เมื่อ"กู่เฉิน"ได้เอาชนะ"กู่หนาน" เค้าก็เดินยังมานั้งรอให้การคัดเลือกจบลง "กู่เฉิน"เหมือนจะััอะไรได้ เค้าหันไปมองที่"ฉินหยาง" ความรู้สึกนั้นมาจากชายคนนั้น "กู่เฉิน"สงสัยเล็กน้อย ั้แ่เค้าเข้ามา"ฉินหยาง"ก็มองมาทางนี้เป็บางครั้ง ถ้าััไม่ได้ถึงความเป็ศัตรู เค้าคงเข้าไปถามแล้ว เค้าได้ยิ้มให้"ฉินหยาง"เล็กน้อย เมื่อเวลาผ่านไปการคัดเลือกก็ได้จบลง
"ข้าขอแสดงความยินดีกลับพวกเ้าที่ผ่านการคัดเลือกด้วย แต่พวกเ้าอย่าได้ดีใจไป พวกเ้าแค่เข้าไปศิษย์ภายนอก ถ้าพวกเ้าตบะไม่บรรลุ สำนักจะขับไล่ออกหรือไมก็เป็ศิษย์รับใช้ สำนักไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์"
ชายชราพูดเพื่อไม่ให้พวกเค้าได้ใจ เมื่อเค้าพูดจบก็ได้สะบัดมือ มีเรือรำใหญ่ออกมา เค้าได้ใช้พลังโอบล้อมผู้คนที่สอบผ่านพาขึ้นเรือ เมื่อคนขึ้นเสร็มเรือแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว "ฉินหยาง"ตื่นตาตื่นใจนี้เป็ครั้งแรกที่เค้าได้บิน สายลมพัดผ่านไป เค้ามองไปข้างหน้าวิสัยทัศน์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว หน้าแหงนมองฟ้า
"บนฟ้าจะสวยแค่ในกันน่ะ"
เค้าพึมพำอยู่ในใจ
"แค่เ้าบรรลุขั้นก่อนก่อกำเนิดเ้าก็สามารถบินได้แล้ว"
เสียงใสไพเราะ ดังออกมาจากกระจก ถึงจะมีความเ็าอยู่บางแต่ก็ไม่ห่างเหิน เหมือนเมื่อก่อน
"วันนั้นอีกไม่นานหลอก ข้าไม่ได้จะแค่ขึ้นไปบนฟ้าเท่านั้น ข้าจะขึ้นไปให้ไกลกว่านี้ จนกว่าจะไม่มีไรให้ข้าดู"
"ฉินหยาง"พูดอย่างฮึกเหิม
"งั้นเ้าก็ต้องมีชีวิตอยู่เพื่อไปดู ไม่งั้นทุกอย่างก็เป็ได้แค่ความฝัน"
"เยเหยา"พูดอย่างสงบ
"แน่นอนข้าจะมีชีวิตต่อไป แล้วข้าจะพาเ้าไปดูด้วย"
"ฉินหยาง"ยิ้มกรุ่มกริ่ม
"ข้าจะรอเ้า แต่เ้าต้องตามช้าให้ทันไม่งั้นก็ได้แค่ฝัน"
"เยเหยา"พูดจบก็เงียบไป
"แน่นอน"
"ฉินหยาง"พูดในใจอย่างแน่วแน่
ฉินหยางได้ยินเสียงคนทะเลาะกัน เค้ามองไปเห็นต้นเสียง มีชายกลุ่มหนึ่งล้อมรอบชายผู้หนึ่งไว้ ชายคนนั้นอยู่ขั้นเสริมกายขั้นสูง
"เ้าก็แค่ข้ารับใช้ที่โชคดีได้เข้ามา"
"ต่อไปนี้เ้าต้องให้ศิราให้ข้าเข้าใจหรือไหม"
ชายที่เหมือนกล่าวด้วยน้ำเสียงคุกคาม ชายคนนั้นพยายามจะพูดแต่เหลือบไปเห็นใบหน้าที่ดุร้าย เค้าก็เงียบลง
"หืม.แถวที่มีขอทานด้วยหรอ"
เสียงขี้เกียดดังออกมาจากข้างหลัง พวกอันธพาลอึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะหันกลับไปมอง เห็นชายคนหนึ่งหน้าตาหล่อกำลังนั่งจิบสุราอยู่ นั้นคือฉินหยาง
