และนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ

QR CODE WEBTOON และนี่คือวิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ

ขอฝากเวอร์ชั่นเว็บคอมมิคไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะครับ

____________________________________

“อ้าว คุณวิมลสวัสดีค่ะ ไปจ่ายตลาดมาหรือคะ?” หญิงชราวัยเจ็ดสิบแต่รอยยิ้มพิมใจเสียงหวานสดใสเหมือนดรุณีรุ่นสิบเจ็ดกล่าวทักทายลูกบ้านผู้เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่เดินก้าวมาพร้อมด้วยถุงผ้าใส่กับข้าวหอมกรุ่นวันนี้คุณนายแม่เจ้าของคอนโดได้ย้ายกายมาสถิตที่ห้องกระจก พร้อมด้วยลูกชายตัวดีที่ถูกจับแต่ตัวเป็นคนทำความสะอาด ด้านอนงค์ก็ไม่ได้ขัดอะไรนอกจากถูพื้นไม่ไกลกันนัก เมื่อวิมลมา แม่บ้านจึงหยุดแล้วก้มหน้าเล็กน้อยแทนคำทักทายจากที่ไกลๆ “คุณหญิงแก้ว คุณธวัชกับป้านงค์ สวัสดีค่ะ” ฝ่ายที่ถูกทักยิ้มตอบพลางยกมือไหว้งามๆ “ช่วงนี้ข้าวของราคาขึ้นน่าดูเพราะไวรัสไข้หวัดใหญ่แท้ๆ เลย ต้องใส่หน้ากากกันไว้นะคะ” “จริงครับน่ากลัวมากเลย” ธวัชบ่น “แถมอากาศก็ร้อนมาก” เจ้าตัวเหล่ไปทางพัดลมในห้องกระจก ก่อนมือจะเอื้อมไปหยิบบุหรี่“นี่อย่าหยุดมือสิธวัช ช่วยกันทำความสะอาดจะได้เสร็จงานไวขึ้นนะ อยากให้อนงค์ทำงานคนเดียวเข้าใจไหม บุหรี่ด้วยเลิกสูบเถอะ ไม่ดีต่อสุขภาพ!” “ครับคุณแม่” บุตรสะดุ้งโหยงพร้อมเก็บบุหรี่ไปทันทีวิมลก้มหน้าเล็กน้อยก่อนเดินไปคุยกับอนงค์ ระหว่างนั้นเจ้าของคอนโดก็เอื้อมมือไปเปิดโทรทัศน์ ช่วงเวลานี้ของช่องประจำก็เป็นจังหวะรายการบันเทิงที่เธอชื่นชอบพอดี นักอ่านรายการผู้หนึ่งกำลังสนทนาข่าวอย่างออกรสเสียงดังว่า“ตัดเข้ารายการบันเทิงวันนี้นะครับ ทีมงานรายการคนป่วนผีวันนี้เจอดีเข้าแล้วครับ มีการถูกผีหลอกกลาง Liveสดกับคุณนักเขียนหนุ่มชื่อดังเจ้าของผลงานค่ำคืนสุดสะพรึงที่เตรียมฉายเร็วๆ นี้ เราไปชมภาพเหตุการณ์กันสักเล็กน้อยนะครับ…” ผู้สื่อข่าวรายงานจบพลันภาพเหตุการณ์คนลื่นล้มกระชากหน้ากากของชายอีกคนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้ชายสกินเฮดที่ถูกคาดดำเอาไว้“ตายแล้วน่ากลัวจังเลย” วิมลเอ่ยขึ้นเพราะเธอหันหน้าไปทางห้องประชาสัมพันธ์ จึงสบเข้ากับช่องโทรทัศน์เสียพอดิบพอดี“หน้าตาเจ้าคนที่กรีดร้องโวยวายนั้น…” ธวัชชัยพึมพำเอนหัวล้านเลี่ยนไปซ้ายทีขวาทีอย่างครุ่นคิดบางอย่าง“เคยเจอหรือรู้จักเหรอคะคุณธวัช” อนงค์ถามแต่อีกฝ่ายก็ส่ายหน้า“ไม่ ไม่หรอก ดูซีดดูอิดโรยไปหน่อย คงคิดไปเองมั่ง” ธวัชชัยครุ่นคิด พลันสายตาของอนงค์ก็มองไปในภาพเหตุการณ์ คิ้วของเธอย่นเข้าตรงกลางหน้าผากทันที“แต่ผู้ชายเนี่ย คุ้นจังเลยนะคะ เหมือน…” วิมลกำลังสันนิษฐาน ภาพคนในคลิปช่างละม้ายคล้ายใครบางคนที่เธอรู้สึกคุ้นราวกับเพิ่งไปเปลี่ยนประตูให้เมื่อไม่นานมานี้“คุณคิด? เอ๊ะ คุณชาย!” อนงค์อุทานขึ้นเมื่อเห็นภาพแสงสว่างเป็นของวิญญาณในห้อง 704 ปรากฏกายบนหน้าจอโทรทัศน์“อะไรนะ” คุณหญิงแก้วถึงกับร้องก่อนหันไปทางทีวี ยื่นหน้าไปใกล้ให้ชัดขึ้น จังหวะนั้นรายการบันเทิงเจ้ากรรมก็ฉายภาพเหตุการณ์นั่นวนลูปซ้ำไปมาประมาณสองรอบ คิดถูกกระชากหน้ากากล้มไปเกือบสามรอบได้จากเทปรายการนี้ ประหนึ่งขยี้คนดูและชาวคอนโดเห็นเหตุการณ์ชัดๆ “ว้ายตาย เขาเป็นอะไรไหมคะเนี่ย เอ๊ะ!” วิมลร้องก่อนสายตาสะดุดบางอย่างเช่นเดียวกับทุกคน จังหวะคิดล้มมีแสงแดดส่องมาพอดี พร้อมกับเห็นเหมือนเงาใครบางคนสวมสูทจางๆ แวบนึงเหมือนภาพเร็วๆ ติดตา“ผมเห็นผิดไปหรือเปล่า เมื่อกี้มันค่อนข้างใช่เลยนี่น่า เป็นครั้งแรกที่กล้องจับได้ด้วยหรือเปล่า” ธวัชชัยพึมพำด้านคุณหญิงแก้วเอามือป้องปากทันทีที่เห็น เธอผละออกจากหน้าจอ พิงเก้าอี้จนสุดตัว รายการบันเทิงยังคงพูดถึงเหตุการณ์นี้เรื่อยๆ ไปพร้อมตัดภาพคลิปดูคิดวนลูปถูกกระชายล้มแล้วล้มอีกไปเป็นจังหวะนรก“อุ๊ยตายจริง จะฉายซ้ำทำไมทรมานคนแก่! ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย” หญิงชรารำพึงเบาๆ “คุณหญิงแก้วค่ะ” อนงค์เดินเข้าแตะนายหญิงของตนทันทีด้วยความเป็นห่วง“แต่เป็นคุณชายจริงๆ ด้วยนงค์ เป็นอย่างที่เคยได้ยินมาเลย เป็นอย่างนั้นจริงๆ อนงค์” ในระหว่างที่ทุกคนกำลังครุ่นคิด พลันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเป็นเสียงของรถยนต์“เอ๊ะ ทุกคนค่ะ รถตู้พวกนี้…” วิมลเอ่ยก่อนที่ร่างวัยสี่สิบถึงเจ็ดสิบตรงนี้ทั้งสี่จะหันไปต้นทางที่เสียงเครื่องยนต์มาถึงพวกรายการคนป่วนผีนั่นเอง!

