุณรดาก็เป็น้องผมน่ะสิครับ งั้นผมขอเรียกว่า รดา เฉยๆ ได้รึเปล่าครับ" เขาถาม พร้อมส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจมาอีก 1 กรุบ.. อยากจะกรี๊ดจริงๆ แล้วนะ
" ได้สิคะ แล้วรดาต้องเรียกคุณว่ายังไงดีคะ เอ่อ คือรดายังไม่รู้จักชื่อคุณเลย " รดาเอ่ยถามในสิ่งที่อยากรู้ ได้มีโอกาสถามชื่อสักที
" จริงด้วย! ผมยังไม่ได้แนะนำตัวนี่นา แย่จริงๆ ผมชื่อ ภัทระ ครับ เรียกว่าภัทร ก็ได้ครับ " ภัทรแนะนำตัวพร้อมกับส่งรอยยิ้มมีสเน่ห์ของเขาให้รดา
ภัทรงั้นหรอ ชื่อหล่อจังแหะ ฮืออออ สติๆ ใจร่มๆ ไว้นะยัยดา รดาพูดปลอบตัวเองในใจ
" งั้นระ เอ่อ งั้นฉันขอเรียกว่า พี่ภัทร นะคะ " เกือบหลุดแทนชื่อตัวเองแล้วไง
" ไม่เป็ไรครับ แทนชื่อตัวเองก็ได้ พี่ไม่ถือครับ น่ารักดี " อ่า พี่งั้นหรอ น่ารักงั้นหรอ ตอนนี้พี่ภัทรจะรู้ไหมนะ ว่าใจของรดาเต้นแรงแค่ไหน เหมือนจะหลุดออกมาเลย แค่เขาแทนตัวเองว่าพี่ แล้วชมเราว่าน่ารัก ทำไมมันมีอิทธิพลต่อหัวใจเราจัง เราคงจะชอบเขาไปแล้วจริงๆ สินะรดา.....
3K