"แกกำลังพูดข้าอยู่หรอ"
หัวหน้าอันธพาลกล่าวด้วยความโกรธ ก่อนจะหันกลับไปมองที่ฉินหยาง
"เป็ขอทานไม่พอ หูยังหนวกอึก"
ฉินหยางมองเค้าอย่างเวทนา พวกอันธพาลโกรธมาก กำลังจะเข้าไปหาเื่
"จ้าวเฟิงเ้ามาทำไรที่นี่"
เสียงะโดังมาจากอีกทางหนึ่ง
"บัคซบใครกันอีกไม่จบไม่สิ้นสุดที่"
หัวหน้าอันธพาลสบถอย่างหัวเสียก่อนจะหันไปมอง เมื่อเค้าเห็นคนที่เดินมาอันธพาลถึงกลับชะงัก คนที่มาคือกู่เฉินเค้าเดินอย่างรวดเร็ว ผ่านพวกอันธพาลไปหาชายคนที่ถูกล้อม เมื่อค้าตรวจดูพบว่าจ้าวเฟิงไม่ได้รับาเ็ กู่เฉินมองไปที่หัวหน้าอันธพาล
"ไสหัวไปซะแล้วอย่าได้มาหาเื่จ้าวเฟิงอีกไม่งั้น"
กู่เฉินพูดไม่จบแต่พวกอันธพาลก็เข้าใจ
"กู่เฉินเ้าอย่าได้มายุ่งเื่ของข้า พี่ข้าเป็ถึงศิษย์สายใน"
หัวหน้าอันธพาลพูดอย่างข่มขู่ แต่กู่เฉินไม่ได้ตอบเค้าแค่มองไปที่พวกอันธพาลอย่างเ็า จนหัวหน้าอันธพาลขนลุก
"ฝากไว้ก่อนเถอะ พวกเราไป.!"
เค้าพูดอย่างโเี้ก่อนจะจากไป ก่อนจะไปเค้ามองไปที่ฉินหยางด้วยความโกรธราวกับจะบอกว่ามันยังไม่จบ เมื่อพวกอันธพาลจากไปจ้าวเฟิงก็ได้เข้ามาขอบคุณฉินหยาง
"ข้าขอบคุณที่ช่วยข้าไว"
จ้าวเฟิงพูดอย่างขอบคุณ ถ้าไม่ได้ฉินหยางพูดไว้เค้าคงต้องเสียศิราอย่างแน่นอน
"ข้าก็ต้องขอบคุณที่ท่านได้ช้วยจ้าวเฟิงด้วย ข้ากับจ้าวเฟิงเป็เหมือนพี่น้องกัน ถ้าเกิดไรขึ้นข้าต้องโทษตัวเองอย่างแน่นอน"
กู่เฉินได้เข้ามาขอบคุณฉินหยาง เมื่อฉินหยางมองไปที่สองคนเค้าถึงกับพูดไม่ออก เค้าแค่อารมณ์ดีแล้ว้าช่วยเหลือก็เท่านั้น แต่ใครจะไปรู้ว่าจ้างเฟิงจะเป็พี่น้องกับกู่เฉิน มุมปากถึงกับกระตุก
"ข้าก็แค่ไม่อยากเห็นพวกรักแกคนอ่อนแอ พวกเ้าอย่าได้คิดมาก"
ถึงในใจจะบนแค่ไหนแต่ภายนอกกลับนิ่งเฉย เมื่อกู่เฉินได้ยินเช่นนั้นเค้าก็รู้สึกดีกับฉินหยางเป็อย่างมาก เพราะคนแบบนั้นมีไม่ค่อยเยอะ ฉินหยางได้ยื่นสุราให้ทั้งสอง พวกเค้าไม่เกรงใจได้นั่งลงฉินหยางได้หยิบอาหารออกมา กลิ่นหอมลอยออกมา ทำให้คนอื่นหันมามองทางนี้ด้วยความอิจฉา เมื่อกู่เฉินแล้วจ้าเองได้กลิ่นน้ำลายถึงหลับใหล พวกเค้าไม่รอช้าหยิบเนื้อขึ้นมากัดเข้าไปคำหนึ่ง ตาถึงกลับเป็ประกาย
"ทั้งหมดนี้พี่ฉินหยางเป็ทำหรอ"
จ้าวเฟิงถามอย่างสงสัย เค้าไม่เคยกินอะไรที่อร่อยเท่านี้มาก่อน กู่เฉินก็มองมาที่เค้าเหมือนกัน
"แน่นอนทั้งหมดนี้ข้าเป็คนทำทั้งหมด รวดถึงเครื่องปรุงด้วย"