ในเวลาเดียวกัน เสียงเพลงOrchestraจากลำโพงคอมพิวเตอร์ก็ดังคลอในห้องของนักยูทูปเบอร์ผมแดงรายหนึ่ง…“เสื้อตัวเก่งของฉัน ถึงเวลาต้องบอกลากันแล้วนะเพื่อน” เวิร์คเอ่ยต่อเสื้อภาพยนตร์สยองขวัญสีดำรางวัลสุดพิเศษตัวโปรดที่มีรอยไหม้ตรงกลางอก ตรงหน้าของเขามีถังขยะอยู่ใบหนึ่งซึ่งเจ้าตัวลากมาเพื่อการทิ้งเสือตัวนี้โดยเฉพาะ สำหรับคนอื่นมันคงเป็นฉากการทิ้งขยะธรรมดา หากแต่สำหรับเวิร์ค นี่คือซีนบอกลาครั้งสุดท้ายระหว่างพระเอกและนางเอกในหนังดราม่าเคล้าน้ำตาเลยทีเดียว“ลาก่อนเพื่อนยาก ชีวิตคนเรามันต้องมูฟออน เสื้อเนี่ยไม่ตายก็หาซื้อใหม่ก็…ก็ ฮือ” เจ้าตัวกัดฟันพูด นึกถึงความยากลำบากที่กว่าจะได้เสื้อตัวนี้มา “ไม่ได้…หาซื้อไม่ได้ มันลิมิเต็ทอิดิชั่นอ่ะ อะฮึก! ฮือ ของรักของข้า!” พูดจบก็กอดเสือเสียหนึ่งที หันไปทางไม้แขวนแล้วจะกลับไปแขวน“ไม่เวิร์ค นายต้องลาโรสแล้วทิ้งเธอลงทะเลน้ำแข็งไปซะ!” จับแขนตัวเองออกจากไม้แขวน “แกต้องทำได้ บอกลามันซะแล้วเริ่มต้นใหม่ อย่ายึดติดกับอดีต อย่า…อย่า แกไม่มีสิทธิ!ที่..จะ..ทิ้ง!”พูดจนเส้นเลือดขึ้นคอเวิร์คทำหน้ากลั้นหายใจแก้มป่องกลมปุ๊กแล้วจะหย่อนเจ้าเสื้อขาดลงถัง แต่ด้วยความลำไยส่วนตัวในชื่อความอาลัยอาวรณ์มันยังคงมี เขาจึงกำเสื้อดำแน่นก่อนถอดเสื้อตัวเองใส่ปัจจุบันเหวี้ยงออกไปทางอื่น จ้องมองเสื้อดำขาดไหม้แล้วเอ่ย“ไม่ …ฉันทำไมได้ มันต้องมีวิธีซ่อมสิ อย่างน้อยถอดใส่สักรอบก็คงดี…” ระหว่างที่กำลังพูดกับคุณเสื้อแล้วตั้งใจจะใส่มันเสียอีกรอบเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อก ก๊อก! “เวิร์คครับ เวิร์ค” “อะไรครับ กำลังยุ่งอยู่” ชายหนุ่มค้างท่าจะใส่เสื้อ ตะโกนตอบเมื่อได้ยินเสียงผู้ชายจากชั้นสิบสามดังขึ้น เป็นคิดนั่นเอง เขามาทำอะไรในเวลานี้กันนะ เวิร์คนึกในใจพลางเดินไปหน้าประตู เสียงคนด้านนอกก็พูดขึ้นก่อนที่เขาจะเปิดประตูออก“ออกมาข้างนอกหน่อยได้ไหมครับ” คิดถาม“โทษทีนะครับคุณคิด ผมไม่มีอารมณ์จะ…” เวิร์คเอาเสื้อพาดบ่า เปิดประตูออกมาในสภาพครึ่งท่อน ด้านบนโชว์กล้ามด้านล่างกางเกงวอร์มพลันสายตาของเวิร์คก็เหลือบหันพบว่ามีคนอื่นอยู่นอกจากคิด นักเขียนผู้สวมแมส หนึ่งคือหนุ่มแว่นนามว่าเสือ สองคือชายผมฟ้าอ่อนชื่อว่าต่ายและ…“สวัสดีครับแอดมินช่องเล่าสู่กันฟังเรื่องสยองขวัญใช่ไหมครับ” “เฮือกกกกกกก! พะ พะ พี่ป่อง กะพลัค!!!” เวิร์คร้องตกใจจนเสียงหายไปในลำคอ ตาถลน อุทานเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงสั่นอย่างตกใจดุจเห็นผี“ใช่ครับนั่นพี่ป่องจากคนป่วนผี” เสียงชายอีกคนด้านหลังพี่ป่องเอ่ย และเวิร์คก็รู้จักชายผมยาวคนนี้ด้วยเช่นกัน“เฮือก! คุณอิ่ว ปิดสัมผัสด้วย!!!” เวิร์คชะงักไปราวสามวินาทีโดยไม่พูดอะไร ทุกคนก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากสบตากะพริบ ก่อนที่เขาจะรีบปิดประตูดัง ปึง! พร้อมเสียงโวยวายตึงตังอยู่สักครู่ใหญ่“เอ่อ แย่แล้ว เขาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” พี่ป่องถามด้วยความห่วงใย“เอ่อ คงตกใจน่ะครับ” คิดตอบนิ่งๆ พร้อมหัวเราะแห้ง ๆ “เป็นผมก็ตกใจครับ คนดังแห่งวงการสยองขวัญมาเคาะประตูห้องเนี่ย เหมือนไอดอลมาเซอร์ไพส์แฟนคลับนั่นแหละครับ” ต่ายตกมุก“บอกแล้วให้โทรหาก่อน” เสือบอกพลางขยับแว่นด้วยปลายนิ้ว“ไม่มีเบอร์นี้ครับ” คิดกล่าว “แล้วก็อยากทำให้ประหลาดใจด้วย” “ผลลัพธ์สำเร็จงดงาม” คุณชายบ่นเบา ๆ เมื่อเห็นคนแกล้งหลอกคนสำเร็จก็ได้แต่คิดเรื่องการแกล้งของตนต่อ ครั้นเมื่อเห็นทางอิ่วหันมามอง คุณชายจึงจ้องเขม็งกลับไปก่อนที่อิ่วจะหันเสดวงตาไปทางอื่นจังหวะนั่นเองประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้งมาพร้อมร่างแต่งตัวดีจนทุกคนต่างนึกในใจว่าไอ้สุภาพบุรุษนี้มันใคร! “ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ” เวิร์คเอ่ยในชุดเท่ เขาสวมเสื้อกล้ามดำกับเสื้อที่ไหม้ตัวเก่ง คลุมแจ๊คเกตยีนต์เข้ากับกางเกง เสื้อผ้าหน้าผมพร้อมเรียกได้ว่าแต่งกายดีผิดแค่ยังสวมรองเท้าสลิปเปอร์อยู่บ้านเท่านั้น“มีคู่แข่งเรื่องการแต่งกายแล้วล่ะต่ายจังหวะนี้” คิดกระซิบข้างหูต่าย“อะไรคิดอ่ะ!?”

ก่อนที่เสียงหัวเราะจะตามมาหลังจากนั้น