[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 87 สายเลือดแอรีสมาแล้ว!!

        ภาพที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นมากกว่าอะไรภาพของพี่ชายทั้งสามโดนวากาเน็ทใช้ท่าที่เธอเคยเจอหอกแหลมทะลุออกมาจากพื้นนี่เป็นภาพที่เธอไม่อยากเห็นแววตาของเธอนึกย้อนกลับไปในอดีตที่เธอภาพมายาของแซเทิร์นให้เห็นภาพคล้าย ๆกันแบบนี้หลายต่อหลายครั้งจนทำให้จิตใจเธอแตกสลายไปกี่ครั้งแล้วยิ่งมาเห็นกับตาของตนเองแววตาของเธอแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาจนเกิดเป็นกระแสพลังสีดำกำลังหลั่งไหลออกมาจากร่างกาย

        “วากาเน็ท!!”

        โพรทาเลียพุ่งตรงเข้าหาวากาเน็ทอย่างไม่มีอาวุธติดตัวทำให้อีกฝ่ายยิ้มเยาะอย่างพึงพอใจ

        “อยากตายมากสินะ!! เข้ามาเลยโพรทาเลีย!!!” วากาเน็ทหมุนเคียวอย่างชอบใจที่ทำให้อีกฝ่ายโกรธจนพุ่งมาหาเขาได้แบบนี้

        “ย้ากกกกกกกกกก!!”

        เสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งของโพรทาเลียกำลังหยุดลงแล้วย่อตัวแล้วกระโดดจนตัวลอยอยู่ในอากาศภายในมือของโพรทาเลียก็มีดาบสั้นที่เป็นของลักซ์โผล่ออกมาอยู่ในมือของเธอแล้วก็เหวี่ยงมีดสั้นฟาดลงมาใส่อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ววากาเน็ทเห็นแบบนั้นก็ยกเคียวขึ้นอย่างรวดเร็วจนอาวุธทั้งสองปะทะกันจนเกิดประกายแสงสว่างขึ้นระหว่างแสงสว่างนั้นร่างกายวัยสิบขวบของโพรทาเลียก็กำลังเปลี่ยนแปลงกลายเป็นหญิงสาววัยสิบห้าเรียบร้อยนั้นทำให้เธอมีพลังมากกว่าร่างวัยสิบขวบจนกระทั่งแรงกดพลังของโพรทาเลียทำให้พื้นนั้นแตกยุบลงไปอีก

        “อึ้ก! ดูเหมือนเจ้าจะมีพลังมากกว่าเดิมนะ”

        “มาลองดูกันไหมล่ะ!?” ดวงตาของโพรทาเลียกลายเป็นสีดำไปทั้งดวงตา“ว่าครั้งนี้ฉันจะจัดการที่แกมาฆ่าครอบครัวฉัน!!!”

        ไม่สิ้นคำพูดโพรทาเลียก็ตวัดมีดอีกข้างสะบัดโจมตีใส่อีกฝ่ายเพิ่มขึ้นกว่าเดิมทำให้คนในครอบครัวของโพรทาเลียจ้องมองอย่างตกตะลึงที่โพรทาเลียสามารถสู้ได้สูสีกับวากาเน็ทมากๆ จนคนเป็นพ่อยังตกใจด้วยซ้ำ โฟกัสรีบวิ่งมาหาครอบครัวของเธอด้วยร่างกายวัยสิบห้า

        “ทุกคนไม่เป็นไรนะคะ?”

        “โฟกัส!”

        “พี่ค่ะ!!”

