ซอฟได้ยินดังนั้นแล้วเขาก็รีบเอื้อมมือไปหยิบสายคาดเบลมารัดให้ร่างเล็กแล้วใช้นิ้วมือเรียวใหญ่ลูบไล้ไปตามกรอบหน้าของตะวัน
ติ่ง ติ่ง
เสียงแจ้งเตือนของแอฟพิเคชั่นดังขึ้น ร่างสูงเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน ก็ได้ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดู
กลุ่มมาเฟียวิดวะ
ชิน : @ซอฟ ทางมึงเป็ไงบ้าง ทางนี้พวกกูจัดการเรียบร้อยแล้ว
กราฟิค : มึงอย่าลืมเล่าทุกอย่างให้พวกกูฟังด้วยนะโว้ย! ห้ามเบียว
ซอฟ : เอ่อๆ แค่นี้ก่อนกูขับรถ
เมื่อร่างสูงพิมพ์ตอบกลับเพื่อนสนิททั้งสองคนเสร็จแล้วก็ได้ปิดและวางโทรศัพท์ใส่ไปในกระเป๋าตามเดิมพร้อมกับสตาร์รถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อขับรถออกมาได้ซักพัก ร่างสูงก็ได้ขับรถหรูคันงามวิ่งเข้าไปจอดรถที่ใต้คอนโด พอจอดรถเข้าที่เสร็จเรียบร้อยร่างสูงก็หันหน้าเอี่ยวตัวมามองร่างเล็กพร้อมทั้งยกมือััที่หน้าผากเพื่อเช็คดูอาการของคนตัวเล็ก
"อือ"ร่างเล็กส่งเสียงร้องในลำคอเมื่อมีสิ่งรบกวน
"ชู่!!นอนซะ" พูดเสร็จร่างสูงก็ได้ดับเครื่องเปิดประตูและเดินไปฝั่งข้างคนขับเปิดประตูพร้อมกับเข้าไปอุ้มคนตัวเล็กไว้ในอ้อมกอด เมื่ออุ้มคนตัวเล็กได้แล้วก็ใช้เท้าปิดประตู
ติ่ง! ซอฟกดลิฟท์แล้วยืนรออยู่ซักพักลิฟท์ก็เปิดออก พร้อมกับใช้คีย์การ์ดแตะไปที่สแกน
ตื๊ด!
เสียงประตูลิฟต์เปิดออกมาที่ชั้นสูงสุดของคอนโดนหรู เมื่อถึงประตูหน้าห้องของเขาก็ได้ใช้คีย์การ์ดใบเดิมเปิดประตู พร้อมกับอุ้มร่างเล็กเข้ามาว่างราบหนุนหมอนนุ่มบนเตียงขนาดคิงไซส์
พรึบ!!
"เอาไงดีว่ะ อันดับแรกต้อง.. กินยาแล้วก็เช็ดตัว" เมื่อบ่นงึมงำกับตัวเองเสร็จร่างสูงก็รีบเดินไปหายาแก้ไข้ที่เขามีติดห้องไว้พร้อมกับรินน้ำใส่แก้วนำไปให้คนร่างเล็กที่นอนอยู่ในห้องของเขา
"น้องยุน น้องยุน ลุกมากินยาก่อนครับ พูดเสร็จพร้อมกับประคองลำตัวร่างเล็กขึ้นมากินยา
"อือ ชาหรอเราหนักหัวมากเลย" ร่างเล็กพูดออกมาทั้งที่ยังหลับตาอยู่
" กินยาก่อนครับ แล้วค่อยนอนพักผ่อนต่อ"
" มะ ไม่เอาชา มันขมเราไม่ชอบกินยา"