ฉินหยางตอบอย่างภาคภูมิใจเค้าแน่ใจว่าไม่มีให้ทำได้อร่อยที่สุด โชคดีที่เค้ามีกระจกไม่ใช้แค่เก็บของได้แต่เวลาข้างในจะหยุดนิ่งทำให้เนื้อสดใหม่ราวกับพึ่งทำ
"ถ้าเ้าเปิดร้านอาหารคงได้รวยแน่"
กู่เฉินพูดอย่างชื่นชม
"ข้าก็อย่างจะเปิดแต่ถ้าไม่มีความแข็งแกร่งก็ได้แต่เป็ข้ารับใช้คนอื่น"
กู่เฉินพยักหน้าเห็นด้วย โลกใบนี้เต็มไปด้วยความโหดร้ายไม่มีความแข็งแกร่งก็ได้แค่รอความตาย เมื่อจ้าวเฟิงได้ยินเช่นนั้น เค้าก็ก้มหน้าลงเพราะเค้าไม่มีพร์เข้าสำนักได้ก็แค่โชคช้วย ฉินหยางตบไหล่เข้า
"เ้าต้องพยายามให้มากพร์ไม่ใช้ทุกอย่าง ถ้าเ้าไม่มีจิตใจแน่วแน่ต่อให้มีพร์มากแค่ไหน ก็เป็ได้เพียงขยะไร้ค่า"
เมื่อจ้าวเฟิงได้ยินเช่นนั้นสายตาก็แน่วแน่ขึ้นมา
"ข้าขอบคุณท่านมากที่ให้คำชี้แนะ"
จ้าวเฟิงโค้งคำนับฉินหยางอย่างขอบคุณ กู่เฉินมองไปที่ฉินหยางมีความชื่นชมมากขึ้น
"เ้าไม่ต้องขอบคุณข้าหลอก ข้าก็แค่พูดไปเฉยๆ"
ฉินหยางพูดอย่างไม่ใส่ใจ คำพูดนี้เค้าแค่นำมาจากนิยายชาติก่อน แต่เข้าไม่รู้เลยเพราะคำพูดของเค้าจะทำให้เกิดผู้ปกครองคนใหม่ พวกเค้ากินอย่างอร่อย ทำให้คนอื่นกลืนน้ำลายลงคน มีคนทนไม่ได้เดินเข้าขอร่วมด้วย ฉินหยางก็ไม่ว่าไร เค้าได้แบ่งเพิ่มขึ้น เมื่อมีคนเริ่มก็มีคนอื่นตามมาแม้แต่อู่เหยาก็เข้าร่วมด้วย ฉินหยางได้แบ่งให้ทุกคนเพราะยังไงเค้าก็มีเยาะ ตอนที่อยู่ในป่าเนื้อที่ขายไม่ได้เค้าก็จะย่างเก็บไว้ ถึงให้ไปมากแค่ไหนก็ไม่เป็ไร มีเพื่อนมากดีกว่ามีศัตรู เมื่อชายชราเห็นเช่นนี้เค้าได้มองไปที่ฉินหยางอย่างพอใจ มีความแข็งแกร่งแต่ไม่เย่อหยิ่ง รู้จักให้กำลังใจ มีความใจกว้าง
"ปีนี้มีแต่คนน่าสนใจ"
ชายชราถอนหายใจ มองไปบนฟ้า ตรงมุมเรือพวกอันธพาลกลุ่มหนึ่งกำลังโกรธเป็อย่างมาก เพราะพวกเค้าเป็กลุ่มเดียวที่ไม่ได้กิน
"ลูกพี่ข้าเราไปขอสักหน่อยดีไหม "
มีลูกน้องคนหนึ่งอดพูดไม่ได้ เพราะกลิ่นหอมทำให้พวกเค้าทรมานเป็อย่างมาก
"ผัวะ!"
ลูกน้องคนที่พูดมะกี้ถูกต่อยเข้าที่หน้าอย่างแรง
"ถ้าพวกเ้ากล้าไปขอก็ลองดู แต่อย่าหาว่าข้าไม่เตือน"
หัวหน้าอันธพาลพูดด้วยความโกรธ เมื่อพวกลูกน้องเห็นเช่นนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก ถึงพวกเค้าจะอิจฉาพวกที่ได้กินแต่เมื่อถูกสั่งห้ามก็ไม่มีใครเข้าไปขอกิน
"รอให้ถึงสำนักก่อนเถอะข้าจะทำให้พวกเ้าได้รู้ซึ้งถึงความเ็ป"
หัวหน้ามองไปทางพวกฉินหยางด้วยสายตาเ็า
2K