        “นี่พี่กลับมาร่างเดิมแล้วเหรอ?” มาร์โคถามอย่างไม่คิดอะไรเลยว่าไม่ควรถามแบบนั้น

        “เห็นเป็นไงล่ะ? แล้วไม่มีใครจะใช้พลังรักษาพ่อกันเลยหรือไง?”โฟกัสมานั่งข้างๆ พ่อแล้วกำลังเรียกสายน้ำมาเพื่อรักษาแผลของพ่อ

        “ไม่ต้องรักษาพ่อ ลูกไปช่วยพี่ ๆ ของลูกก่อน”

        “หนูว่าคงไม่ต้องแล้วล่ะ”

        โฟกัสพูดแบบนั้นทำเอาทุกคนต่างมองกันอย่างสงสัยก่อนที่เธอจะหันไปมองจุดที่พวกพี่ ๆ โดนแทง แต่ว่าร่างกายของพวกเขาหายไปเสียแล้วทำเอาทุกคนต่างงุนงงว่าพวกพี่ ๆ หายไปไหนระหว่างที่โพรทาเลียกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดอยู่นั้นเธอฟาดฟันไม่หยุดจนกระทั่งวากาเน็ทหาโอกาสถีบอีกฝ่ายอย่างรุนแรงจนเธอกระเด็นไปข้างหลังจนจะตกจากตึกทำเอาครอบครัวต่างตกตะลึงกันเลย

        “โพรทาเลีย!!!”

        ‘อึ้ก!! ตกแน่ ๆ’ โพรทาเลียคิด

        โพรทาเลียกำลังทำใจว่าตนเองนั้นกำลังจะตกลงแต่แล้วก็มีมือขนาดใหญ่มารับตัวเธอเอาไว้โพรทาเลียรู้สึกได้ก็เปิดตาขึ้นมาก็เห็นคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะมาอยู่ที่นี่ชายที่มีผมสีทองดวงตาสีฟ้าและใบหน้าอันเรียวยาวจนเธอเห็นก็ยังใจเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ

        “ฟี...ฟีนีอุส...” โพรทาเลียเอ่ยเรียกอีกฝ่าย

        สายตาของฟีนีอุสกำลังจับจ้องไปที่วากาเน็ทอย่างไม่พอใจแต่พอได้ยินเสียงเรียกของอีกฝ่ายเขาก็ก้มมองเธอใบหน้าของหญิงสาวที่เขาคิดถึงมาหลายวันเขารออีกฝ่ายกลับร่างเดิมมาตลอดเขาเห็นดวงตาอีกฝ่ายเป็นสีดำก็ยิ่งสงสัยว่าเธอเป็นอะไร ก่อนที่เขาจะจับใบหน้าของเธอแล้วยิ้มให้อีกฝ่าย

        “ครั้งที่สามแล้วที่ฉันช่วยเธอแบบนี้นะ”

        “อ๊ะ!”

        โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็นึกเลยว่าครั้งแรกที่อีกฝ่ายช่วยเธอก็ตอนเด็กตอนที่เธอตกจากหน้าผาจำลองแล้วก็ตอนนี้ทำเอาเธอรู้สึกประหม่าตอนอยู่ต่อหน้าอีกฝ่าย

        “พี่...มาอยู่นี่ได้ไง...?” โพรทาเลียเอ่ยถามออกมา

        “ก็...มาทำธุระข้างนอกนะแล้วก็...รู้สึกถึงพลังประหลาดขึ้นมาเลยลอยตัวมาดูเลยเจอสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดแล้ว ฉันเลยหันไปถามเจ้าพวกนั้นนะ” ฟีนีอุสหันไปมองกลุ่มหนึ่งที่กำลังลอยอยู่

        โพรทาเลียหันไปมองก็พบกับพี่ ๆ ของเขากำลังลอยตัวอยู่อย่างไร้รอยแผลจากการโดนแทงนอกจากบาดแผลเล็กน้อย เธอก้มด้านล่างที่เธอเห็นพี่ชายโดนแทงแต่ไม่มีร่างกายของพวกเขาทำให้ความรู้สึกของโพรทาเลียรู้สึกโล่งใจไปเลยที่พี่ชายไม่เป็นอะไรก่อนที่ดวงตาของเธอจะสลายกลายเป็นเหมือนเดิม เธอเงยหน้ามามองพี่ ๆ ของเธอ