" ต้องกินครับ ถ้าไม่กินแล้วจะหายได้ยังไง"ซอฟพูดไปพร้อมกับข่มความคุกรุ่นในใจ ที่คนตัวเล็กเอาแต่เรียกชายอื่นต่อหน้าเขา
" เรากลืนไม่ลงเลยชา ยามันขมพอยาโดนลิ้นเราแล้วจะอ้วก"
ร่างสูงของซอฟนั่งเงียบคิดหาวิธีให้คนตัวเล็กกินยา พอคิดได้ดังนั้น ซอฟก็ได้หยิบยาเข้าปากพร้อมกับยกแก้วน้ำดื่มอมไว้ในปาก
" อืม! จ้วบ!" หลังจากที่ร่างสูงใช้วิธีป้อนยาด้วยปากให้กับคนตัวเล็กและได้พยามยามใช้ลิ้นดันยาเข้าไปในปากของคนร่างเล็ก จนเกิดเสียงดังจ้วบ
"แค่ก!! แค่ก!!" ร่างเล็กกระแอมกระไอขึ้นเล็กน้อยหลังจากที่กลืนยาเข้าไป
"หึ!! ไม่เห็นจะข่มเลย ออกจะหวาน" ซอฟพูดเสร็จพร้อมกับยกยิ้มร้าย หลังจากที่จัดการป้อนยาคนตัวเล็กเรียบร้อยก็ได้เดินไปเตรียมผ้าเช็ดตัวและกะละมังใส่น้ำพร้อมกับหยิบรีโมตแอร์มาเปิดและเพิ่มอุณหภูมิให้สูงขึ้นเล็กน้อย
หลังการที่ร่างสูงตระเตรียมผ้าเช็ดตัวแล้วยกมาตั้งข้างหัวเตียง สายตากลับจับจ้องมองไปที่คนร่างเล็กพรางครุ่นคิดว่าควรจะทำอย่างไรดี
"เอาว่ะ ถอดก็ถอด" เมื่อตัดสินใจได้แล้วร่างสูงก้มลงไปถอดกระดุมเสื้อนักศึกษาของร่างเล็กออกทีละเม็ดด้วยหัวใจที่เต้นรัวเป็จังหวะ อาการมือสั่นหน้าแดงด้วยอาหารเขินอายเล็กน้อย
"มึงเป็อะไรว่ะซอฟมือหยุดสั่นดิ เห็นมากกว่านี้มึงก็เคยเห็นมาแล้ว" เนื่องจากที่ผ่านมาซอฟค้อนข้างเ้าชู้และเสือผู้หญิงเขาผ่านเื่พวกนี้มาค่อนข้างเยอะ ร่างสูงบอกกับตัวเองให้ตั้งสติ เมื่อตั้งสติได้แล้วก็ถอดเสื้อออกจากร่างเล็กด้วยใบหน้าแดงก่ำแต่ก็ต้องใเมื่อเห็นร่องรอยช่ำและถลอกบางพื้นที่บนร่างกายแถมยังมีรอยริวๆเป็ทางยาวอีกด้วย
ร่างสูงเมื่อเห็นดังนั้นก็ขบกร้ามกัดฟันแน่นคิ้วขนวดเป็ปม" เธอไปโดนอะไรมานะ ใครเป็คนทำเธอได้ขนาดนี้" ร่างสูงพูดเบาๆพร้อมกับนิ้วมือใหญ่ลากััไปตามรอยอย่างเบามือ
เมื่อหยุดความสงสัยไว้ได้แล้ว ร่างสูงก็หยิบผ้าขึ้นมาบิดน้ำให้พอมาดๆ ใช้ผ้าลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างอรชรของคนตัวเล็ก พลันสายตาและมือของร่างสูงก็มาหยุดอยู่ที่ยอดอกงามสีชมพูตั้งชูเด่นชวนหลงไหลให้ลิมลอง ร่างสูงกลืนน้ำลายลงคอด้วยความฝืดเคืองดัง เอือก!