        “ตั้งแต่ตอนไหนกัน?” โพรทาเลียถามออกไปอย่างสงสัย

        “ก่อนที่จะโดนแทงนะ พอดี...” เบเดอร์พูดพร้อมกับหันไปมองคนข้างหลังพวกเขาที่กำลังลอยอยู่ด้วย“พี่เขามาช่วยพอดีนะ”

        “ฉันมาทันเลยช่วยไว้ทันนะ” อลิซ่าเบ็ธกำลังลอยตัวอยู่ข้าง ๆโอราอุส

        “พี่อลิซ่าเบ็ธ” โพรทาเลียเห็นอีกฝ่ายอยู่กับพวกพี่ ๆก็โล่งใจ ถ้ามีเทพีก็ทำให้โล่งใจ “พี่มาตั้งแต่ตอนไหน?”

        “ก็ตามพวกโอราอุสมาด้วยตลอดนะ”

        “ใช่ ๆ” โอราอุสพยักหน้าเพราะเขาเป็นคนพาอีกฝ่ายมาด้วย

        “นี่พี่พาพี่อลิซ่า-”

        “เห้ยยยยยยยยยยยย!!!”

        เสียงตะโกนของวากาเน็ทดังขึ้นทำให้ทุกคนต่างหันไปมองกันจนเห็นอีกฝ่ายตะโกนจากด้านล่างแล้วอีกฝ่ายอยู่ใกล้ ๆ กับพวกคุณพ่อ จนพวกโพรทาเลียมองอย่างตื่นตระหนกจนโพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

        “อย่ายุ่งกับครอบครัวฉัน!! วากาเน็ท”

        “ทำไม...เจ้ากลัวว่าข้าจะเล่นงานพวกมันเหรอ?”วากาเน็ทยกเคียวชี้ไปทางครอบครัวอีกฝ่าย

        เพอร์ซีย์เห็นแบบนั้นรีบขยับตัวขึ้นมาบังตัวครอบครัวของเขาวากาเน็ทเห็นก็หัวเราะคิกคักออกมาโฟกัสที่จ้องมองอีกฝ่ายเธอนึกย้อนกลับไปในอดีตชาติกี่ครั้งที่อีกฝ่ายฆ่าอดีตชาติแต่ละคนของเธอความรู้สึกโกรธและเกลียดอีกฝ่ายมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นมาอยู่ตรงหน้าครอบครัวของเธอ

        “โฟกัส...” เพอร์ซีย์มองลูกสาวที่มายืนตรงหน้าของเขา

        วากาเน็ทเห็นเด็กสาวมายืนตรงหน้าทำให้เขาเห็นใบหน้าอีกฝ่ายที่คล้ายคลึงกับโพรทาเลียโฟกัสจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเคียดแค้นก่อนจะเอ่ยพูดออกมา

        “ถ้าแกกล้ามายุ่งกับครอบครัวฉันอีกครั้งต่อไปแกได้เห็นชะตาชีวิตแกจบเห่แน่!!!”

        ‘โฟกัส!! พูดแบบนั้นไม่ได้นะ!!’ โพรทาเลียคิด

        ‘น้องเราห้าวเกินไปแล้ว!!’ พวกโอราอุสพูดขึ้น

        “ช่างกล้าหาญจริง ๆ สาวน้อย แต่ว่า...”

        วากาเน็ทจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าที่มีหน้าตาคล้ายคลึงกับโพรทาเลียมากจนเขาไม่คิดว่าจะมีคนเหมือนเด็กนั้นแต่เขากับนึกบางอย่างได้นั้นก็คือคำพยากรณ์ที่เคยได้ยินมาว่าวิบัติที่กำลังมาหาพวกเขานั้นไม่ใช่แค่หนึ่งที่ทำลายแค่เป็นสองที่จะทำลาย

        “โพรทาเลียมีสองคน...นี่สินะที่พ่อข้าให้ระวัง...”

        วากาเน็ทเอ่ยพูดไม่ทันจะจบก็เหวี่ยงเคียวอย่างสุดแรงไปทางเด็กสาวตรงหน้าของตน

        “โฟกัส!!”

        ทุกคนต่างส่งเสียงเรียกโฟกัสที่กำลังจะโดนโจมตีดวงตาของโฟกัสเบิกกว้างก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงชาดแล้วก็มีเสียงบางอย่างกระทบกันจนเกิดเป็นเสียงดังทำให้แต่ละคนต่างมองว่าสิ่งตรงหน้ามันเกิดอะไรขึ้น เมื่อโฟกัสรับเคียวของแซเทิร์นด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดายทำเอาวากาเน็ทเบิกตากว้างอย่างตกใจที่อีกฝ่ายรับการโจมตีของตนได้อย่างง่ายดายก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายด้วยดวงตาสีแดงชาดดุจดั่งเปลวเพลิงจับจ้องไปที่วากาเน็ท

        “ไม่ได้เจอกันนาน วากาเน็ท”

        น้ำเสียงของโฟกัสเปลี่ยนจากเสียงเด็กสาวกับกลายเป็นเสียงทุ้มแบบผู้ชายทำเอาวากาเน็ทตกตะลึงเล็กน้อยก่อนจะโดนอีกฝ่ายจับเคียวแล้วดันตัวอีกฝ่ายให้ลอยไปข้างหลังอย่างรวดเร็วและกระเด็นไปตกลงที่ดาดฟ้ายาวใกล้ไปเกือบแปดถึงเก้าตึกทำเอาคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึงว่าทำไมโฟกัสมีพละกำลังขนาดนั้นต่างจากโพรทาเลียที่จับจ้องมองก็พอสังเกตว่ามีสิ่งผิดปกติ

        “พี่ฟีนีอุส! พาฉันลง!”

        “อ๊ะ! ได้ ๆ” ฟีนีอุสได้ยินก็ลอยลงมาข้างล่างพร้อมกับคนอื่นๆ ที่ตามลงมา

        เพอร์ซีย์มองอย่างตะลึงว่าลูกสาวเขามีพลังขนาดนี้ตั้งแต่ตอนไหนแต่พอเข้าหันไปมองอีกฝ่ายก็เห็นพวกลูกชายลงมากันทันใด

        “นี่! ไอ้พวกตัวแสบ!” เพอร์ซีย์รีบลุกไปหาลูก ๆ ในทันใด

        พวกโอราอุสถึงกับสะดุ้งในทันใดที่เห็นคนเป็นพ่อมาก่อนจะโดนเอ็ดเรื่องที่ทำอะไรไม่คิดทำเอาคนเป็นพ่อแม่หัวใจจะวายหมด ระหว่างที่พ่อเอ็ดพี่ ๆโพรทาเลียก็วิ่งไปหาโฟกัสที่ตอนนี้ดูไม่ใช่โฟกัสเลยสักนิด

        “แกเป็นใคร!?” โพรทาเลียเอ่ยถามอย่างไม่ชอบใจ

        ทำเอาคนอื่น ๆ ต่างหันมามองกันว่าโพรทาเลียพูดแบบนั้นทำไมก่อนที่แอนนาเบ็ธจะเอ่ยถาม

        “โพร...ลูกหมายความว่าไง?”

        “คนตรงหน้าพี่ก็คือพี่โฟกัสนี่ครับ?” มาร์โคเอ่ยขึ้น

        “คนตรงหน้านะ ใช่ โฟกัสแต่คนที่อยู่ภายในต่างหากที่ไม่ใช่”

        บนใบหน้าของโฟกัสก็มีรอยยิ้มขึ้นแล้วหันมามองโพรทาเลียด้วยสีหน้าที่โฟกัสจะไม่มีวันทำใบหน้าเหมือนพวกผู้ชายที่ส่งยิ้มให้สาวๆ

        “ไม่ต้องมาส่งยิ้มให้เลยนะ แก!ฉันถามว่าแกเป็นใคร!? น้องสาวฉันไปไหน!?”