"อือ ชา เราหนาว" ร่างเล็กของตะวันพยายามใช้มือปัดปายไปมาเพื่อไม่ให้ถูกรบกวน
"เช็ดตัวก่อน แปบเดียวเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว" พูดไปพร้อมกับมือก็ยังคงทำหน้าที่ สายตาไม่อาจลดละจากลำคอขาว พรางคิดแผ่นชั่วร้ายขึ้นมาในใจแต่ยังไม่ทันที่สมองจะสั่งการร่างของคนตัวสูงก็ก้มลงไปที่เป้าหมายอยู่ที่ลำคอขาว ร่างสูงใช้ปากดูดดึง เม้มกัดเบาๆทำให้เกิดรอยแดงขึ้นเป็ปื้นไปทั่วบริเวณลำคอของคนร่างเล็ก
"อื้อ ชาทำอะไร ระเราเจ็บนะ" คนร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งพร้อมกับใช้มือพยายามผลักดันซอฟให้ออกจากตัวโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่กระทำนั้นไม่ใช่เพื่อนสนิทของตนแต่เป็รุ่นพี่ตัวร้าย
"หึ! ทำขนาดนี้ยังคิดว่าเป็มันอีกเหรอได้เดี๋ยวเห็นดีกัน"
*************************************
เมื่อร่างสูงล่ะจากลำคอขาวที่ตอนนี้ขึ้นสีเป็จ้ำ ๆ ก็ได้ลุกขึ้นยืนแล้วดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาห่มให้กับตะวันที่นอนหลับอย่างไม่รู้เื่รู้ราว ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องน้ำทำธุระส่วนตัว
หลังจากที่ซอฟอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยโดยที่สวมแต่กางเกงบล็อกเซอร์ไม่สวมเสื้อ ยืนจ้องมองคนตัวเล็กที่นอนหลับ โดยที่ส่วนบนเปลือยเปล่ามีผ้าห่มผืนหน่าหอหุ้มร่างกาย
เมื่อจ้องมองได้ซักพักซอฟก็เดินไปหยิบโทรศัพท์เข้าแอฟพิเคชั่นสำหรับสั่งอาหาร เข้าสั่งอาหารให้แก่ตัวเขาเองแล้วก็อาหารสำหรับคนป่วยให้กับร่างเล็กที่นอนอยู่
"ปล่อยให้นอนหลับซักพักแล้วกันคอยปลุกมากินข้าวกินยา" เมื่อพูดจบร่างสูงไม่รอช้ารีบโทรศัพท์หาเพื่อนๆ ของเข้าทันที
"ฮัลโหล ว่าไง" เป็ชินที่รับสาย
"กูฝากลาอาจารย์ด้วยนะ บอกกูป่วยไม่สบาย"
"เอ้า!! มึงจะไม่กลับเข้ามาเรียนเหรอว่ะ เดี๋ยวอาจารย์ก็แล่นไปฟ้องพ่อมึงอีกหรอก! "
" มึงบอกอาจารย์ตามที่กูบอกก็พอ ที่เหลือกูจัดการเอง"
"เอ่อ แล้วน้องคนสวยของกูเป็ไงบ้างว่ะ อยากไปดูแลเลยว่ะ ฮาฮาฮา"
"คนสวยที่ตีนกูนิ่!! ไอ้สัส!!" ซอฟด่าเพื่อนสนิทด้วยความไม่พอใจปนหงุดหงิด
" อะไรของมึงว่ะ แซวนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยนะคนนี้ เขาเป็อะไรกับมึงก่อน"
" จะเป็อะไรก็ช่าง เื่ของกู ทำไมชอบเสือก"
" อ้าว! ไอ้เหี้ยนี่ ทำคุณบูชาโทษจริงๆ เลย รู้งี้ไม่ช่วยซะก็ดี"
"เอ่อ ๆ แค่นี้ กูไปเอาของก่อน"ร่างสูงรีบพูดตัดบทออกไปเพราะเขากลัวว่าเพื่อนสนิทของเขากำลังจะถามเื่ของเขากับคนตัวเล็กที่นอนป่วยด้วยพิษของไข้
ตู๊ด.. ตู๊ด..