        “น่ารำคาญจริง ๆเป็นร่างจุติที่โวยวายไม่เข้าเรื่อง!”

        น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้งแล้วร่างกายของโฟกัสก็มีการแปรเปลี่ยนจากร่างเด็กสาวกลายเป็นชายร่างใหญ่ที่มีร่างกายกำยำยิ่งกว่าพวกพี่ชายเครื่องแต่งกายคล้ายชาวกรีกที่แต่งกายสำหรับนักรบชาวกรีกโพรทาเลียจ้องมองรู้สึกเหมือนเคยเห็นแบบนี้ตามหนังสือจริง ๆแต่เธอรู้สึกว่าอีกฝ่ายนั้นใช้ร่างน้องสาวได้ แปลกว่าต้องเป็นอะไรสักอย่างแน่

        “นาย...เป็นอดีตชาติของโฟกัสสิ”

        “ถูกต้อง! ร่างจุติ!!” ชายร่างสูงเอ่ยพร้อมกับบิดตัวเบ่งกล้ามทำเอาโพรทาเลียทำหน้าไม่สบอารมณ์สุด ๆ “ข้ามีนามว่าพาราซอน บุตรแห่งแอรีส!!”

        “บุตรแห่งแอรีส!?”

        เสียงทุกคนต่างเอ่ยพูดพร้อมกันหมดอย่างตกตะลึงที่อีกฝ่ายเอ่ยว่าเป็นสายเลือดแอรีสแต่มีคนหนึ่งที่ทำหน้าอย่างไม่สบอารมณ์เลยที่จู่ ๆ อดีตชาติมาสิงร่างน้องเธออย่างง่ายดายแต่ก็ขอบคุณที่อีกฝ่ายเข้าร่างน้องเธอ ก่อนจะเอ่ยพูดออกมา

        “ขอบใจท่านที่เข้ามาขัดการโจมตีนั้นแต่ว่าเรากำลังอยู่ในช่วงน่าหวาดเสียวอยู่นะ”

        “ข้าถึงออกมาไงล่ะ!!เพราะข้าอยากจะอัดเจ้านั้น!”

        “เคยมีเรื่องบาดหมางกันสินะ” โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็ทำให้สงสัยหน่อยๆ

        “อย่าให้เรียกว่าบาดหมางน่าจะเรียกว่าอาฆาตกันเสียมากกว่าร่างจุติ!!”

        น้ำเสียงพาราซอนดูเยือกเย็นและน่าเกรงขามจนทำให้คนฟังรู้สึกหนาวและขนลุกไปกันหมดทำเอาพวกเพอร์ซีย์ไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอีกฝ่ายจริง ๆ เนื่องจากถูกสอนว่าอย่าไปหาเรื่องบ้านแอรีสเวลาอารมณ์เด็ดขาดแต่คำพูดอีกฝ่ายไม่สะทกสะท้านอะไรกับโพรทาเลียสักนิดแต่สายตาของเธอที่จับจ้องอีกฝ่ายนั้นช่างน่าเกรงขามและดุดันมากกว่าเขาเป็นหลายเท่าทำเอาพาราซอนจ้องมองอย่างเกรงกลัวแต่สายตาอีกฝ่ายทำให้เขานึกถึงใครบางคนที่เขาคิดถึงคะนึงหาอยู่นะตอนนี้

        “รู้ไหม?” พาราซอนจ้องมองอีกฝ่ายแล้วยกมือเกาคางหน่อยๆ ”ว่าเจ้าทำให้ข้านึกถึงเจ้าตัวเล็กของข้าจริงๆ”

        “เจ้าตัวเล็กเหรอ?”

        โพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่าเจ้าตัวเล็กของอีกฝ่ายคือใครทำไมเธอถึงเหมือนเจ้าตัวเล็กของอีกฝ่าย สายตาของพาราซอนเหมือนทับซ้อนกับใครบางคนที่มีรูปลักษณ์อันเปราะบางเหมือนหญิงสาว

        “ใช่...เจ้าตัวเล็ก...”

        ใบหน้าของพาราซอนยกยิ้มอย่างชอบใจที่นึกภาพของชายที่เขาไม่ได้เจอมานานหลังจากมีการแย่งดวงวิญญาณกันทำเอาเขาอยากเจออีกฝ่ายอีกจริง ๆ ถ้าร่างจุติเจออีกฝ่ายแล้วเขามองไปที่ข้อมืออีกฝ่ายก็แอบยิ้มหน่อย ๆทำเอาโพรทาเลียเห็นรอยยิ้มนั้นก็สะดุ้งในทันใดว่าอีกฝ่ายยิ้มทำไม

        ระหว่างที่คุยกันนั้นเสียงบางอย่างก็กำลังคืบคลานมาหาพวกเขาจนฟีนีอุสรีบมาจับตัวโพรทาเลียแล้วพากระโดดถอยหลังทุกคนก็กระโดดหนีจากจุดนั้นไปจุดอื่น พาราซอนยังจ้องมองก่อนจะหลบการโจมตีของวากาเน็ทที่กระโดดลงมาจากที่สูงแล้วทำให้พื้นดาดฟ้ากลายเป็นวงกว้างจนพื้นแตกกระจายทำเอาฟีนีอุสเห็นรู้สึกจุกเลยถ้าใครโดนท่านี้ไป

        “โดนท่านั้นไปคงจุกน่าดูเลยนะ?”

        “อืม...” โพรทาเลียพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเธอก้มมองดาดฟ้าที่กระจายเป็นวงกว้างทำให้เธอนึกถึงเรื่องสมัยเด็กขึ้นมาเลย “โดนไปสลบสักสามสี่วันละนะสำหรับคนธรรมดานะ”

        “เธอพูดอย่างกับเคยเจอเลยนะ?” ฟีนีอุสมองโพรทาเลียที่เขากอดอยู่

        โพรทาเลียยกคิ้วหันไปมองฟีนีอุสที่กำลังจ้องมองเธอ “ใช่ เคยเจอตอนอายุ 8ขวบนะ”

        “อ๊ะ! เจ็บมากมายนะ?”

        “ก็นะ...ทำเอาอ้วกแตกเลยนะ”

        “เย้ย...”

        ฟีนีอุสฟังถึงกับรู้สึกไม่สบายใจเลยที่ว่าที่ภรรยาของเขาเจอกับอะไรแบบนั้นทำเอาคิดเลยว่าลูก ๆ เคยเห็นแม่ของพวกเขาเจออะไรแบบนี้หรือเปล่าระหว่างที่พวกเขาลอยอยู่นั้นทางด้านล่างก็กำลังมีเรื่องเกิดขึ้นพาราซอนหลบไปได้ไม่ไกลเขาก็เตรียมหยิบดาบของเขาออกมาจากฝักดาบข้างเอวของเขา

        “เข้ามาเลย วากาเน็ท”

        “ไม่นึกว่าจะมาเจอเจ้าที่นี่จริง ๆ บุตรแอรีส!”

        “หึ! ไม่นึกว่าเจอ…” พาราซอนกล่าวแล้วยกคิ้วมองอีกฝ่าย ”คนที่แกฆ่าไปแล้วงั้นเหรอ?”

        สายตาของพาราซอนเปลี่ยนไปจากดวงตาสีแดงกลายเป็นสีทองอันน่าสะพรึงกลัว

        “ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้สึกว่าตนเองทำผิดมหันต์ที่มายุ่งกับข้าวากาเน็ท!!!”

        พาราซอนวิ่งตรงเข้ามาอีกฝ่ายพร้อมกับฟาดฟันใส่อีกฝ่ายอย่างรุนแรงวากาเน็ทไม่แม้แต่จะป้องกันแต่เขาหลบการโจมตีของอีกฝ่ายอย่างหวาดกลัวเหมือนรับรู้ว่าถ้าป้องกันเขามีร่างแหลกแน่ๆ ถึงรู้ว่าตนเองเป็นเทพ แต่อีกฝ่ายเป็นชายที่ร่างกำยำยิ่งกว่าอะไรทำให้พวกเพอร์ซีย์เห็นสภาพวากาเน็ทที่ดูเป็นคนอวดดีตอนนี้กำลังหวาดกลัวสายเลือดแอรีสอยู่

        “ช่างน่าสมเพชจริง ๆ” โพรทาเลียกล่าวอย่างทำหน้าไม่สนอารมณ์จริงๆ ที่ตนทนทุกข์กับเทพตนนี้

        “ใช่ ช่างน่าสมเพชสำหรับอดีตนายพลนะ” เสียงของรัลเอ่ยพูดขึ้นมา

        ทำให้โพรทาเลียหันไปมองอีกฝ่ายที่ยังใส่ชุดคลุมตลอดเวลาแล้วตอนนี้อีกฝ่ายโผล่มาในร่างที่คนปกติ จนทำเอาเธออึ้งว่าอีกฝ่ายโผล่มาทำไม

        “นายโผล่มาทำไมเนี่ย?”

        ฟีนีอุสได้ยินคำพูดของโพรทาเลียก็หันไปมองก็เห็นบุคคลปริศนาจนทำเอาตกใจแล้วหลบตัวโพรทาเลียไปอีกด้าน

        “นายเป็นใครกัน!?”

        “พี่! เขาเป็นอดีตชาติของฉันจะมาหลบฉันทำไมเนี่ย” โพรทาเลียตีอีกฝ่ายที่เอาตัวเธอหลบมุมซะงั้น

        “อ้าวเหรอ...?” ฟีนีอุสได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มแฮะ ๆก่อนจะหันตัวโพรทาเลียกลับมาที่เดิม “เชิญจ้า”

        โพรทาเลียมองอีกฝ่ายที่เลื่อนตัวเธอได้กลับมาอยู่จุดเดิมเธอก็หันมามองรัลที่อยู่ตรงหน้าของเธอก่อนจะคิดถามไถ่ถึงสิ่งที่อีกฝ่ายพูดก่อนหน้านั้น

        “นายพลที่ว่าหมายความว่าไง?”

        “ก็ชาติก่อนตอนที่ข้ายังมีชีวิตตัวข้านั้นเคยเป็นแค่เด็กที่สนใจอะไรไปเรื่อยนะ จนวันหนึ่งข้าโดนจับได้แล้วถูกส่งไปเป็นทหารสำหรับทำสงครามตอนนั้นข้ามีพลังหรอกนะ แต่ข้าก็อยากรู้ว่าข้าจะโดนฝึกอะไร จนเจอแต่เรื่องจริง ๆแล้วก็ไปเจอเจ้าเทพเซ็งซวยนั้น วากาเน็ท...”

        รัลเอ่ยพร้อมกับมองชายที่กำลังหลบการโจมตีแล้วก็ปะทะบางเป็นบางครั้งก่อนที่เขาจะมองชายร่างใหญ่อีกคน

        “แล้วก็...พาราซอน...ชายที่ข้าลืมไม่ลงเลยว่าเคยรู้จักกันมาก่อน...”

        “เอ๋? นี่นายรู้จัก...”

        “ก็นะ...”

        รัลเอ่ยพูดขึ้นเมื่อมองชายที่เขาเคยรู้จักมาก่อนถึงแม้เรื่องในอดีตนั้นจะเป็นเรื่องซ้ำซ้อนที่ทำให้เขาไม่อยากนึกถึงเรื่องอันแสนน่าอายของเขาก็ตามทีเพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่อยากให้ใครรับรู้

จบตอนที่ 87 โปรดติดตามตอนที่ 88ต่อไป