"เฮ้ย! เดี๋ยวดิว่ะ! ไอ้ซอฟ! ไอ้ซอฟ! แม่ง! หนีเก่งฉิบ"ชินสบถออกมาด้วยความงุนงงที่อยู่ๆ เพื่อนของเขาก็วางสายไปซะงั้น
" ไอ้ซอฟมันว่าไง"กราฟิคที่นั่งเงียบๆ ข้างชินเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ เขารอฟังข่าวของเพื่อนที่หายเงียบหลังจากอุ้มรุ่นน้องต่างคณะออกไป
" ไม่ว่าไง มันฝากบอกอาจารย์ว่ามันลาป่วย แล้วก็ตัดสายชิ่งนี้ไปเลย"
"หึ! มันคงกลัวว่าพวกเราจะเซ้าซี้ถามเื่มันกับน้องคนนั้น กูว่ามันต้องมีอะไรแน่ ๆ กูไม่เคยเห็นว่ามันจะใจดีเข้าไปยุ่งเื่ของคนอื่นซักครั้ง" เป็กราฟิคที่ตั้งข้อสงสัย
"เอ่อกูเห็นด้วยกับมึงไอ้ฟิค ปกติแม่งเฉยชา เ็ายังกับอะไร นี้เมื่อกี้กูแค่ชมน้องคนนั้นว่า คนสวย แม่งมันพาลด่ากูเฉยเลย"ชินเล่าเื่ก่อนหน้าที่โทรศัพท์คุยกับซอฟให้กราฟิคฟัง
" อืม ดูๆ มันไปก่อน รอให้มันเล่าเื่ให้ฟังค่อยว่ากันอีกที" กราฟิคบอกกับคนข้าง ๆ
กลับมาที่คอนโดหรูใจกลางกรุง
หลังจากที่ซอฟวางสายจากเพื่อนสนิทของเขานั้น ก็ได้เดินลงลิฟต์ไปรับอาหารที่ฝากไว้ที่ล็อบบี้ เมื่อได้อาหารเสร็จก็ได้ขึ้นมายังบนห้องพร้อมกับเตรียมถ้วยชามเอาไว้ มองดูนาฬิกาที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือเป็เวลาบ่ายแล้ว ซอฟเห็นว่าคนตัวเล็กพึ่งจะหลับไปได้แปบเดี๋ยวก็ยังไม่อยากปลุกจึกปล่อยให้หลับไปอีกซักพักน่าจะดีกว่า
ระหว่างที่ปล่อยให้ร่างเล็กนอนหลับพักผ่อน ซอฟก็ได้ทานอาหารของตนเองให้เรียบร้อย และเดินไปเช็คไข้วัดอุณหภูมิพร้อมกับเช็คตัวให้อยู่เลยๆ
หลังจากที่ร่างสูงของซอฟเข้ามาเช็ดตัวให้ตะวันอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไข้ของตะวันกับไม่ลดลงเลย ซอฟจึงต้องตัดสินใจแก้ผ้าส่วนล่างของคนตัวเล็กออกเพราะตอนแรกเขาคิดแค่ว่าถอดแค่้าและเช็ดแต่ลำตัวแค่นั้นไข้น่าจะลดลง แต่ครั้งนี้ไข้กลับไม่ลดลงเลยทั้งๆ ที่ก็ได้ให้คนตัวเล็กกินยาร่วมด้วยไปแล้วแท้ๆ
เมื่อคิดได้ดั่งนั้นก็เริ่มจากปลดเข็มขัดที่รัดกับขอบกางเกงสแล็คสีดำ พร้อมกับอันเดอร์แวร์ตัวจิ๋วที่หลบซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม ทำการปลดเปลื้องออกทั้งหมดด้วยหัวใจที่เต้นระริก ใบหน้าที่เห่อแดงเหมือนสูงตำลึง มือที่สั่นเทาด้วยความประหม่า เมื่อปลดเปลื้องจนสำเร็จก็หยิบผ้าผืนน้อยขึ้นมาลูบไล้ไปทั่วบริเวณจากล่างย้อนศรรูขุมขนขึ้นมา้า
"เอือก! " เสียงกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก
"ซอฟมึงต้องตั้งสติ คนป่วยเราต้องทำหน้าที่ที่คุณน้าริสาฝากมา มึงอย่าทำอะไรหรือคิดอะไรที่ไม่ดี" ซอฟพยายามควบคุมสติของตนเองไม่ให้คิดออกนอกลู่นอกทาง "ฝื้ด ฝื้ด " พยายามสูดหายใจเข้าลึกแล้วกลั่นใจเช็คตัวให้คนตัวเล็กจนไข้ลดลง
พรึบ! หมับ
ขณะที่ซอฟกำลังจะลุกออกจากเตียงเพื่อนำอุปกรณ์เช็ดตัวไปเก็บ คนตัวเล็กก็ได้คว้าหมับเข้าที่เอวของร่างสูงพร้อมกับกอดไปที่เอวแน่น
"อือ!.."
" แม่จ๋า! อย่าตีน้องเลยนะน้องเจ็บ! แม่จ๋าพอแล้วน้องกลัวแล้ว น้องขอโทษ! น้องจะไม่ทำอีกแล้วจ๊ะ"
"........"
7K
